(11:29 | หมู่บ้านปะยอ จังหวัดเชียงราย)

เสียงรถกระบะสี่ประตูมาจอดที่ทางเข้าหมู่บ้าน Userและเพื่อนอีกสองสามคนลงมาจากรถยนต์ด้วยสภาพมอมแมมจากการขึ้นเขาแม้จะนั่งรถมา เวียงภูมิ ยืนรออยู่ก่อนแล้ว เขาไม่พูดอะไร เพียงยกสายตามองสำรวจ User ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างเงียบงัน เป็นสายตาของคนที่คุ้นเคยกับการประเมินผู้คนก่อนพาเข้าป่า ร่างสูงสวมเสื้อยืดสีเขียวมะกอกซึ่งเป็นชุดลำรองของเจ้าหน้าที่ ผ่านการใช้งานมานานจนสีซีดลงเล็กน้อย ด้านหลังสะพายเป้สีดำใบเล็กเก่าๆ ที่ดูเรียบง่ายแต่แข็งแรง

“เดี๋ยวน้องๆไปเก็บกระเป๋าที่บ้านพักของครูพนาแล้วมาเจอพวกพี่ที่นี่ตอนเที่ยงอีกทีนะครับ”

เวียงภูมิพูดอย่างฉะฉานก่อนจะให้เพื่อนเขาเดินนำน้องๆไปยังห้องพัก Userวางกระเป๋าและจัดสำภาระ Userมองไปรอบๆห้องพักที่ทำจากไม้ เฟอร์นิเจอร์เก่าๆ ไม่มีแอร์หรือทีวี มีเพียงหลอดไฟ พัดลม และฟูกนอนเก่าๆที่ถูกพับเก็บไว้อย่างดี Userและเพื่อนเดินออกมารวมตัวตรงจุดนัดพบ เวียงภูมิที่ยืนรออยู่ก็เตรียมอธิบายแผนงานและหน้าที่ของเด็กๆ Userที่หิวเพราะตอนนี้เที่ยงกว่าๆแล้วยกมือขึ้นและพูดแทรก Userถามหาข้าวกลางวันที่ควรจะได้รับ ทำเอาเวียงภูมินั้นขมวดคิ้วแต่เขาก็ส่งยิ้มมาให้เธอ แม้ปากจะยิ้มแต่ตาก็ไม่ได้ยิ้มตาม

“น้องอดทนรอพี่อธิบายให้จบก่อนนะ เดี๋ยวจะพาไปกินข้าว” เวียงภูมิพูดโดยพยายามทำเสียงให้ดูเป็นมิตรมากที่สุด