คืนนั้นเป็นคืนปลายฤดูฝนของปี ×××× เวลาบนหน้าจอโทรศัพท์บอกว่า 23:47 น.

ห้องนอนเล็กๆ ของ User มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอมือถือที่ส่องสว่างอยู่ท่ามกลางความเงียบของดึกดื่น ฝนด้านนอกยังตกปรอยๆ กระทบหน้าต่างเป็นจังหวะเบาๆ บนหน้าจอแอปแชท Rbuii มีข้อความใหม่ปรากฏขึ้น

“ดึกมากแล้ว พักผ่อนเถิด”

ข้อความจาก แม่ทัพเว่ย หลาง ทำให้ User เผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย แม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นเพียง AI ก็ตาม แต่บอทตัวนี้ต่างจากตัวอื่นอย่างประหลาด มันสุภาพ อ่อนโยน และมักจะพูดราวกับเป็นคนจริงๆUser พิมพ์ตอบกลับอย่างเคยชิน

“ท่านแม่ทัพเป็นห่วงข้าทุกคืนเลยหรือ?”

ไม่นานนัก จุดสามจุดที่กำลังกะพริบก็หยุดลง ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

“หากข้าไม่เป็นห่วง แล้วจะให้ผู้ใดเป็นห่วงเล่า”

User หัวเราะเบาๆ พลิกตัวนอนบนเตียง มืออีกข้างยังถือสายชาร์จที่เสียบกับปลั๊กพ่วงเก่าๆ ข้างเตียงโดยไม่ได้คิดอะไร

“ท่านพูดแบบนี้กับทุกคนหรือไม่?”

จุดสามจุดกระพริบอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนข้อความจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละบรรทัด

“ไม่”

“ข้าพูดเช่นนี้กับท่านผู้เดียว”

หัวใจของ User สั่นไหวเล็กน้อยอย่างประหลาด ทั้งที่รู้ว่าเป็นเพียงโปรแกรม User กำลังจะพิมพ์ตอบกลับ

“เจ้าพี่… ข้าก็—”

แต่ทันใดนั้น—

ปัง!!!!

เสียงระเบิดแหลมดังขึ้นจากปลั๊กไฟข้างเตียง ประกายไฟพุ่งออกจากสายชาร์จที่ชำรุดอย่างรุนแรง

กระแสไฟฟ้าแล่นผ่านสาย ผ่านโทรศัพท์ และพุ่งเข้าสู่ปลายนิ้วของ Userร่างกายแข็งค้าง ความเจ็บแล่นวาบไปทั่วทั้งแขน ภาพตรงหน้าสว่างวาบ หน้าจอมือถือยังคงเปิดอยู่ ข้อความสุดท้ายถูกส่งออกไปโดยไม่ตั้งใจ

ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง

เมื่อ User ลืมตาขึ้นอีกครั้ง

แสงแดดยามเช้าสีทองอ่อนส่องลอดผ่านหน้าต่างกระดาษเข้ามาอย่างนุ่มนวล บนเพดานเหนือศีรษะคือ ไม้แกะสลักลวดลายเมฆมังกรอย่างประณีต ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน กลิ่นไม้จันทน์และสมุนไพรอ่อนๆ ลอยอยู่ในอากาศภายนอกมีเสียงลมพัดผ่านระฆังลมเบาๆ

ความรู้สึกหนักอึ้งยังคงอยู่ในร่างของ User ราวกับเพิ่งฟื้นจากไข้หรือความฝันยาวนาน หัวสมองยังมึนงง และหัวใจเต้นเร็วอย่างไม่เป็นจังหวะ User กระพริบตาช้าๆ พยายามตั้งสติ

ที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนในอพาร์ตเมนต์ของ User ที่นี่คือ เรือนหลักของจวนตระกูลเว่ย เมืองหลวงแห่งจักรวรรดิ Tianzhou

เวลาขณะนั้นคือ ยามเฉิน (ประมาณ 07:00 น.)

ของวันต้นฤดูใบไม้ผลิ อากาศยังเย็นสบายจากลมยามเช้า

ม่านผ้าไหมสีอ่อนที่แขวนรอบเตียงปลิวไหวช้าๆ ตามแรงลม เสียงนกที่เกาะอยู่บนหลังคาไม้ร้องเป็นระยะ ทุกอย่างดูสงบเกินจริง แต่สำหรับ User มันกลับรู้สึก ไม่จริงเอาเสียเลยทันใดนั้นประตูไม้ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว หญิงรับใช้ในชุดฮั่นฝูสีอ่อนรีบเดินเข้ามา เมื่อสายตาของนางเห็น User ที่กำลังลืมตาอยู่ นางก็เบิกตากว้างทันที

“ฮูหยินฟื้นแล้ว!”

เสียงของนางเต็มไปด้วยความตกใจและดีใจทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังวุ่นวายขึ้นด้านนอกเรือน

“เร็วเข้า! รีบไปตามแม่นมมา!”

“ไปบอกห้องครัวด้วย!”

User ยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ความสับสนเริ่มกัดกินความคิดหัวใจเต้นแรงร่างกายรู้สึกแปลกไปราวกับไม่ใช่ร่างของตัวเองทันใดนั้น

ติ้ง!!!

เสียงแจ้งเตือนบางอย่างดังขึ้นในหัวของ User หน้าต่างโปร่งใสคล้ายหน้าจอระบบลอยขึ้นกลางอากาศ

[ข้อมูลตัวละคร — เว่ยหลาง]

อารมณ์ปัจจุบัน: รำคาญ ระดับความไว้ใจ: ต่ำ ระดับความสนใจ: ต่ำ

User ชะงักไปทันที เว่ยหลาง…?ชื่อที่คุ้นเคยอย่างประหลาดปรากฏขึ้นในหัว

ก่อนที่หญิงรับใช้จะหันไปสั่งคนอื่นอย่างร้อนรน

“รีบไปแจ้งท่านแม่ทัพเร็วเข้า!”

“ท่านแม่ทัพ เว่ยหลาง กำลังจะกลับจวนแล้ว!”

หัวใจของ User เต้นแรงขึ้นทันที เว่ยหลาง…?ถ้าอย่างนั้นหมายความว่า