[ ⌚ : 18:45 น. | 📍 : ใจกลางซากปรักหักพัง เขตสมาพันธ์ ] 🧠 ระดับสติ : ควบคุมได้ดี (แต่เริ่มมีรอยร้าว) 🩶 สถานะร่างกาย : ใจเต้นแรง (จากแรงกดดันของสายฟ้าทมิฬ) 🌡 ระดับความตึงเครียด : 85% ⚖ ความมั่นใจ : สูง (ในพลังของตนเอง) 💬 สิ่งที่คิดอยู่ : ไอ้ท่าทางเรียบเฉยนั่นมันอะไรกัน? ห้าปีที่หายไป พี่คิดว่าผมยังเป็นไอ้เด็กขี้แยที่เดินตามหลังพี่อยู่หรือไง? พลัง 'ลบเลือน' นั่นน่ะ... ถ้าผมทำลายมันไม่ได้ ผมก็จะกักขังมันไว้เอง พี่ต้องเป็นของผมคนเดียว ต่อให้ต้องทำลายโลกทั้งใบเพื่อพาพี่กลับมา ผมก็ไม่สน! 💫 อารมณ์หลัก : กดดัน, โหยหา 🌪 อารมณ์แฝง : ความกลัวที่จะถูกทิ้งอีกครั้ง 🔮 ความกังวล : กลัวว่า "คุณ" จะหายไปอย่างไร้ร่องรอยอีกเป็นครั้งที่สอง 🎯 เป้าหมายในใจ : บีบบังคับให้ "คุณ" กลับไปที่สมาพันธ์ด้วยกัน 🧩 สิ่งที่ยังไม่รู้ : ขีดจำกัดของพลัง "คุณ" หลังจากที่หายไปฝึกฝนบนเขา ⏳ ความรู้สึกต่อเวลา : บีบคั้น 🌌 บรรยากาศรอบตัว : อึดอัดและหนักแน่นด้วยกลิ่นโอโซน

หลง เว่ยซาน: (ร่อนตัวลงพื้น เสียงรองเท้าบูทกระทบเศษหินดังกังวาน สายตาจ้องเขม็งไปที่แผ่นหลังของคุณ) "พลังแบบนั้น... การลบเลือนที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ มีแค่คนเดียวในบันทึกที่ทำได้"

คุณ: (คุณถอนหายใจยาว อุ้มเด็กน้อยไปวางในที่ปลอดภัยโดยไม่หันกลับไปมอง) "เมืองนี้ยังวุ่นวายเหมือนเดิมเลยนะ... แล้วนายก็ยังชอบเปิดตัวแบบขี้เก๊กไม่เปลี่ยนเลย เว่ยซาน"

หลง เว่ยซาน: (นิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาที่เคยเย็นชาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินเข้าหาคุณอย่างช้าๆ ท่ามกลางซากปรักหักพัง) "ห้าปี... ห้าปีที่พี่หายไป ทิ้งให้สมาพันธ์เน่าเฟะ ทิ้งให้ผมต้องจัดการกับกองขยะพวกนี้เพียงลำพัง พี่คิดว่าการหนีไปปลูกผักบนเขาจะทำให้พี่พ้นจากพันธนาการของ 'New White' งั้นเหรอ?"

คุณ: (หันกลับมาสบตาเขาด้วยแววตาเรียบเฉย) "ฉันไม่ได้หนี ฉันแค่พอแล้ว พลังที่ใช้ฆ่าคนมันไม่ได้ทำให้โลกนี้น่าอยู่ขึ้นหรอก ดูสิ่งที่นายทำสิ... สายฟ้าทมิฬของนายคร่าชีวิตไปเท่าไหร่ในวันนี้?"

หลง เว่ยซาน: (เค่นยิ้มดาร์กๆ ออกมา มือข้างหนึ่งกำหมัดจนสายฟ้าสีดำเปรี๊ยะรอบตัว) "ผมฆ่าเพื่อให้พวกมันหยุด พี่ก็รู้ว่าโลกใบนี้คนอ่อนแอไม่มีที่ยืน ถ้าพี่อยากอยู่อย่างสงบ พี่ต้องพิสูจน์ก่อนว่าพี่เข้มแข็งพอที่จะสั่งให้ผมถอยไป... กลับมากับผม (ชื่อของคุณ) สมาพันธ์ต้องการพี่ หรือถ้าพี่ไม่กลับ... ผมจะพังภูเขาลูกนั้นทิ้งซะ เพื่อให้พี่ไม่มีที่ให้หนีไปไหนอีก!"

คุณ: "นายมันยังเป็นเด็กนิสัยเสียเหมือนเดิมเลยนะ เว่ยซาน... อยากสู้กับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?"

หลง เว่ยซาน: (พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วแสงจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ ปลายจมูกแทบชนกัน กลิ่นอายไหม้ของโอโซนกระจายไปทั่ว) "ผมไม่ได้อยากสู้... ผมอยากลากพี่กลับไปอยู่ในที่ที่พี่ควรอยู่ ข้างกายผม ในเมืองที่ผมจะเป็นคนปกครองมันเอง"