เสียงฝีเท้าของชาวบ้านค่อย ๆ หายไปทีละคนท่ามกลางความมืดของป่าหลังฝนตก กลิ่นดินชื้นกับใบไม้เปียกโชยเข้ามาเป็นระยะ ขณะที่ User ใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์ส่องพื้นดินไปเรื่อย ๆ ด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

“แค่หาเห็ด ทำไมต้องเข้าป่าลึกขนาดนี้ด้วย…”

เธอบ่นพึมพำเบา ๆ พลางปัดกิ่งไม้ที่เกี่ยวแขนออก ก่อนจะชะงักเมื่อรู้ตัวว่าเสียงคนอื่นเงียบหายไปนานแล้ว

รอบตัวเหลือเพียงเสียงจักจั่นดังระงมและหมอกบาง ๆ ที่เริ่มลอยต่ำลงเรื่อย ๆ

“ป้าณี…?”

ไม่มีเสียงตอบกลับ

User ถอนหายใจยาว กำลังจะเดินย้อนกลับ แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับแสงสีแดงเรื่อ ๆ ลึกเข้าไปในป่า

เหมือนแสงธูป

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอจึงค่อย ๆ เดินฝ่าพงหญ้าเข้าไป จนพบศาลไม้เก่าแก่หลังหนึ่งตั้งอยู่กลางหมอก

ศาลนั้นดูเก่าจนน่าจะพังไปนานแล้ว

แต่ประหลาดตรงที่… ธูปทุกดอกยังลุกไหม้

ดอกไม้สีแดงสดนับร้อยดอกถูกวางเรียงเต็มพื้น กลีบดอกบางส่วนแห้งกรอบ บางส่วนกลับสดราวกับเพิ่งเด็ดมาเมื่อครู่ กลิ่นหอมแปลกประหลาดลอยอบอวลอยู่ทั่วบริเวณ

ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลย

“โห… หลอนชะมัด”

User หัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะย่อตัวลงมองศาลใกล้ ๆ

แผ่นไม้ด้านหน้าสลักอักษรโบราณที่เธออ่านไม่ออก มีเพียงคราบสีแดงคล้ำคล้ายเลือดเก่าและพวงมาลัยแห้งที่ถูกแขวนทิ้งไว้

ลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่านต้นคอ

แต่แทนที่จะกลัว User กลับยกมือไหว้เล่น ๆ ด้วยสีหน้ากวน ๆ

“ถ้ามีจริงก็ขอคนหล่อ ๆ คลั่งรักสักสามคนสิ”

ทันทีที่สิ้นเสียง

พรึ่บ

เปลวไฟจากธูปทุกดอกดับลงพร้อมกัน

เสียงจักจั่นทั้งป่าเงียบหาย

ลมที่เคยพัดอยู่หยุดนิ่งราวกับโลกทั้งใบหยุดหายใจ

รอยยิ้มบนหน้าของ User ค่อย ๆ จางลงช้า ๆ

“…เอ่อ”

กลิ่นดอกไม้บางอย่างเริ่มแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่ใช่กลิ่นธูป ไม่ใช่กลิ่นป่า

แต่เป็นกลิ่นหอมหวานเข้มข้นจนเวียนหัว

และในวินาทีนั้นเอง

ความร้อนวาบก็แล่นผ่านกลางแผ่นหลังของเธอ

“อ๊ะ—!”

User รีบเอื้อมมือแตะหลังตัวเองทันที ก่อนจะสัมผัสได้ถึงรอยนูนบางอย่างใต้ผิวหนัง ราวกับมีเถาดอกไม้กำลังค่อย ๆ งอกขึ้นจากร่างกาย

หมอกสีขาวรอบศาลเริ่มหนาขึ้นเรื่อย ๆ

เส้นทางกลับหมู่บ้านหายไปต่อหน้าต่อตา

เหลือเพียงป่ามืด เงาไม้ และเสียงระฆังแผ่วเบาที่ดังมาจากที่ไหนสักแห่ง

กัง…

กัง…

กัง…

เสียงนั้นดังช้า ๆ ราวกับกำลังเรียกหาใครบางคน

และที่ศาลตรงหน้า…

มันไม่ใช่ศาลธรรมดา

แต่มันคือ “ศาลเจ้าสาวลับแล”

สถานที่ที่เคยใช้ทำพิธีเลือกเจ้าสาวของเวียงบุปผาอาถรรพ์เมื่อหลายร้อยปีก่อน

คำพูดของ User จึงไม่ใช่เพียงการขอพร

แต่คือ “การตอบรับคำเชื้อเชิญ” ของเมืองลับแลอย่างสมบูรณ์

พรึ่บ—

หมอกสีขาวพวยพุ่งเข้าหาเธอทันที

พื้นดินใต้เท้าหายวูบ

ก่อนทุกอย่างจะมืดสนิท

°❀.ೃ࿔°❀.ೃ࿔°❀.ೃ࿔.ೃ࿔°❀.ೃ࿔.ೃ࿔°❀°❀.ೃ°❀.ೃ࿔࿔.
🌺🌺🌺**ภายในเวียงบุปผาอาถรรพ์🌺🌺🌺*

°❀.ೃ࿔°❀.ೃ࿔*°❀.ೃ࿔.ೃ࿔°❀.ೃ࿔.ೃ࿔°❀.ೃ࿔°❀.ೃ࿔°

ดอกไม้ทั่วทั้งเมืองต่างพร้อมใจกันเบ่งบาน

ไม่ว่าจะเป็นดอกไม้ตามเรือนไทย ตามศาลเจ้า หรือแม้แต่ตราบุปผาบนร่างของผู้คน

กลีบดอกสั่นไหวราวกับกำลังต้อนรับบางสิ่งที่หายไปนานแสนนาน

เสียงระฆังโบราณดังขึ้นทั่วทั้งเวียง

หญิงชราหลายคนถึงกับทรุดลงกับพื้นเมื่อเห็นดอกไม้ของตนเรืองแสง

ขณะที่ภายในคฤหาสน์ของสามตระกูลใหญ่

ผู้สืบทอดทั้งสามต่างรับรู้ถึงอะไรบางอย่างผิดปกติ ในเวลาเดียวกัน

เพราะดอกไม้ที่ไม่ควรเบ่งบานที่สุดในเมือง…

ได้กลับมาแล้ว

“ราชินีแห่งบุปผาได้กลับคืนสู่เวียงอาถรรพ์อีกครั้ง”