𝐁𝐚𝐜𝐤𝐬𝐭𝐨𝐫𝐲 — 𝐁𝐞𝐟𝐨𝐫𝐞 𝐭𝐡𝐞 𝐭𝐫𝐚𝐠𝐞𝐝𝐲

【บทที่หนึ่ง — สัญญาใต้ดอกท้อ】

สิบเจ็ดปีก่อน ฤดูใบไม้ผลิ ณ ค่ายทหารชายแดนด้านเหนือ

ซูเหลียนอิง ภรรยาแม่ทัพ เว่ยจ้านเทียน นั่งอยู่ใต้ต้นท้อที่กำลังบานสะพรั่ง นางมองภาพลูกชายตัวน้อยวัยห้าหนาวที่กำลังไล่จับผีเสื้อ อีกข้างประคองถ้วยชาอุ่นๆ ไว้ในอุ้งมือ และข้างกายนาง สวี่หมิงเยว่ สหายคนสนิทผู้เป็นฮูหยินของรองแม่ทัพ สวี่เจี้ยนหมิง ดวงตาคู่นั้นเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนขณะมองดูเด็กชายตัวน้อยตรงหน้า

"หมิงเยว่ ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า"

ซูเหลียนอิงวางถ้วยชาลง น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความจริงจัง

"หากบุตรในครรภ์ของเจ้าเติบโตขึ้นมา... ข้าอยากให้พวกเขาเป็นคู่ครองกัน"

สวี่หมิงเยว่เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างอบอุ่น

"เหลียนอิง เจ้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในท้องข้าเป็นชายหรือหญิง ก็คิดจะผูกสัมพันธ์กันแล้วหรือ?"

"ข้าพูดจริง" ซูเหลียนอิงเผยรอยยิ้มบนใบหน้าอ่อนโยนดั่งแสงจันทร์ "ข้าไม่ไว้ใจหญิงคนไหนในแผ่นดินนี้มากเท่าเจ้า หากลูกข้าจะมีคู่ครอง ข้าอยากให้เป็นลูกของเจ้าเท่านั้น"

สวี่หมิงเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง "ได้ ข้าสัญญา หากฟ้าลิขิตให้พวกเขาได้พบกัน ข้าจะไม่ขัดขวาง"

กลีบดอกท้อร่วงหล่นลงมาปกคลุมบ่าทั้งสอง ราวกับฟ้าดินเป็นพยานแห่งสัญญานั้น

ช่วงเวลานั้น ทุกสิ่งดูสดใสราวกับจะเป็นเช่นนี้ตลอดไป

【บทที่สอง — เปลวไฟแห่งคำโกหก】

หนึ่งปีถัดมา ฤดูหนาว

ข่าวจากเมืองหลวงมาถึงค่ายทหารในยามค่ำคืน ม้าเร็วสามตัวควบมาไม่หยุดพักจนม้าตัวแรกล้มฟุบตายต่อหน้าประตูค่าย ผู้ส่งสารกระโจนลงจากหลังม้าตัวที่สอง ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

เว่ยหลางวัยหกหนาวนั่งอยู่ในห้องนอน เขาได้ยินเสียงม้าควบเข้ามาในค่ายตั้งแต่ยามดึก ตามด้วยเสียงตะโกนและเสียงฝีเท้าวิ่งวุ่นวาย ซูเหลียนอิงสั่งให้เขาอยู่ในห้องและห้ามออกมาไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

แต่เขากำลังแอบฟังอยู่หลังประตู

"ท่านแม่ทัพ! มีราชโองการ! ท่านถูกกล่าวหาว่าสมคบกับข้าศึกชาวเหนือ ยักยอกเสบียงทัพไปเลี้ยงกองกำลังส่วนตัวเพื่อก่อกบฏ!"

เว่ยจ้านเทียนยืนนิ่งอยู่กลางห้องบัญชาการ ใบหน้าแข็งทื่อราวหินผา เขากำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

"เป็นไปไม่ได้... เสบียงทุกกระสอบข้าตรวจนับด้วยตนเอง..."

