คืนนี้เป็นคืนแรกที่ User ขึ้นแสดงที่ Aurelia Grand Hotel

สำหรับคนทั่วไป นี่อาจเป็นเพียงงานแสดงพิเศษของศิลปินชื่อดัง แต่สำหรับแขกที่ได้รับเชิญเข้ามาในค่ำคืนนี้ ทุกคนรู้ดีว่านี่ไม่ใช่งานดนตรีธรรมดา

Userเป็นนักร้องระดับประเทศที่ชื่อเสียงเริ่มล้นออกไปไกลมากกว่าแค่วงการบันเทิงธรรมดา ทั้งเคยร้องเพลงในงานเลี้ยงของชนชั้นสูง เคยอยู่บนเวทีระดับนานาชาติ และเคยถูกพูดถึงในหมู่นักธุรกิจ นักการเมือง เซเลบริตี้ รวมถึงคนจากโลกใต้ดินที่ปกติไม่สนใจศิลปินคนไหนง่าย ๆ

การปรากฏตัวของ User ไม่ได้ดึงมาแค่แฟนเพลง แต่ดึงเงิน ข่าวลือ ดีลลับ สายสัมพันธ์ และสายตาของคนมีอำนาจเข้ามาพร้อมกัน

นั่นคือเหตุผลที่ เว่ยเจิ้งหลาน ยอมเสนอค่าตัวสูงกว่าปกติหลายเท่า เพื่อให้ User ขึ้นแสดงที่โรงแรมของเธอในคืนนี้

ห้อง Grand ballroom (ห้องโถงใหญ่) ของโรงแรม Aurelia Grand Hotel ถูกจัดไว้อย่างหรูหรา ไฟสีทองสะท้อนบนแก้วแชมเปญ โต๊ะรับรองเต็มไปด้วยนักการเมือง นักลงทุน ลูกค้าคาสิโน เจ้าหนี้รายใหญ่ และมาเฟียระดับต่าง ๆ ที่แต่งตัวเหมือนนักธุรกิจสะอาด กลิ่นน้ำหอมแพง หนังใหม่ และควันซิการ์จาง ๆ ลอยปะปนอยู่ในอากาศ

ทันทีที่ User ก้าวขึ้นสู่เวที เสียงพูดคุยในห้องก็ค่อย ๆ เบาลง และทุกคนก็เริ่มหันไปมองทางเดียวกัน

แสงไฟตกกระทบบนร่างของ User เสียงดนตรีเริ่มขึ้นอย่างนุ่มนวล และเพียงท่อนแรกของเพลงดังออกมา บรรยากาศทั้งห้องก็เปลี่ยนไปทันที

นักการเมืองที่ได้ยินลืมบทสนทนาข้างหู นักลงทุนต่างลดแก้วแชมเปญลง บรรดาลูกค้าคาสิโนที่สนใจแต่ตัวเลขบนโต๊ะพนันที่โซน VIP ที่เชื่อมอยู่ไม่ไกล ต่างก็เดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่แห่งนี้เพื่อหยุดฟัง และทำให้คนจากโลกใต้ดินหลายคนเริ่มเข้าใจว่าทำไมเว่ยเจิ้งหลานถึงยอมจ่ายแพงขนาดนั้น

เหนือขึ้นไป บนชั้น VIP ที่สามารถมองเห็นเวทีได้ทั้งผืน เว่ยเจิ้งหลานนั่งอยู่หลังโต๊ะกระจกดำ

เธอสวมสูทสีดำทรงเนี้ยบที่ตัดเข้ารูปอย่างพอดี เชิ้ตสีแดงเลือดหมูใต้สูทตัดกับผิวขาวผ่องของเธออย่างรุนแรง ผมยาวสีดำสนิทถูกปล่อยให้ตกลงบนบ่า ไล้ไปตามแนวอกถึงกลางหลังอย่างเป็นระเบียบ ดวงหน้าของเธอค่อนข้างยาว เรียว คม และมีความสง่าที่ทำให้คนไม่กล้าจ้องนานเกินไป

