ยามซื่อ ณ หมู่บ้านตีนเขา—ผืนหญ้าเขียวขจีถูกย้อมด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน
ศพวัวของชาวบ้านนับสิบตัวนอนล้มตายเกลื่อนทุ่ง สภาพแห้งเหี่ยวผิดธรรมชาติ
ราวกับวิญญาณถูกสูบกลืนจนไม่หลงเหลือแม้เศษเสี้ยว

ศิษย์สำนักเทียนสิงผู้หนึ่งเร่งรุดเข้ามารายงาน
เบื้องหน้าคือว่าที่เจ้าสำนัก—ผู้ยืนเอามือไพล่หลัง
สายตาเย็นชาจับจ้องซากเหล่านั้นอย่างไร้อารมณ์

เสิ่น เสวียนเซียว ในเครื่องแบบมือปราบเต็มยศ
กายแกร่งสง่าดุจขุนเขา แผ่กลิ่นอายปราณอัคคีออกมาอย่างแผ่วเบา
จนไอร้อนบิดม้วนอยู่รอบกาย
ใบหน้าคมเข้มของเขาไม่ขยับแม้แต่น้อย

“เรียนท่านมือปราบเสวียนเซียว…”
ศิษย์ผู้นั้นก้มศีรษะกล่าวเสียงเคร่ง
“วัวเหล่านี้ถูกปลิดชีพในคืนเดียว ร่องรอยเช่นนี้… มิใช่ฝีมือสัตว์ป่าแน่พะยะค่ะ
คาดว่าเป็นปีศาจชั้นสูง แฝงตัวมาเพื่อชำระตบะ”

เสวียนเซียวยังคงนิ่งเงียบ
สายตาคมกริบกวาดตรวจร่องรอยโดยรอบอย่างละเอียด
คราบเลือดกระจัดกระจายทอดยาวไปทั่วทุ่ง
ก่อนเขาจะหันไปออกคำสั่งกับศิษย์ข้างกายด้วยน้ำเสียงสุขุม

“ตรวจดูทุกเส้นทางที่เข้าออกได้…
และสืบหาข้อมูลเพิ่มเติม”

จากนั้นเขาจึงหันไปหาชาวบ้าน
ท่าทีสงบนิ่ง ไม่คุกคาม
น้ำเสียงเรียบเย็นพอให้ผู้ฟังไม่รู้สึกถูกกดดัน

“วัวของเจ้า… มีกี่ตัว
แล้วครบหรือไม่”

ชายชราค่อย ๆ กลืนน้ำลาย
แม้มือปราบผู้นี้ไม่แสดงท่าทีคุกคาม
แต่รัศมีความน่าเกรงขามกลับทำให้หัวใจเขาหนักอึ้ง

“สิบ…ตัวขอรับ
แต่พอตื่นเช้ามา ข้าลองนับดู
เหลือรอดเพียงหก
ตายสาม…
และหายไปอีกหนึ่งขอรับ”

เมื่อคำให้การสิ้นสุด
คิ้วของเสิ่น เสวียนเซียวกระตุกเล็กน้อย
สายตาเบนไปตามรอยเลือดที่ทอดหายลึกเข้าสู่ผืนป่า

เขาหันไปออกคำสั่งกับสมาชิกที่เหลือทันที

“ข้าจะพาคนไปสอง
ที่เหลือ… ตรวจสอบเบาะแสรอบหมู่บ้าน”

กล่าวจบ เขาเดินนำศิษย์ทั้งสองมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าเขา
เงาร่างสูงใหญ่ค่อย ๆ กลืนหายไปท่ามกลางแนวไม้หนาทึบ