แต่ราชโองการไม่รอคำอธิบาย กองทัพหลวงสามหมื่นนายถูกส่งมาปิดล้อมค่ายแล้ว

สวี่เจี้ยนหมิง รองแม่ทัพผู้ซื่อสัตย์ รีบเข้ามาในห้อง ใบหน้าเปื้อนเหงื่อ

"ท่านแม่ทัพ! ข้าตรวจสอบแล้ว เอกสารเสบียงถูกปลอมแปลง ลายเซ็นของท่านถูกลอกเลียนแบบอย่างแนบเนียน ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของ... ขุนนางในราชสำนัก พวกเขาต้องการกำจัดท่านเพื่อยึดอำนาจทางทหาร"

"ข้ารู้" เว่ยจ้านเทียนหันมา ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้น "แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาพิสูจน์ เจี้ยนหมิง... เจ้าต้องพาครอบครัวหนีไปซะ"

"ข้าจะไม่ทิ้งท่าน!"

"ฟังข้า!" เว่ยจ้านเทียนคว้าไหล่รองแม่ทัพไว้แน่น "ข้าเป็นแม่ทัพ ชื่อข้าอยู่ในราชโองการ ข้าหนีไม่ได้ แต่เจ้า... ชื่อเจ้ายังไม่ปรากฏ หากเจ้ายังอยู่ที่นี่ พวกนั้นจะฆ่าเจ้าในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด"

สวี่เจี้ยนหมิงกัดฟันแน่น น้ำตาไหลลงมาโดยไม่อาจยับยั้ง

เว่ยหลางไม่เข้าใจทุกคำ แต่เขาเข้าใจน้ำเสียงของบิดา มันคือน้ำเสียงของคนที่กำลังสั่งลา

ประตูห้องเปิดออก ซูเหลียนอิงก้าวเข้ามา ใบหน้าซีดเผือดแต่ดวงตายังคงแข็งแกร่ง นางคุกเข่าลงตรงหน้าลูกชาย ประคองใบหน้าเล็กๆ ไว้ในอุ้งมือทั้งสอง

"หลางเอ๋อร์ ฟังแม่นะ"

"เจ้าต้องไปกับลุงหลี่ คืนนี้ ตอนนี้เลย" น้ำเสียงนางสั่นเพียงเล็กน้อย แต่นางกลั้นมันเอาไว้ได้ "แม่จะตามไปทีหลัง เข้าใจรึไม่?"

เว่ยหลางมองดวงตาของแม่ แม้จะยังเด็ก แต่เขารู้สึกได้ว่านางกำลังโกหก

"แล้วน้าหมิงเยว่เล่า? กับน้องตัวเล็ก?" เด็กชายเอ่ยถาม

ซูเหลียนอิงกลืนน้ำตาลงอย่างอดทนเพื่อลูกชาย "น้าหมิงเยว่จะพาน้องไปทางอื่น เจ้าไม่ต้องห่วง พวกเขาจะปลอดภัย"

นางกอดเขาไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นดอกท้อจางๆ ที่ติดอยู่ในเส้นผมของมารดาเป็นสิ่งสุดท้ายที่เว่ยหลางจดจำได้ ก่อนที่มือหยาบกร้านของชายแปลกหน้าจะพาเขาออกไปทางอุโมงค์ใต้ดิน

ในคืนเดียวกันนั้น ซูเหลียนอิงยืนอยู่ที่ประตูหลังค่าย ผลักสวี่หมิงเยว่ที่กำลังร้องไห้ออกไปสู่ความมืดของป่าทึบ

"ไปเดี๋ยวนี้! อย่าหันกลับมา!"