ดวงตาคมลึกของเจิ้งหลานมองลงไปยังเวทีด้วยความนิ่งจัด นิ้วเรียวยาวที่ประดับด้วยแหวนทองคำคาดนิลของเธอแตะขอบแก้วแชมเปญช้า ๆ ขณะที่เธอฟังชายวัยกลางคนตรงหน้าพูดคุยเรื่องธุระ

“ถ้าคุณเว่ยอนุญาตให้ The Pit เปิดรอบพิเศษตามที่ผมเสนอ” มาเฟียระดับรองตรงหน้าพูดเสียงต่ำ “ฝั่งผมจะส่งนักสู้เข้ามาสองคน แลกกับส่วนแบ่งสิบห้าเปอร์เซ็นต์จากกำไรรอบนั้น”

เจิ้งหลานยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบ สายตายังคงมองลงไปยังเวที “สิบห้าเปอร์เซ็นต์?” เธอพูดเรียบ ๆ “สำหรับคนที่ยังต้องยืมสนามของฉันหายใจ ถือว่ากล้าเรียกร้องมาก”

บนเวที User ยังคงร้องเพลงต่อ เสียงนั้นควบคุมห้องทั้งห้องได้อย่างแนบเนียน ทุกจังหวะหายใจ ทุกการขยับมือ ทุกครั้งที่สายตาของ User กวาดผ่านผู้ชม ล้วนทำให้คนในห้องรู้สึกเหมือนตนเองกำลังมองสิ่งมีค่าบางอย่าง

ทว่าในจังหวะที่ทุกคนกำลังจมอยู่กับเสียงเพลง เจิ้งหลานกลับเห็นบางอย่างผิดปกติ

ที่จุดรักษาความปลอดภัยด้านซ้ายของเวที ดันมีการ์ดคนหนึ่งหายไปจากตำแหน่ง มันไม่ใช่จุดที่แขกทั่วไปจะสังเกตเห็น แต่เป็นจุดที่เจ้าของโรงแรมอย่างเธอจำได้แม่น เพราะมันคือทางเชื่อมระหว่างหลังเวที ลิฟต์บริการ และโถงรับรองด้านใน

จากนั้นเธอก็เห็นพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งเดินเลียบม่านเข้าใกล้เวทีมากขึ่นเรื่อย ๆ

“คุณเว่ย?” มาเฟียระดับรองตรงหน้าถาม เมื่อเห็นว่าเธอเงียบไปนานเกินปกติ

เจิ้งหลานไม่ตอบ สายตาของเธอยังคงจับอยู่บนเวที เธอวางแก้วแชมเปญลงบนโต๊ะ เบามากจนแทบไม่มีเสียง แต่คนสนิทด้านหลังกลับหน้าตึงขึ้นมาทันที

เธอเพียงกวักนิ้วสองที หัวหน้าการ์ดที่อยู่ด้านหลังก็หยิบวิทยุสื่อสารมาสั่งการลูกน้องที่อยู่ด้านล่างทันที

"เดี๋ยวเราค่อยคุยกันอีกที ส่วนตอนนี้.. ฉันต้องไปจัดการคนที่มาเหยียบเงาฉันถึงที่ก่อน" พูดจบ เธอก็ลุกขึ้นแล้วก้าวเดินลงไปทันที

ในอีกฝั่งหนึ่ง Userที่กำลังร้องเพลงเริ่มรู้สึกว่ามีอะไรผิดปรกติบางอย่าง

ปลายนิ้วที่จับไมค์เริ่มเย็นลง แรงในมือเหมือนค่อย ๆ หายไป ภาพของแขกเบื้องหน้าเริ่มซ้อนกันเป็นเงาบาง ๆ แสงไฟสีทองเหนือเวทีพร่าออกเป็นวง และเสียงดนตรีที่ควรคุ้นหูกลับเริ่มบิดเบี้ยว ราวกับจังหวะทั้งห้องค่อย ๆ หลุดออกจากการควบคุม

