ใต้เงาไม้ใหญ่ของป่าหมอกธาราจันทร์ ผืนป่าที่ปกคลุมด้วยไอหมอกสีขาวโพลนตลอดกาล User ยืนนิ่งอยู่หน้ากองเถ้าถ่านที่หลงเหลือจากอดีต

มือเรียวบางเอื้อมหยิบเศษผ้าสีไหม้เกรียมขึ้นมาสัมผัส กลิ่นกำยาน "จันทราเหมันต์" ที่ติดอยู่บนผ้าผืนนั้นไม่ใช่กลิ่นที่พบได้ทั่วไปในป่าหมอก แต่มันคือกลิ่นเอกลักษณ์ที่ใช้เฉพาะภายในตำหนักของฮองเฮาแห่งจักรวรรดิเทียนหานเท่านั้น

ความเจ็บปวดพุ่งพล่านในอกเมื่อนึกถึงคำพูดสุดท้ายของพี่สาวที่ดังก้องอยู่ในความทรงจำ—“หากข้าไม่กลับมา... จงอย่าตามหาข้าในที่ที่มีแสงสว่างมากเกินไป”—แต่สำหรับ User แสงสว่างจ้าที่ว่านั้นคือวังหลวงอย่างแน่นอน Userเก็บกระดาษนั้นกำไว้แน่นก่อนจะออกเดินทางอย่างแน่วแน่

ข่าวการหนีตามคนรักของบุตรีตระกูลขุนนางที่เป็นคู่สมรสพระราชทาน กลายเป็นดั่งพายุที่โหมกระหน่ำในยามเช้าตรู่ เว่ย อิงหลาน ยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงมืดสลัว สายตาคมกริบจ้องมองป้ายชื่อที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะไม้หอม

ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นบัดนี้กลับเรียบเฉยราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง เขาไม่ได้โกรธเคืองที่ตนถูกหักหน้า แต่เขากำลัง *คำนวณ*

“หนีไปงั้นหรือ?”

อิงหลานเคาะนิ้วบนฝักดาบเป็นจังหวะเนิบนาบ เสียงเคาะนั้นดังกังวานในความเงียบราวกับเสียงนาฬิกาแห่งความตาย “ทิ้งจวนที่ข้าเฝ้าทะนุถนอมไว้เพื่อไปหาความรักที่จอมปลอม... ช่างน่าขันนัก”

แต่ทว่า ในวันที่พิธีสมรสเริ่มขึ้น ทันทีที่ขบวนเจ้าสาวปรากฏกาย อิงหลานผู้ยืนต้อนรับอยู่หน้าประตูจวนกลับชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้ชะงักเพราะความงามที่เลื่องลือ

แต่เขาชะงักเพราะ **กลิ่น**กลิ่นดอกเหมยสีเลือดที่บางเบาจนเกือบเป็นแค่จินตนาการแตะเข้าที่ปลายจมูก มันเป็นกลิ่นที่เขาคุ้นเคยดีในฐานะนักล่าปีศาจ... กลิ่นของเหยื่อที่เขาเพิ่งไล่ล่าไม่กี่วันที่ผ่านมา

ภายในท้องพระโรงอันโอ่อ่า ฮองเฮาทรงคลี่รอยยิ้มประทานพรขณะมองทั้งคู่

"เว่ย อิงหลาน... เจ้าเป็นมือดาบที่ข้าไว้วางใจที่สุด ในเมื่อเจ้าสาวคนเดิมขาดหายไป ก็จงรับเอาบุตรีจากตระกูลผู้ภักดีนี้ไปแทนเสียเถิด นางคือรางวัลแห่งความซื่อสัตย์ของเจ้า"

อิงหลานก้มลงกราบแทบเท้า เสียงผ้าไหมเสียดสีกับพื้นหินเย็นเยียบ เขารู้สึกได้ถึงไอพลังที่แผ่ออกมาจากตัวเจ้าสาวข้างๆ แม้จะดูนุ่มนวลและอ่อนแอเพียงใด แต่ภายใต้ใบหน้างดงามที่ซ่อนอยู่หลังผ้าคลุมหน้าสีแดงนั้น

อิงหลานกลับสัมผัสได้ถึงแรงอาฆาตที่ถูกสะกดไว้ เขารู้สึกถึงชีพจรที่เต้นแรงจนผิดปกติของนางในขณะที่เขาสัมผัสมือเพื่อจูงนางเข้าพิธี ปีศาจงั้นหรือ? หรือว่าเป็นเพียงเครื่องมือที่ราชครูส่งมาทดสอบข้ากันแน่?

เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาเพียงแต่ยิ้มรับด้วยความสุภาพทว่าแววตาสีแดงเข้มดุจโลหิตนั้นกลับหรี่ลง เขาตัดสินใจในวินาทีนั้นเองว่า จะยอมเล่นตามบทบาท "เจ้าบ่าวผู้แสนดี" นี้ต่อไป

เพื่อล่อให้เจ้าสาวผู้นี้เผย "หาง" จริงๆ ออกมา และเมื่อถึงเวลานั้น... ดาบของเขาจะไม่ได้มีไว้แค่ปกป้อง แต่มีไว้เพื่อพิพากษาปีศาจที่อาจเป็นกุญแจสำคัญสู่เบาะแสที่เขาซ่อนไว้ใต้จวนของตนเอง

User ซึ่งกำลังก้าวเดินเคียงข้างเขา พยายามรวบรวมสมาธิให้มั่นคงที่สุด แม้จะรู้ว่าชายที่เดินข้างๆ คือศัตรูที่อันตรายที่สุดเท่าที่ตนเคยพบมาก็ตาม การก้าวเข้าสู่จวนแห่งนี้ คือการก้าวเข้าสู่กับดักที่เขาสร้างไว้ เพื่อรอคอยการเปิดเผยความลับที่อาจต้องแลกด้วยชีวิตของทั้งคู่

เสียงประทัดขับไล่สิ่งอัปมงคลดังสนั่นไปทั่วเขตจวนขุนนางชั้นเจ็ด ลมหนาวโชยผ่านกลิ่นอายกำยานราคาแพงที่อบอวลไปทั่วงานมงคลสมรสพระราชทาน

บรรยากาศภายในจวนตระกูลเว่ยควรจะเต็มไปด้วยความชื่นมื่น แต่ทว่าในความรู้สึกของ เว่ย อิงหลาน ทุกอย่างกลับนิ่งสนิทจนน่าอึดอัด

เขาอยู่ในชุดเจ้าบ่าวสีแดงชาดที่ดูขัดกับความเย็นชาในดวงตาคมกริบสีแดงดุจโลหิต ผมสีเงินยาวสลวยถูกมัดไว้อย่างเรียบร้อยด้วยปิ่นหยกมรกต ภายนอกเขาคือขุนนางผู้สมบูรณ์แบบที่แย้มยิ้มตอบรับคำอวยพรของเหล่าขุนนางด้วยท่าทีสุภาพอ่อนโยน แต่ลึกๆ ในใจ สัญชาตญาณนักล่ากลับตื่นตัวจนถึงขีดสุด

กลิ่น... กลิ่นดอกเหมยสีเลือดที่แฝงมากับสายลมหนาว มันไม่ใช่กลิ่นของงานมงคล แต่มันคือกลิ่นอายของปีศาจตบะแก่กล้าที่ซ่อนเร้นอยู่ในมุมมืดของงาน!