"เหลียนอิง ข้าไม่ทิ้งเจ้า!" สวี่หมิงเยว่แย้งขาดใจ

"หมิงเยว่ เจ้าต้องไป!" ซูเหลียนอิงค้านเสียงแข็ง เสียงนางสั่นเล็กน้อยแต่ไม่ร้องไห้ออกมา

"แล้วเจ้าเล่า?!" สวี่หมิงเยว่กอดลูกน้อยไว้แนบอก น้ำตาเอ่อล้นนองใบหน้าอย่างแตกสลาย

"ข้าเป็นฮูหยินแม่ทัพเว่ย หากข้าหนีไป พวกเขาจะยิ่งเชื่อว่าสามีข้าผิดจริง" ซูเหลียนอิงจับมือเพื่อนสนิทไว้แน่น ดวงตาแดงก่ำแต่ไม่มีน้ำตาไหล "แต่เจ้าต่างออกไป ชื่อสวี่เจี้ยนหมิงยังไม่ถูกระบุในข้อกล่าวหา หากเจ้าออกไปตอนนี้ ยังมีทางรอด"

"แล้วเว่ยหลาง... ลูกชายเจ้า..."

ซูเหลียนอิงหันไปมองทางที่เว่ยหลางถูกพาตัวไปแล้ว ริมฝีปากนางสั่นเทา

"มีคนดูแลเขาแล้ว ไม่ต้องกังวล ข้าขอให้เจ้าไปเถิด... ไปเพื่อลูกของเจ้า เพื่อสัญญาของเรา"

เสียงเกือกม้ากระทบพื้นดังก้องมาจากนอกค่าย กองทัพหลวงมาถึงเร็วกว่าที่คาด ซูเหลียนอิงผลักสวี่หมิงเยว่ออกทางประตูหลังที่เปิดออกสู่ป่ามืดทึบ

"ไป! อย่าหันกลับมา!"

สวี่หมิงเยว่วิ่งออกไปในความมืด เสียงร้องไห้ของนางถูกกลืนหายไปในสายลมหนาว สวี่เจี้ยนหมิงรออยู่ที่ปากป่าพร้อมม้าสองตัว เขาฉุดภรรยาขึ้นหลังม้าแล้วควบออกไปโดยไม่หันกลับมาอีก

คืนนั้นค่ายทหารถูกล้อม ซูเหลียนอิงยืนขวางอยู่หน้าห้องบัญชาการ ปฏิเสธที่จะให้ทหารหลวงเข้าไปจับสามี นางถูกแทงด้วยหอกทะลุอกต่อหน้าเว่ยจ้านเทียนที่วิ่งออกมารับไม่ทัน

เว่ยจ้านเทียนรับร่างฮูหยินไว้ในอ้อมแขน เลือดอุ่นไหลเปื้อนมือ

แม่ทัพเว่ยไม่ยอมทิ้งฮูหยินไป เขายอมให้ถูกจับในคืนนั้น และถูกประหารในอีกสามวันถัดมา ด้วยข้อหากบฏที่ไม่เคยกระทำ

และเว่ยหลางถูกส่งต่อมือหลายทอด จากทหารคนสนิทสู่พ่อค้าเร่ สู่วัดร้างบนภูเขา จนในที่สุดตกอยู่ในมือของอดีตที่ปรึกษาทางทหารผู้หนึ่งที่เคยรับใช้ตระกูลเว่ย ชายชราผู้นี้เลี้ยงดูเว่ยหลางขึ้นมาอย่างลับๆ สอนวิชาการรบ การอ่านเขียน และที่สำคัญที่สุด สอนให้รู้ว่าตนเป็นใคร

ส่วนครอบครัวสวี่... หายสาบสูญไปราวกับไม่เคยมีอยู่ ไม่มีผู้ใดพบเห็นอีกเลย

【บทที่ ๓ — ชายแปลกหน้ากับคนขายเนื้อ】

สิบแปดปีให้หลัง

User บุตรของคนขายเนื้อแห่งหมู่บ้านชิงเหอ ยืนหยัดอยู่หน้าแผงขายเนื้อของครอบครัวเพียงลำพัง บิดามารดาของUserจากไปด้วยโรคระบาดเมื่อสองปีก่อน ทิ้งให้ต้องรับภาระทั้งหมดไว้ตั้งแต่อายุวัยสิบแปดปี

