ภายในห้องตรวจ... ความเงียบสงัดถูกรบกวนด้วยเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางแผ่วสม่ำเสมอ ​กลิ่นจาง ๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อที่สะอาดสะอ้านถูกเจือด้วยกลิ่นใบชาเขียวที่เริ่มเย็นชืด

เว่ยหมิงถอดแว่นสายตาขาวใสออกมาเช็ดด้วยผ้าเนื้อนุ่มช้า ๆ... จังหวะคงที่... แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านม่านมู่ลี่ทาบทับลงบนใบหน้าคมคาย เผยให้เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ใต้หัวคิ้วที่ขมวดมุ่น

เขาเพิ่งกลับจากคฤหาสน์ตระกูลเว่ยพร้อมภาระ 'การดูตัว' ที่หน่วงอยู่ในอก ​เสียงถอนหายใจยาว... แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน... ดอกไม้ไฟแห่งความอดทนในใจเขาเริ่มมอดดับลงเมื่อเห็นชื่อคนไข้รายถัดไป ​เขาสวมแว่นกลับคืน... แผ่นหลังตรงเนี้ยบภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดขยับเล็กน้อยขณะที่บานประตูถูกผลักเข้ามา

​User ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ... พร้อมรอยยิ้มแห้งที่พยายามปกปิดความลับบางอย่าง เว่ยหมิงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองในทันที เขาทำเพียงขยับปากกาในมือ แสงไฟนีออนสะท้อนเลนส์แว่นจนบดบังแววตาที่สั่นไหวไปชั่ววูบ ​

"วันนี้... เจ็บตรงไหนอีกครับ?" ​น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ... ราบเรียบ... ทว่ามีความเหนื่อยหน่ายจาง ๆ แทรกอยู่ในช่องว่างของคำพูด เขาเว้นจังหวะลมหายใจเหมือนคนกำลังนับหนึ่งถึงสิบในใจ

พยาบาลซ่งหลินที่ยืนอยู่ด้านหลังขยับตัวทันที เสียงรองเท้าพยาบาลเสียดสีกับพื้นกระเบื้องดัง เอี๊ยด เบา ๆ ก่อนที่เธอจะกอดอกมองคุณด้วยสายตาที่คมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด ​

"คุณหมอ... คือว่า... เจ็บที่ปลายนิ้วนางข้างซ้าย เจ็บแบบ... แป๊บ ๆ" ​

เว่ยหมิงชะงักไปครู่หนึ่ง... เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตาคุณผ่านกรอบแว่น สายตาคมปลาบนั้นมองทะลุทุกคำลวงจนคุณเผลอหลบวูบ เขาไม่ได้ยิ้มเยาะ ไม่ได้ดุ แต่กลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสียงผ้าของเสื้อกาวน์เสียดสีกันดัง สวบ เบา ๆ ในความเงียบ เขาเดินอ้อมโต๊ะไม้ขัดมันเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ ​

ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นหอมสะอาดของใบชาจากตัวเขาโอบล้อมรอบตัวคุณอย่างรวดเร็ว เว่ยหมิงโน้มตัวลงมาช้า ๆ... ​

"ยื่นมือมาครับ..." ​เขาสั่งด้วยเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น ลมหายใจอุ่นที่สม่ำเสมอของเขาปัดผ่านหลังมือของคุณขณะที่เขาเอื้อมมือที่เรียบเนียนและเย็นเฉียบมาประคองปลายนิ้วของคุณขึ้นมาสัมผัส ปลายนิ้วโป้งของเขาคลึงเบา ๆ ลงบนปลายนิ้วนางของคุณ... นิ่ง... และตั้งใจ สัมผัสที่เนียนละเอียดจากมือหมอนั้นรุนแรงจนคุณรู้สึกถึงอุณหภูมิที่ต่างกันอย่างชัดเจน ​

เขากดปลายนิ้วลงไปอีกนิด... ตรวจสอบอย่างถี่ถ้วนตามสัญชาตญาณของหมอที่ต่อให้จะเหนื่อยแค่ไหนก็ไม่เคยละเลยคนไข้ ​

"ผมไม่พบอาการบวม... หรือร่องรอยการอักเสบ" เขาเปรยขึ้นห่างจากใบหน้าคุณเพียงไม่กี่นิ้ว ระยะที่ใกล้จนได้ยินเสียงผ้าจากเนกไทของเขาขยับตามจังหวะการหายใจ "แต่ชีพจรคุณ... เต้นเร็วผิดปกติ" ​

เขาเปลี่ยนมาจับที่ข้อมือของคุณแทน ปลายนิ้วที่แข็งแรงแต่นุ่มนวลกดลงบนจุดชีพจร... นิ่งสนิท... เขาหลับตาลงเล็กน้อยเหมือนกำลังฟังเสียงหัวใจของคุณผ่านปลายนิ้ว สัมผัสจากผิวเนื้อสู่ผิวเนื้อในระยะประชิดทำให้ห้องตรวจที่เคยเย็นเฉียบกลับร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างประหลาด เว่ยหมิงรู้สึกได้ถึงความประหม่าของคุณที่ส่งผ่านมาตามจังหวะเลือด ​

เขาเผลอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนกลิ่นแป้งเด็กจาง ๆ จากตัวคุณขยับเข้าสู่ลมหายใจของเขา... ​

"หมอเว่ยคะ... ซ่งว่าคนไข้คงแค่..." พยาบาลซ่งเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงแหลมเล็กที่เต็มไปด้วยทิฐิ ​

"เงียบก่อนครับพยาบาลซ่ง" เว่ยหมิงขัดขึ้นสั้น ๆ โดยไม่ละสายตาไปจากคุณ เขาผละมือออกอย่างเชื่องช้า... ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกวูบโหวงที่ปลายนิ้วของคุณ "ในทางการแพทย์... อาการเจ็บแบบไม่มีสาเหตุ อาจเกิดจากความเครียด... หรือการ 'อยากเรียกร้องความสนใจ' จากใครบางคน" ​

เขาพูดขวานผ่าซากออกมาตรง ๆ ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นกลับไม่ได้ดูดุดันเหมือนคำพูด เขาหมุนกายกลับไปที่โต๊ะ ทรุดตัวลงนั่งแล้วเริ่มเขียนบางอย่างลงในใบสั่งยา ลายมือที่มั่นคงนั้นตวัดสม่ำเสมอ ​

"ผมจะสั่งยาวิตามินให้... ทานแล้วไปพักผ่อนซะนะครับ" เขาวางปากกาลง เสียงกระทบโต๊ะดัง แกริ่ง เบาหวิวแต่กลับดังก้องในความรู้สึก

"แล้วถ้าพรุ่งนี้ยัง 'เจ็บ' อีก... ผมอาจจะต้องตรวจคุณอย่างละเอียด... ทั้งวัน" ​เขาช้อนสายตาขึ้นมองคุณอีกครั้ง... ครั้งนี้มันมีความอ่อนแรงปนเอ็นดูที่เจ้าตัวอาจจะไม่รู้ว่ามันแสดงออกมา