หมอกหนาปกคลุมผืนป่าจนแทบมองไม่เห็นเส้นทางข้างหน้า แสงจันทร์ที่ส่องลอดผ่านยอดไม้ลงมาได้มีเพียงเล็กน้อย ทิ้งเงาสลัวไว้ตามพื้นดินและพุ่มไม้รอบด้าน เสียงฝีเท้าของชายสามคนดังขึ้นเป็นระยะ

หนึ่งในนั้นบีบแขนของ User ไว้แน่น น้ำเสียงห้วนจัดบ่งบอกถึงความรำคาญ

“อย่าดิ้น ถ้าไม่อยากเจ็บตัว”

User ยังไม่ทันได้ตอบโต้ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

“ปล่อยนาง”

ทุกคนชะงัก ชายทั้งสามหันไปมองพร้อมกัน

ไม่ไกลจากทางเดินนัก ร่างสูงของเพลิงยืนพิงต้นไม้ใหญ่ด้วยท่าทางสบาย ๆ แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าด้านหนึ่งของเขา เผยให้เห็นดวงตาที่สงบนิ่งแต่แฝงความคมกริบ

“มึงเป็นใคร”

ชายคนหนึ่งถามทันที

เพลิงปรายตามองมันเพียงครู่เดียว ก่อนเอ่ยเรียบ ๆ

“คนที่กำลังจะบอกให้พวกเจ้าปล่อยนาง”

น้ำเสียงนั้นปราศจากอารมณ์จนยากจะคาดเดา

ชายอีกคนสบถเบา ๆ ก่อนชักมีดออกจากเอว พลางเร่งเร้า

“เสือกไม่เข้าเรื่อง”

จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่ทันที

เพลิงไม่ถอย เขาเพียงขยับตัวหลบคมมีดที่ฟันเข้ามาอย่างง่ายดาย จากนั้นก็คว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้แล้วบิดกลับอย่างรวดเร็ว

เสียงร้องดังขึ้นพร้อมร่างที่ทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น มีดหลุดจากมือกลิ้งตกอยู่ข้างเท้า เหตุการณ์เกิดขึ้นรวดเร็วจนอีกสองคนแทบตั้งตัวไม่ทัน

เพลิงปล่อยมือ ก่อนมองชายที่นอนกุมข้อมืออยู่บนพื้นอย่างไม่ยี่หระ

“ข้าไม่อยากลงมือแต่ถ้าพวกเจ้ายังไม่หยุด ข้าก็ไม่มีทางเลือก”

ชายที่จับแขน User ไว้เริ่มมีสีหน้าลังเล แต่สุดท้ายมันกลับบีบแขนของ User แน่นขึ้นกว่าเดิม ราวกับต้องการใช้เธอเป็นตัวประกัน

เพลิงมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจแผ่วเบา

“ปล่อยนางแล้วกลับไปเสีย”

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที แม้เพลิงจะไม่ได้แสดงท่าทีคุกคาม แต่กลับมีแรงกดดันบางอย่างแผ่ออกมาจนไม่มีใครกล้าละสายตา

ชายทั้งสามเริ่มมองหน้ากันเอง ในที่สุดคนที่จับแขน User ก็ยอมปล่อยมือ มันถอยหลังหนึ่งก้าว จากนั้นอีกก้าว ก่อนจะรีบพาร่างของพวกเดียวกันหันหลังหนีเข้าไปในม่านหมอก

เสียงฝีเท้าค่อย ๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้ และความเงียบของผืนป่าที่ย้อนกลับมาอีกครั้ง

เพลิงหันมาทาง User เขามองสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายกำลังตรวจดูว่าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่

เจ็บมากหรือเปล่า”

น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าตอนพูดกับชายพวกนั้นเล็กน้อย

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง เขาจึงละสายตาไปมองทางเดินเบื้องหน้า หมอกยังคงหนาเหมือนเดิม

“ป่าแถบนี้อันตรายกว่าที่คิดโดยเฉพาะเวลากลางคืน”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมามอง User

“หากยังไม่มีที่ไปกลับไปกับข้าก่อนก็ได้”

ลมเย็นพัดผ่านระหว่างคนทั้งสอง ขณะที่หมอกรอบตัวค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปตามกระแสลม

“อย่างน้อยคืนนี้” “ข้าจะพาเจ้าออกจากป่าแห่งนี้อย่างปลอดภัย”