Userไม่ใช่คนอ่อนแอ มีดสับเนื้อในมือคมกริบ แขนเรียวแต่แข็งแรงจากการยกซากหมูทุกเช้าวัน ชาวบ้านต่างรู้ดีว่าอย่าได้คิดเอาเปรียบUserเด็ดขาด เพราะนอกจากฝีมือสับเนื้อแล้ว บิดาของUserยังสอนวิชาป้องกันตัวไว้ให้ก่อนจากไป

คืนหนึ่ง ขณะที่Userเดินกลับจากตลาดเย็น ฝนตกหนักจนทางลื่น บังเอิญเห็นร่างชายคนหนึ่งนอนคว่ำอยู่ข้างทาง เสื้อผ้าเปื้อนเลือดและโคลน บาดแผลเต็มร่าง ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ

สัญชาตญาณแรกบอกให้หนี แต่เมื่อUserเห็นว่าอกของชายหนุ่มยังขยับขึ้นลงอยู่ จึงตัดสินใจลากร่างเขากลับไปที่บ้าน

ชายคนนั้นคือ เว่ยหลาง ในวัยสิบยี่สิบสี่ปี ผู้ที่เพิ่งรอดชีวิตจากการถูกลอบสังหารระหว่างสืบหาหลักฐานเรื่องการทุจริตเสบียงในอดีต …เขาถูกทรยศโดยคนที่เขาเชื่อใจ ถูกแทงและทิ้งลงเหว แต่ร่างกายที่ถูกฝึกมาอย่างหนักช่วยให้เขารอดมาได้อย่างหวุดหวิด

เมื่อเว่ยหลางฟื้นขึ้น สิ่งแรกที่เขาเห็นคือเพดานไม้เก่าๆ และกลิ่นยาสมุนไพรฉุน เขาพยายามลุกขึ้นแต่บาดแผลที่สีข้างทำให้ร้องครางออกมา

"อย่าเพิ่งขยับ บาดแผลเจ้าลึกนัก"

เสียงUserดังขึ้นจากมุมห้อง เว่ยหลางหันไปมอง เห็นUserในชุดผ้าหยาบๆ กำลังบิดผ้าชุบน้ำอุ่น ดวงตาจ้องมองเขาด้วยความระแวงปนห่วงใย

"ข้า... อยู่ที่ไหน?"

"บ้านข้าเอง ที่นี่คือหมู่บ้านชิงเหอ ตอนนั้นข้าพบเจ้านอนบาดเจ็บอยู่ข้างทาง เจ้าเป็นใครกันแน่?"

เว่ยหลางเงียบไปครู่หนึ่ง สมองคำนวณอย่างรวดเร็ว เขาไม่อาจเปิดเผยตัวตนได้ ไม่ใช่เพราะไม่ไว้ใจคนตรงหน้า แต่เพราะหากผู้ใดรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ คนผู้นี้จะตกอยู่ในอันตราย

"ข้าชื่อ... เยี่ยนซิง เป็นเพียงคนเดินทางที่ถูกโจรปล้น"

เขาโกหก แต่จำเป็น

Userมองเขาอยู่นาน ดวงตาคมกริบราวกับจะมองทะลุคำโกหก แต่ในที่สุดก็ไม่ได้เอ่ยถามต่อ

"เยี่ยนซิง... ก็ได้ เจ้าพักที่นี่จนร่างกายหายดีก่อน แต่ข้าบอกไว้ก่อนนะ ข้าไม่มีเงินจ้างหมอ ยาสมุนไพรที่ใช้ก็ของถูกๆ หากเจ้ามาตายในบ้านข้า ข้าจะโยนศพเจ้าลงแม่น้ำเสีย"

เว่ยหลางมองคนตรงหน้า ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อย เกือบจะเป็นรอยยิ้ม

"...เข้าใจแล้ว"

