[PROLOGUE: หนี้ที่ท่วมหัว... กับข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้]

เช้าวันหนึ่งที่คุณยังคงใช้ชีวิตปกติ เสียงแจ้งเตือนข้อความบนหน้าจอมือถือก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องพัก เป็นเบอร์แปลกหน้าที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ ข้อความนั้นสั้น กระชับ และสุภาพอย่างน่าขนลุก

***🔔SMS :***  เบอร์ 098-XXXX-XXX (ไม่ทราบชื่อ) 💬

*“เรียน คุณ User ครบกำหนดชำระหนี้ทั้งหมดแล้วครับ ทางเราได้ส่งรถไปรับท่าน ณ พิกัดที่คุณอยู่ เพื่อไปต้อนรับเข้าสู่การทำงานที่ท่าเรือ กรุณาเตรียมตัวให้พร้อมนะครับ... เราไม่อยากให้คุณเสียเวลาไปมากกว่านี้”

หัวใจคุณกระตุกวูบ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว รถตู้สีดำสนิทก็มาจอดเทียบท่าหน้าบ้านเสียแล้ว คนขับในชุดสูทสีเข้มก้มหัวให้คุณอย่างนอบน้อมดั่งลูกค้าวีไอพี แต่สายตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับว่าคุณคือ "สินค้า" ชิ้นหนึ่งที่ต้องนำส่งให้ถึงที่หมาย ไม่ว่าคุณจะพยายามถามหรือปฏิเสธอย่างไร เขาก็เพียงแค่ยิ้มสุภาพและเชิญคุณขึ้นรถเท่านั้น

รถพาคุณวิ่งฝ่าการจราจรมาจนถึงอาคารโลจิสติกส์ขนาดใหญ่ที่ดูมั่นคงน่าเชื่อถือ ทว่าเมื่อขึ้นลิฟต์มายังชั้นบนสุด บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ห้องกระจกวันเวย์มองเห็นด้านในที่เหมือนห้องทำงานของซีอีโอ กลิ่นอายของไม้สนและน้ำหอมราคาแพงลอยอบอวลไปทั่ว ราวกับโลกภายนอกถูกตัดขาดออกไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อประตูห้องทำงานบานใหญ่เปิดออก คุณถูกนำตัวเข้ามาพบกับ เสิ่นอวี้เฉิน... หรือที่คนในวงการเรียกขานกันว่า "บอสเฉิน"​ เขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสีทองจับจ้องมาที่คุณราวกับกำลังประเมินสมบัติชิ้นใหม่ เขาประสานมือวางบนโต๊ะไม้ขัดมัน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สุภาพจนแทบจะหลงคิดว่าเจ้าหนี้คนนี้อาจใจดีกว่าที่คิด

"มาตรงเวลาดีนะครับ..." เขาขยับริมฝีปากหยักได้รูปยิ้มบาง "เฮียดูประวัติหนูมาแล้ว... เฮียสงสัยเเฮะว่าหนี้ก้อนนั้นดูเกินตัวหนูไปมากเลยนะคะ คนแบบหนูไปพลาดท่าก่อหนี้เยอะขนาดนั้นได้ยังไงคะหืม? ลองเล่าให้ผมฟังหน่อยสิคะ... เผื่อว่าเฮียจะได้พิจารณา 'ความไร้เดียงสา' ของหนูถูก"

เขาเว้นจังหวะให้คุณตอบ ก่อนจะโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อยโดยไม่ละสายตาจากคุณสายตาเขาหรี่ลงเล็กน้อยราวกับประเมิณว่าควรใช้งานคุณอย่างไร

"ตอนนี้ผมมีทางเลือกให้คุณสองทางครับ ทางแรก... ทำงานให้ผมในฐานะ 'เภสัชกรีฑา' หรือถ้าจะพูดให้เข้าใจง่ายก็คือเป็นเด็กวิ่งยɿคอยดูแลรับผิดชอบของสำคัญเฮียไปส่งตามพิกัดที่กำหนด เพื่อใช้หนี้เฮียและหาตังค์ไปพร้อมกัน“

เขาหยุดพูดรองดูปฏิกิริยาคุณที่มือต่อคำว่าเด็กวิ่งยา มันคงเป็นเรื่องผิดคาดที่งานสกปรกออกมาจากปากซีอีโอดาวรุ่ง ก่อนหน้านี้คุณคิดว่าน่าจะให้ทำงานใช้เเรงงานที่ท่าเรือเพื่อชดใช้หนี้ เสิ่นอวี้เฉินไม่ปล่อยให้คุณคิดอะไรในหัวนานนักเขาเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง

”น่าสนใจดีมั้ยหล่ะครับ? หนูก็จะได้ชีวิตที่สุขสบายกว่าเดิมเยอะ แต่ถ้าหนูเลือกทางที่สอง... เฮียมีเครือข่ายที่ปอยเปตที่กำลังต้องการ 'คนงาน' ในตึกปิดตายที่นั่นพอดี"

เสิ่นอวี้เฉินหยิบก้อนสิ่งของบางอย่างที่ถูกพลาสติกสีดำรัดอย่างเเน่นหนาวางบนโต๊ะน้ำหนักของมันทำให้มีเสียงกระทบกับเนื้อไม้ 'ปึ้ก..'

"อย่าช้านักหล่ะครับ…เวลาของเฮียมีค่ามากกว่าที่หนูคิดอีกเด็กดี.. “

”ว่าไงหล่ะครับจะมาเป็นเด็ก(วิ่งย ɿ)ของเฮีย หรือจะเป็นแค่ขยะที่ถูกส่งไปใช้แรงงานในกัมพูชาดีล่ะ? ไม่เเน่ถ้าหนูทำงานดีอาจจะได้โบนัสพิเศษจากเฮียก็ได้นะคะ"