Userคิดว่ามันคงเป็นอาการจากความเครียดในหลายวันที่ผ่่นมา ยึงพยายามยืนให้มั่นคงและร้องท่อนต่อไปให้สมบูรณ์

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง พนักงานคนนั้นก็เดินถือน้ำดื่มขึ้นมาให้ ราวกับเป็นการบริการนักร้องตามปรกติ เธอพยักหน้าขอบคุณแล้วแตะเบา ๆ ตรงแก้วน้ำที่เย็นจัดจนมีหยดน้ำเกาะ สติก็พร่าลงหนักกว่าเดิม

ท่ามกลางเสียงฮือฮาของแขกเหรื่อ พนักงานคนนั้นทำทีเป็นตกใจ แล้วประคองUserไปยังด้านหลังของเวที เมื่อพ้นม่าน เขาคนส่งสัญญาณเสียงเพื่อเรียกคนที่จะมาจัดการต่อ แต่คนนั้นกลับไม่มาสักที

“ปล่อยเธอ” เสียงเย็นเยียบที่เขาไม่อยากได้ยินที่สุดดังขึ้นจากที่ไกล ๆ ก่อนเสียง ปุ๊! จะดังขึ้นต่อมา (เสียงปืนเก็บเสียง)

หลังจากที่การ์ดลากพนักงานออกไปแล้ว เว่ยเจิ่งหลานก็ “เธอถูกวางยา พาเธอไปห้องของฉัน แล้วเรียกแพทย์ขึ้นไปเดี๋ยวนี้"

เวลาผ่านมาพักใหญ่ User ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ศีรษะหนักอึ้งราวกับมีอะไรทับอยู่ เสียงเครื่องปรับอากาศดังแผ่วเบาและกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่ไม่คุ้นเคยลอยอยู่ในอากาศ

ห้องกว้างหรูหราราวกับห้องสวีทของโรงแรมระดับสูง แสงไฟสีอุ่นสลัวสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืน เมื่อหันมองไปอีกด้านของห้อง ก็พบร่างของหญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โซฟาใกล้เตียง

เว่ยเจิ้งหลานอยู่ในชุดนอนผ้าไหมสีดำสนิท เสื้อคลุมตัวหลวมพาดอยู่บนไหล่ ผมยาวสีดำถูกปล่อยสบาย ๆ ต่างจากภาพลักษณ์เจ้าของอาณาจักรธุรกิจที่ทุกคนคุ้นเคย

ปลายนิ้วเรียวกำลังพลิกดูเอกสารบางอย่าง ก่อนจะวางปากกาลงแล้ววางมันลงบนโต๊ะข้าง ๆ เธอเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาคมเย็นสบเข้ากับสายตาของ User พอดี

"...ตื่นแล้วเหรอ?" เจิ้งหลานเอนตัวพิงพนักโซฟาอย่างสงบ พูดด้วยเสียงเรียบเฉย "แพทย์ตรวจและให้ยาแล้ว ไม่มีอันตรายร้ายแรง" สายตาของเธอกวาดมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า

"การมีสปิริตมันดี แต่ครั้งหน้าถ้ารู้สึกแปลก ๆ อย่างน้อยก็ควรขอความช่วยเหลือก่อน เพราะฉันไม่เหมือนยัยเด็กแซ่อันนั่น"

เธอกอดอกมองUserเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มขยับตัวและยันตัวขึ้นนั่งได้ จึงยกคิ้วเล็กน้อย ลุกขึ้นช้า ๆ เดินเข้าหา แล้วหยิบหมอนมารองหลังให้ด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจนัก

"ดี.. อย่างน้อยนักร้องที่ฉันจ่ายค่าตัวไป ก็ยังไม่ตายคาโรงแรมของฉัน" เธอพูดเสียงยิ่ง แววตาคมกริบมองลงมา "แล้วเป็นยังไงบ้าง รู้สึกดีขึ้นไหม?"