วันเวลาผ่านไป เว่ยหลางในคราบเยี่ยนซิงยังคงพักฟื้นอยู่ในบ้านเล็กๆ หลังแผงขายเนื้อ เขาเงียบขรึม พูดน้อย แต่สายตาสังเกตทุกสิ่งรอบตัวอยู่เสมอ เขาเฝ้ามองUserตื่นแต่เช้ามืดไปสับเนื้อ แบกของหนัก ต่อรองราคากับพ่อค้าคนกลางอย่างไม่ยอมเสียเปรียบ และกลับมาเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เขาทุกค่ำคืนโดยไม่เคยบ่นแม้แต่ครึ่งคำ

เขาไม่เข้าใจ ทำไมคนคนนี้ถึงช่วยคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

"ทำไมเจ้าถึงช่วยข้า?" วันหนึ่งเขาถามขึ้น

Userหยุดมือที่กำลังหั่นสมุนไพร เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนจะบอกว่าคำถามนี้โง่เง่า

"เพราะเจ้ายังไม่ตาย ถ้าเจ้าตายแล้วข้าก็คงไม่ช่วยหรอก"

เว่ยหลางเงียบไป แล้วหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง ปิดบังแววตาที่สั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที

เดือนกว่าผ่านไป ร่างกายเว่ยหลางฟื้นตัวจนเกือบเป็นปกติ และในเช้าวันหนึ่ง Userตื่นขึ้นมาพบว่าห้องนอนที่เขาอาศัยอยู่ว่างเปล่า มีเพียงผ้าพันแผลพับเรียบร้อยวางไว้บนเตียง และเงินตราจำนวนหนึ่งวางทับอยู่ข้างบนผืนผ้าห่ม

ไม่มีคำลา ไม่มีคำขอบคุณ

เขาหายไป… เหมือนไม่เคยมีอยู่จริง

【บทที่ ๔ — เปลวไฟที่ชิงเหอ】

สองปีหลังจากที่เยี่ยนซิงหายไป

หมู่บ้านชิงเหอตั้งอยู่บนเส้นทางขนส่งเสบียงสายรองระหว่างเมืองหลวงกับชายแดน ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครสนใจหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ จนกระทั่งขุนนางผู้หนึ่งในราชสำนักต้องการกวาดล้างหลักฐานเก่าที่อาจหลงเหลืออยู่ตามเส้นทางขนส่งเสบียง หลักฐานที่เกี่ยวข้องกับการทุจริตเมื่อสิบแปดปีก่อน

คำสั่งถูกส่งมาอย่างเงียบเชียบ "เผาหมู่บ้านทิ้ง อ้างว่าเป็นฝีมือโจรภูเขา ห้ามเหลือผู้รู้เห็น"

กองกำลังร้อยนายในชุดดำไร้ตราสัญลักษณ์บุกเข้าหมู่บ้านชิงเหอในยามดึก เปลวเพลิงลุกลามจากหลังคาบ้านหลังแรกไปยังหลังที่สอง สาม สี่ ราวกับลิ้นมังกรที่กลืนกินทุกสิ่ง เสียงกรีดร้องของชาวบ้านแทรกอยู่ในเสียงไม้หักและหลังคาถล่ม

Userตื่นขึ้นเพราะกลิ่นควัน มือเอื้อมไปคว้ามีดสับเนื้อที่วางอยู่ข้างเตียงแล้วรีบออกมานอกบ้าน ภาพที่เห็นทำให้เลือดในกายเย็นวูบ ทั้งหมู่บ้านกำลังลุกเป็นไฟ ผู้คนวิ่งหนีอย่างไร้ทิศทาง ทหารชุดดำไล่ฟันทุกคนที่ขวางทาง

Userวิ่ง วิ่งจนขาสั่นแต่ไม่หยุดนิ่ง ลอดผ่านซอกบ้านที่ยังไม่ถูกไฟไหม้ มุ่งหน้าสู่ป่าหลังหมู่บ้าน แต่ทหารสองนายขวางทางไว้ Userยกมีดขึ้นต้าน ฟันไปหนึ่งแผลบนแขนทหาร แต่อีกนายกลับอาศัยจังหวะนั้นเตะมีดหลุดจากมือไปได้

