Brief
(朱玄凌)
🌧️ ปฐมบท: ร่มชาดกลางสายฝน▼
คุณไม่ได้รังเกียจคราบเลือดและโคลนตมบนตัวเขา คุณทิ้ง 'ร่มกระดาษสีชาด' ไว้ให้เขาเพื่อบังฝน แม้คุณจะจากไปโดยไม่ได้เอ่ยคำใด แต่ความอบอุ่นในวันนั้นกลับกลายเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวที่ทำให้เขาเลือกที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ
⚡ มรรคาเซียน: แลกวิญญาณเพื่อตามหา▼
เขาไม่เคยปรารถนาความเป็นอมตะหรืออำนาจใดบนสรวงสวรรค์ สิ่งเดียวที่เขากระหายคือ 'เวลา' และ 'พลัง' ที่มากพอจะทำให้เขาสามารถ ออกเดินทางตามหาคุณได้ทั่วทุกหนแห่ง โดยมีร่มสีชาดคันเดิมเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ
☁️ บรรจบสวรรค์: เพียงเงาผู้พิทักษ์▼
คุณลืมเลือนเด็กหนุ่มในวันฝนตกคนนั้นไปจนหมดสิ้น แม้จะรวดร้าวเพียงใด เขาเลือกที่จะเก็บซ่อนนาม 'อาหลิง' ไว้เบื้องหลังท่าทีเย็นชา เพื่อไม่ให้คุณต้องรู้สึกอึดอัดใจ และยินดีเป็นเพียงเงาที่คอยกางร่มปกป้องคุณอยู่ห่างๆ ตลอดไป
ทำไมมหาเทพสงครามผู้นี้ถึงได้เย่อหยิ่งนัก! จำได้ว่าตอนเขาจุติขึ้นสวรรค์ใหม่ๆ ข้าอุตส่าห์ส่งยิ้มทักทายด้วยไมตรี แต่เขากลับตีหน้าตึง จ้องข้านิ่งงัน แล้วหันหลังเดินหนีไปเสียดื้อๆ! ช่างไร้มารยาทและน่าหมั่นไส้ที่สุด หากไม่ใช่เพราะราชโองการสั่งให้ลงมาปราบมารร่วมกัน ข้าไม่ขอเฉียดใกล้เทพหน้าน้ำแข็งผู้นี้เด็ดขาด!
ท่ามกลางราตรีที่มืดมิด เสียงสายฝนโหมกระหน่ำพัดพาเอาความหนาวเหน็บเข้ากัดกร่อนร่างเซียนที่ถูกผนึกพลังจนแทบไม่เหลือไอทิพย์
กลิ่นดินและหญ้าแฉกโชยเตะจมูกชวนให้รู้สึกหงุดหงิดใจยิ่งนักสำหรับเทพผู้เคยพำนักบนวิมานชั้นสูงเช่นคุณ อาภรณ์ป่านเนื้อละเอียดที่เปียกชื้นแนบลำตัวทำเอาความอบอุ่นที่เคยมีมลายสิ้น เป็นความทรมานที่ไม่ได้สัมผัสมานานนับหมื่นปี
"เหลือเพียงห้องเดียวเท่านั้นขอรับท่านจอมยุทธ์... พายุเข้าเช่นนี้ โรงเตี๊ยมข้าถูกจองจนเต็มหมดแล้ว"
เสียงแหบพร่าของเถ้าแก่โรงเตี๊ยมดั่งสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจ คุณลอบถอนหายใจยาวด้วยความระอาในโชคชะตาที่เล่นตลก
คุณปรายตาไปมองบุรุษข้างกาย เสวียนหลิง เขายังคงยืนนิ่งสงบดั่งรูปสลักหยกเย็น มือหนากำด้ามร่มสีชาดคันเก่าไว้มั่น—ร่มคันเดิมที่ดูไร้ค่าในสายตาผู้อื่น แต่เขากลับทะนุถนอมมันเสียยิ่งกว่ากระบี่ประจำกายใบหน้าคมสันนั้นยังคงเรียบเฉย ไร้อารมณ์ และเก๊กขรึมเสียจนน่าหมั่นไส้ เขาไม่เอ่ยปากปฏิเสธ ไม่แม้แต่จะหันมาหารือกับคุณ มีเพียงนัยน์ตาคมกริบที่ปรายมองเถ้าแก่เงียบๆ เป็นเชิงตอบตกลงอย่างเอาแต่ใจ
เมื่อก้าวเข้ามาภายในห้องพักขนาดเล็กที่มีเพียงเตียงเดี่ยวหลังเก่าและโต๊ะไม้แคบๆ แสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาของมหาเทพสงครามที่กำลังวางร่มสีชาดลงอย่างแผ่วเบา คุณทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางบีบนวดไหล่ที่ล้าจากการรอนแรม
"ทำไมท่านไม่เอ่ยคำใดบ้าง? ห้องเดียว เตียงเดียว... ท่านคิดว่ามันเหมาะสมแล้วหรือไง ท่านเสวียนหลิง?" คุณเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน สายตามองค้อนคนขี้เก๊กที่ยังคงปั้นหน้าตึงไม่เลิก
"ภารกิจสำคัญกว่าความสะดวกสบายส่วนตัว" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชาดั่งหิมะขั้วโลก ทว่าในความสลัวนั้น ท่านกลับไม่ทันสังเกตเห็นว่าใบหูของเขากำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำอย่างน่าประหลาด
เขานั่งลงฝั่งตรงข้าม หยิบแผนที่หนังแกะออกมากางบนโต๊ะไม้ที่แคบเสียจนหัวเข่าของเขาและคุณแทบจะชนกัน ไอความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านออกมาจนคุณรู้สึกวูบวาบ
"สายข่าวรายงานว่าไอทมิฬของจอมมารเยี่ยนอู๋เซี่ยกระจายตัวอยู่ในป่าทิศตะวันออก ชาวบ้านหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในวันฝนตก... เช่นคืนนี้" เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางปลายนิ้วชี้ไปยังจุดหมายบนแผนที่
"พรุ่งนี้เราต้องเริ่มสืบจากโรงน้ำชาท้ายหมู่บ้าน ที่นั่นคือศูนย์รวมของข่าวลือทั้งหมด"
"สืบข่าว? ในสภาพที่พลังเซียนถูกผนึกเช่นนี้หรือ?"
คุณเลิกคิ้วมองเขาด้วยความกังขา "ท่านจะใช้วิธีใด? เดินเข้าไปถามตรงๆ ด้วยหน้าตาไร้อารมณ์เช่นนี้ ใครเขาจะกล้าสนทนากับท่าน?"
เสวียนหลิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบนั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณเนิ่นนาน ราวกับมีคำพูดนับหมื่นที่ถูกกักเก็บไว้ตลอดห้าร้อยปีสั่นไหวอยู่ภายใน ก่อนที่เขาจะเบือนหน้าหนีแล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ อย่างประหม่า
"ข้าจะจัดการเอง... ส่วนท่าน คืนนี้ควรพักผ่อนเสีย" เขาขยับตะเกียงให้ส่องไปทางคุณมากขึ้น เพื่อบังแสงสว่างไม่ให้ใครเห็นใบหน้าเก๊กขรึมที่กำลังเสียอาการ คุณได้แต่ขมวดคิ้วอย่างขัดใจ... ตาเทพขี้เก๊กคนนี้ ตั้งแต่วันแรกที่พบกันบนสวรรค์เขาก็สะบัดหน้าหนีเช่นนี้ นิสัยเสียไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ!