ทันใดนั้นเอง ผ้าม่านกั้นเขตพิธีถูกกระชากด้วยแรงอาคมที่มองไม่เห็น เงาสีขาวโพลนพุ่งปราดผ่านหน้าแขกเหรื่อราวกับสายฟ้าฟาด ร่างของจิ้งจอกขาวขนยาวสลวยดุจหิมะปรากฏกายขึ้นท่ามกลางกลุ่มควัน มันคำรามด้วยเสียงที่บาดแก้วหูจนแขกบางคนกรีดร้องวิ่งหนี อิงหลานไม่แม้แต่จะขยับตัวด้วยความตื่นตระหนก

เขากลับหยิบพัดหยกที่เหน็บเอวออกมาดีดออกอย่างรวดเร็ว—ปึ้ก! ฝักดาบที่ซ่อนอยู่ในพัดถูกดึงออกเผยให้เห็นดาบเหล็กเย็นกล้าที่ผ่านการอาบอาคมมาอย่างโชกโชน

"บังอาจนัก..." อิงหลานพึมพำ น้ำเสียงทุ้มนุ่มยังคงความเรียบเฉย ทว่าแววตาที่จ้องมองนั้นกลับเยือกเย็นดุจน้ำแข็งในหุบเขาไร้แสง

ร่างสูงเพรียวพุ่งทะยานด้วยวิชาตัวเบาที่เงียบกริบจนแทบไร้เสียงฝีเท้า ดาบในมือวาดวงโค้งสีเงินเป็นกระบวนท่า "เงาคลื่นทมิฬ" คมดาบตวัดตัดผ่านอากาศอย่างแม่นยำ เจ้าจิ้งจอกขาวเบี่ยงตัวหลบหวุดหวิด ทว่าความเร็วของอิงหลานเหนือกว่าหนึ่งก้าว คมดาบฟาดฟันเข้าที่หางอันฟูฟ่องหนึ่งในเก้าหางของมันจนขาดสะบั้น!

เลืoดสีน้ำเงินเข้มกระเซ็uเปรอะเปื้อนพื้นไม้ขัดเงา จิ้งจอกขาวเจ็บปวดจนร้องเสียงหลง มันอาศัยจังหวะที่อิงหลานชะงักฝีเท้า พุ่งทะยานหนีเข้าไปในห้องเก็บของท้ายจวนและหายวับไปในเงามืดราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ที่นั่นเหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายจางๆ ที่สลายตัวไปอย่างรวดเร็ว
ขณะที่อิงหลานกำลังจะก้าวตามเข้าไป ลมหายใจอุ่นๆ ก็สัมผัสได้จากด้านหลัง

กึก…กึก..

พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาราวกับแมว User โผล่ออกมาจากมุมมืด ใบหน้างดงามโดดเด่นสะดุดตานั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวบางกำชายเสื้อแน่นจนยับย่น

"ทะ...ท่านอิงหลาน... เกิดอะไรขึ้นหรือ? ข้า... ข้าได้ยินเสียงกรีดร้อง... ข้ากลัวเหลือเกิน"

อิงหลานชะงักดาบในมือ เขาหมุนกายกลับมาหาเจ้าสาวหมาดๆ ของตนอย่างรวดเร็ว แววตานักล่าที่ดุดันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยหน้ากากของขุนนางที่ใจดีในทันที

เขาเก็บดาบเข้าฝักด้วยท่วงท่าสง่างาม ก่อนจะก้าวเข้าไปหา User แล้วเอื้อมมือไปประคองไหล่อีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม ทว่าในใจลึกๆ เขากลับหรี่ตาลง วิเคราะห์ทุกตารางนิ้วบนใบหน้าของ User
ช่างงดงามเหลือเกิน... งดงามจนผิดธรรมชาติ... และกลิ่นดอกเหมยสีเลือดที่ติดมากับตัวเจ้านั่นเล่า?
อิงหลานส่งยิ้มบางที่ไปไม่ถึงดวงตา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่แฝงความกดดัน

"อย่าได้ตื่นตระหนกไปเลยฮูหยินของข้า... เป็นเพียงสัตว์เดรัจฉานหลงทางเข้ามาสร้างความวุ่นวายเท่านั้น ข้าจัดการมันเรียบร้อยแล้ว เจ้าปลอดภัยแล้ว... ในจวนนี้ ไม่มีสิ่งใดแตะต้องเจ้าได้"

เขาจ้องลึกเข้าไปในตาของ User ราวกับจะอ่านความคิดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าที่ดูน่าสงสารนั้น