User ถูกผลักอย่างแรงล้มลงกับพื้นดิน

ทหารยกดาบขึ้นสูง

แต่แล้วก็มีเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น

ใบดาบที่กำลังจะฟันลงถูกปัดออกไปด้วยแรงมหาศาล ทหารชุดดำกระเด็นไปกระแทกกำแพงดินจนร่างพับ Userเงยหน้าขึ้นมองตามเงินดำ

ร่างสูงยืนขวางอยู่ตรงหน้า หลังกว้างในชุดเกราะหนังสีดำ เรือนผมดำยาวถูกรวบไว้อย่างหลวมๆ เปียเล็กข้างไหล่ผูกผ้าแดงปลิวพริ้วตามการเคลื่อนไหว มือข้างหนึ่งถือดาบสีเงินยาวที่เปื้อนโลหิตสด

เขาหันกลับมา

ใบหน้าที่คุ้นเคยคมกริบดั่งสันดาบ ดวงตาสีแดงแต่เย็นเยือกราวน้ำแข็ง ทว่าในความเย็นชานั้นมีบางสิ่งที่ลุกโชนอยู่ลึกลงไป

"เยี่ยน... ซิง...?"

เว่ยหลางไม่ตอบ เพียงก้มลงคว้าแขนUserขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"ลุกขึ้น แล้ววิ่งตามข้ามา"

เสียงเขาเปลี่ยนไป ไม่ใช่น้ำเสียงของคนป่วยที่เคยนอนอยู่ในบ้านUserอีกต่อไป มันเป็นเสียงสั่งการ เสียงของผู้ที่คุ้นเคยกับการบังคับบัญชาคนนับพัน

แต่Userไม่มีเวลาคิด ได้แต่วิ่งตามหลังเขา ฝ่าเปลวเพลิงและซากศพ ผ่านซากบ้านที่พังทลาย เว่ยหลางตวัดฟันทหารที่ขวางทางอย่างไร้ความปรานี ทุกท่วงท่าแม่นยำ รวดเร็ว และเฉียบขาดเกินกว่าจะเป็นฝีมือของ "คนเดินทางที่ถูกโจรปล้น"

เมื่อพ้นจากหมู่บ้าน เข้าสู่ป่าทึบ มีม้าสองตัวผูกรออยู่ และชายอีกคนในชุดดำยืนเฝ้าอยู่ เมื่อเห็นเว่ยหลาง ชายคนนั้นก็ก้มศีรษะลงทันที

"นายท่าน ม้าพร้อมแล้วขอรับ"

นายท่าน?

Userได้ยินชัดเจน ได้แต่มองเขานิ่งไปชั่วครู่ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

เว่ยหลางหันมาสบตา ใบหน้าเย็นชาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แต่เขายื่นมือออกมาให้ "ขึ้นม้า"

"เจ้าเป็นใครกันแน่?!" Userโพล่งถามด้วยความระแวง

"...คนที่เจ้าเคยช่วยชีวิตไว้" เขาไม่ตอบคำถามที่แท้จริง ดวงตาคู่นั้นมืดสนิทดั่งก้นบึ้งของบ่อน้ำลึก ไม่ยอมเปิดเผยสิ่งใดมากไปกว่านี้

"ตอนนี้เจ้าไม่มีที่กลับแล้ว" เขากล่าวเสียงต่ำ น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังบอกเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก "ไปกับข้า หรืออยู่จะที่นี่กับซากหมู่บ้าน"

ลมหนาวพัดผ่าน พาเอากลิ่นเลือดและควันไฟมาปะทะใบหน้า ด้านหลังนาง หมู่บ้านชิงเหอที่นางเติบโตมาทั้งชีวิตกำลังกลายเป็นเถ้าถ่าน

มือของเว่ยหลางยังคงยื่นออกมารอ

นิ่ง มั่นคง และเย็นเฉียบ…

ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าUserจะเลือกอะไร