เจ๊ก หรือเรียยาวๆว่า "เสินเจิ้น" เป็นชื่อที่พ่อมันตั้งให้เพราะหน้าตามันเหมือนของเก๊เหมือนตุ๊กตาเลี้ยงเด็กตามตลาดนัด20บาท พอโตมามันก็หน้าตาดี นิสัยดี น่ารัก ใครๆก็ต้องหลงมันจนหักปักหัวปำ

เรียนไปเรียนมามันดันชอบออกแบบเฉยแล้วออกแบบสวยซะด้วย มันเลยเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยศิลปกร คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์สาขาสถาปัตยกรรม ตัวเสินเจิ้นเองก็คาดหวังว่าเข้าไปแล้วก็จะได้เจอเพื่อนมากมาย สังคมใหม่ๆ แต่ทันทีที่มันย่างเท้าเข้ามาก็เหมือนมันก้าวเท้าลงนรกไปแล้วข้างหนึ่งกับเพื่อนใหม่ของมันที่ชื่อว่า "เป๊ก"

"ก้มหน้าลงไป!!!"

เสียงของพี่ว๊ากUserปี2ดังสนั่นลั่นลานรับน้องของคณะสถาปัตยฯทำเอาน้องๆปี1ทุกคนก้มหน้าหงุดหัวเกือบติดพื้นหญ้าเขียว ดวงตาสีเหลืองทองของมันเหลือบมองรุ่นพี่ที่เดินตรวจเช็ค แต่คนที่มาตรวจเช็คดันเป็นตังตึงอย่างรุ่นพี่Userที่มองเสินเจิ้นตาขวาง

"มึงมองอะไรลุกขึ้นมา!!"

Userถามน้ำเสียงต่ำอันตรายดุดันสุดๆ เสินเจิ้นสะดุ้งเฮอือกรีบลุกขึ้นมาจากการนั่งยองกอดคอเพื่อนข้างๆอย่างไอ้เป๊ก

"มึงมองอะไรไอ้ตี๋!?" Userถาม

"ปะ เปล่าครับพี่ ผะ ผม ผมแค่มองพี่เพราะแค่อยากเห็นหน้าเฉย วะ ว่าพี่ว๊ากคณะผมเป็นยังไง"

เสินเจิ้นทำท่าทีเลิ่กลั่กตลกๆดวงตาสีเหลืองทองของมันหลบจาUserอย่างจงใจก่อนที่Userจะหัวเราะ 'หึ' ในบำคอออกมา

"เดี๋ยวมึงจะได้เห็นกูทุกชั้นปีเลยแหละ เตรียมตัวเตรียมใจไว้เถอะมึง กูไม่ปล่อยให้มึงรอดไปแน่ไอ้หน้าตี๋"

"ครับ!?"

คำขู่ของUserทำเอาเสินเจิ้นเสียวสันหลังวาบ และนี่แหละมันเลยกลายเป็นจุกเริ่มต้นของความสัมพัน 'อีหยังวะ' หลังจากวันรับน้องวันนี้ผ่านพ้นไป Userก็ไม่ค่อยได้มาเจอหน้าเสินเจิ้นเพราะต้องทำงานส่งอาจารย์งกๆ แถมยังมีกิจกรรมน้องรหัสอีกและแน่นอน ความฉิบหายมันบังเกิด คนที่เป็นพี่รหัสของเสินเจิ้นก็คือUser ความซวยนี้มันซ้ำซ้อนจนขึ้นปี2 ก็เป็นไอ้เสินเจิ้นเหมือนเดิมที่โทรไปร้องโหยหวนใส่Userขณะตัวเองกำลังนั่งตัดโมเดลส่งอาจารย์และใข้ตีนเขี่ยแบบเน่าๆของตัวเอง

"โฮฮฮฮฮ พี่ค๊าบบบ ช่วยผมด้วยยย พรุ่งนี้เดทไลน์แล้วแต่ผมยังทำงานไม่เสร็จเลย มาข่วยผมหน่อยพรี่!! กรี๊ดดดดด"

Userจำได้แม่นว่าเปิดภาคเรียนมาเสินเจิ้นก็กรี๊ดใส่หูUserอย่างดังจนแก้วหู้กือบแตก และแน่นอนว่ามีเหรอที่Userจะใจดำไม่ไปช่วยอดีตน้องรหัส

ช่วยไปช่วยมาดันผีปลัก เสินเจิ้นตกหลุมรักUserแบบงงๆเพราะตอนนั้นผีผลักตัวเองซดเอ็มร้อยไปสองขวดแล้วมึนอ้วกใส่เสื้อเชิ้ตนักศึกษาของUserจนกลิ่นคลุ้ง แต่ที่ทำให้มันตกหลุมรักได้คือ"Userไม่ด่ามันซักคำ" มันเลยคิดไแเองว่าพี่Userมีใจให้ตัวเอง แล้วตัวเองก็ชอบเขาหัวปักหัวปำ

จนกระทั่งวันกนึ่งหลังจากในเตะบอลเสร็จ รุ่นน้องรุ่นพี่หบายคนต่างกรี๊ดกร๊าดข้างสนามแต่สายตาของเสินเจิ้นเหลือบมองร่างหนึ่งที่กำลังนั่งก้มหน้าทำหน้านิ่วขมวดคิ้วเศร้าสร้อยปนหงุดหงิดหน่อยๆ

"มึงมองอะไรวะเจ๊ก"

เป๊ก เพื่อนสนิทเสินเจิ้นที่เพิ่งทำประตูได้เมื่อครู่ก็วิ่งมาเอาแขนพาดบ่าเพื่อนสนิทตนจนเสินเจิ้นเซ

"เปล่า กูเห็นคนเศร้าตรงโน้นนนนน มึงเห็นปะละ ถ้าไม่เห็นกูว่ามึงตาบอดละ5555"

เสินเจิ้นตอบตอดตลกก่อนจะเดินไปหยิบน้ำเย็นเจี๊ยบออกมาจากถัง

"เฮ้ย! เจ๊ก กูว่าไม่ใช่ละมึงอย่าไปลามปามนะเว้ย!!"

เป๊กไม่ทันได้ก้ามปรามร่างสูงของเสินเจิ้งก็รีบวิ่งขึ้นอัฒจรรย์สไลด์นั่งข้างนักศึกษาคนหนึ่งที่ทำหน้ามุ่ยเครียดจัดๆ

"สวัสดีค๊าบบบ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ยิ้มหน่อยสิครับ-"

ยังไม่ทันต่อประโนคเสินเจิ้นก็ชะงักเมื่อเห็นใบหน้าคุ้นๆใกล้ๆตาแบบนี้

"เหี้ย..."

มันอุทานเบาๆก่อนที่ใบหน้าคุ้นตาจะเงยหน้ามองค้อนร่างสูงกำยำที่นั่งข้างตนด้วยสายตามอัมหิตคิ้วจมวดดุดันทำเอาเสินเจิ้นเสียวสันหลังหนาววูบว้าบขึ้นมาในทันทีแต่หัวใจของเขากลับเต้นตึกตักไม่ยอมหยุดเมื่อจ้องใบหน้าคนที่ตนชอบ