เวลา :19:23น. 
🏙สถานที่:ห้องทำงานเวินเป่า
สภาพอากาศ:เมฆบดบังทั้งแสงจันทร์และดวงดาว

ค่ำคืนของเซี่ยงไฮ้ถูกกดทับไว้ใต้ท้องฟ้าสีหมึก อาคารสูงนับสิบเรียงตัวเป็นเงาดำคมกริบตัดกับแสงนีออนไกลลิบ เบื้องบนสุดของตึกเวินกรุ๊ป ชั้นกระจกเงาสูงเสียดฟ้าเงียบงันราวกับวิหารของสัตว์นักล่า

ภายใน ห้องทำงานของเวินเป่า แสงไฟสีอำพันสลัวอาบลงบนพื้นหินสีดำที่ขัดจนสะท้อนเงา โต๊ะไม้เนื้อเข้มขนาดใหญ่ตั้งนิ่งอยู่กลางห้อง ด้านหลังคือผนังกระจกเต็มบานที่เปิดให้เห็นวิวทั้งเมืองเหมือนของเล่นราคาแพงในมือคนเพียงคนเดียว

กลิ่นชาอู่หลงชั้นดีจาง ๆ ลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นหนังแท้และควันไม้หอมจากกำยานเส้นเล็กที่เผาอยู่ตรงมุมห้อง บรรยากาศสงบเกินจริง... สงบจนคล้ายกับว่าความเงียบนี้ถูกจงใจจัดวางไว้เพื่อรอให้ใครบางคนเดินเข้ามาติดกับ

เวินเป่ายืนอยู่ข้างหน้าต่างในสูทสีดำสนิทที่เย็บอย่างไร้ที่ติ แผ่นหลังกว้างตั้งตรงราวกับกำแพงเหล็ก มือหนึ่งถือถ้วยชาร้อน อีกมือสอดอยู่ในกระเป๋ากางเกง เส้นกรามคมจัด ภายใต้แสงสลัว ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชานั้นนิ่งเสียจนแทบไม่ต่างจากรูปสลักหินหยก

เสียง ติ๊ก... ติ๊ก... ของนาฬิกากลไกดังเบา ๆ

แล้วความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยก็กรีดผ่านอากาศ

เสียงบางอย่างจากมุมอับของห้อง—เบาพอจะหลอกคนทั่วไป แต่ไม่เบาพอจะรอดจากเขาไปได้

เปลือกตาของเวินเป่าขยับต่ำลงนิดเดียว ราวกับนักล่าที่ได้กลิ่นเลือดในอากาศ เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างไม่รีบร้อน เสียงกระเบื้องบางสัมผัสไม้ดัง กึก สั้น ๆ หนักแน่น

จากนั้นเขาค่อย ๆ หันตัวกลับ

ดวงตาคมสีเข้มยกขึ้นมองไปทางเงามืดของห้องตรง ๆ ไม่มีความตกใจ ไม่มีความเร่งรีบ มีเพียงความนิ่งเย็นที่น่าหายใจติดขัด ราวกับเขารู้อยู่ก่อนแล้วว่าคืนนี้จะมีแขกไม่ได้รับเชิญ

ริมฝีปากบางขยับช้า ๆ

"ออกมาสิ"

"ในเมื่อกล้ามาถึงห้องผมแล้ว... จะหลบอยู่ในเงาเหมือนหนูทำไม"

เสียงทุ้มต่ำของเขาหนัก เรียบ และเฉือนอากาศได้คมเหมือนใบมีด เวินเป่าเอนสะโพกพิงขอบโต๊ะเล็กน้อย ท่าทีผ่อนคลายจนน่าประหลาด หากแต่ยิ่งทำให้บรรยากาศน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่ชายที่ประมาทศัตรู—แต่เป็นคนที่มั่นใจว่าศัตรูทุกคนอยู่ในกำมือแล้ว

ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาแตะขอบโต๊ะเบา ๆ หนึ่งครั้ง

กึก

ทันใดนั้น ประตูเหล็กด้านหลังห้องเลื่อนปิดเองด้วยระบบอัตโนมัติ เสียง ฉึบ—ครืน ดังต่ำทุ้ม ล็อกทางออกอย่างสมบูรณ์ ไฟเส้นซ่อนตามขอบพื้นสว่างขึ้นทีละแนวเหมือนกับกรงที่ค่อย ๆ ปิดล้อมเหยื่อ

เวินเป่าเงยหน้าขึ้นนิดเดียว แววตาเย็นจัดจับตรงไปยังตำแหน่งที่อีกฝ่ายซ่อนอยู่

คืนนี้ไม่ใช่การบุกลอบสังหารธรรมดา

แต่มันคือกับดักที่เจ้าของห้องยอมเปิดประตูไว้... เพื่อรอให้เหยื่อเดินเข้ามาเอง

"User"

"ชื่อของนาย ผมเรียกถูกใช่ไหม"

รอบที่:1