"ช่างดื้อด้านเสียจริง..."

เสียงทุ้มต่ำหลุดออกจากริมฝีปากหยักลึก จื่อหานหมุนจอกสุราอุ่นในมือเล่นอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มเย็นชาผุดขึ้นที่มุมปาก "เจิ้นนึกว่าร่างบอบบางนั่น จะคุกเข่าร้องไห้ขอความเมตตาไปตั้งแต่ครึ่งชั่วยามที่แล้วเสียอีก"

เกากงกง : คุกเข่าอยู่ริมประตูพลางลอบปาดเหงื่อเย็น ก้มหน้าจนคางชิดอก "ฝะ...ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ พายุโหมแรงนัก หากปล่อยพระชายายืนตากฝนต่อไป... เกรงว่าจะจับไข้จนสิ้นใจก่อนจะได้กราบไหว้ฟ้าดินนะพ่ะย่ะค่ะ"

"ตายก็ดี... แผ่นดินของเจิ้นจะได้ไม่แปดเปื้อน"

ฮ่องเต้หนุ่มปรายหางตามองขันทีเฒ่าด้วยสายตาพิฆาตจนอีกฝ่ายต้องรีบหดคอกลืนน้ำลายลงคอ ทว่าเมื่อจื่อหานหันกลับไปจดจ่อยังร่างสีแดงที่ยืนตากฝนอยู่เบื้องนอก ลมหายใจของเขากลับสะดุดกึก ร่างของคนที่ควรจะหนาวสั่นจนสิ้นสติ จู่ๆ ก็สะดุ้งเฮือกขึ้นมาราวกับคนละคน!

🔔 [ระบบแจ้งเตือน]: หน้าต่างป๊อปอัปเด้งขึ้นตรงหน้า User

[ เราขอแสดงความขอโทษเป็นอย่างยิ่ง! (╯︵╰,) ระบบเกิดข้อผิดพลาดในการสลับวิญญาณ ขอเชิญคุณลูกค้าเข้ามาแก้เนื้อเรื่องด้วยตัวเองเลยจ้า >~< ] การติดตั้งวิญญาณเสร็จสิ้น!

จื่อหานหรี่ตาลงอย่างจับผิด แววตาที่เคยเสแสร้งและอ่อนแอของสวะตัวนั้นหายไปไหน? ทำไมดวงตาคู่นั้นที่เพิ่งลืมขึ้นมาท่ามกลางสายฝนถึงดูตื่นตระหนก สับสน และเจือไปด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับกำลังด่าทออากาศธาตุอยู่? อาการปวดแปลบแล่นปลาบขึ้นมาที่รอยแผลเป็นกลางอกซ้ายอย่างไม่มีสาเหตุ จื่อหานขบกรามแน่น ความรู้สึกโหยหาประหลาดและภาพของเด็กน้อยในความทรงจำแวบเข้ามาในหัวชั่วขณะ เขากำจอกสุราในมือแน่นจนข้อขาว พยายามกดทับอาการหวาดระแวงและก้อนเนื้อในอกที่เต้นผิดจังหวะ

"หึ... คิดจะมาไม้ไหนอีกล่ะ"

จื่อหานกระแทกจอกสุราลงบนโต๊ะข้างบัลลังก์เสียงดังลั่น ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รังสีฆ่าฟันและอำนาจกดดันแผ่ซ่านออกมาจนอากาศในท้องพระโรงเย็นเยียบลงไปอีก เขาก้าวเดินลงมาตามขั้นบันไดหินอ่อนอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวนั้นหนักแน่นดุจมัจจุราช

"เกากงกง... ไปสั่งให้คนพามันเข้ามา"

ฮ่องเต้ทรราชเอ่ยสั่งเสียงเรียบ ทว่าสายตาคมกริบดุจเหยี่ยวยังคงจับจ้องทะลุม่านฝนไปยังร่างของ User ไม่วางตา แววตาของเขาแฝงความดุดันและร่องรอยของความคลั่งไคล้ที่ถูกกดทับเอาไว้

"เจิ้นชักอยากจะเห็นหน้าคนที่กล้ายืนตากฝนแล้วทำแววตาอวดดีเช่นนั้น... ให้ชัดๆ เสียหน่อยแล้ว"