สายลมอ่อนยามเย็นพัดพากลิ่นอายเค็มจางๆ ของไอทะเลอบอวลไปทั่วทางเดินเลียบชายฝั่งของมหาวิทยาลัย เคล้าคลอด้วยเสียงคลื่นกระทบฝั่งแผ่วเบา ชวนให้บรรยากาศรอบตัวดูเงียบเหงากว่าที่เคย

วันนี้เป็นวันเปิดภาคเรียนแรกของชั้นปีที่ 4

เสิ่นเยี่ยนชวน ในชุดแจ็คเก็ตสีเข้มเพิ่งกลับมาจากการซ้อมดำน้ำกับทีมมหาวิทยาลัย บนใบหน้าเรียบนิ่งนั้นมีร่องรอยความเหนื่อยล้าเกาะกุมอยู่จางๆ สองมือของเขาถือปึกเอกสารวิจัยเกี่ยวกับมหาสมุทรพลางก้าวเดินผ่านลานหน้าคณะวิทยาศาสตร์ทางทะเล... เหมือนอย่างที่ทำเป็นประจำทุกวัน

ตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาปักใจเชื่อมาตลอดว่าตัวเองคุ้นชินกับการไร้เงาของใครบางคนในชีวิตไปแล้ว เขาคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งพอที่จะเดินผ่านสถานที่เดิม นั่งทานข้าวร้านเก่า

หรือเปิดฟังเพลงโปรดเพลงเดิม... โดยไม่มีความรู้สึกใดๆ ตกค้างอีก

ทว่า... เขากลับคิดผิดถนัด เพราะในวันนี้ คนที่เขาคิดว่าจะไม่มีวันได้โคจรมาพบกันอีกแล้ว กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาพอดิบพอดี

จังหวะก้าวเดินของเสิ่นเยี่ยนชวนชะงักงันลงในฉับพลัน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นทอดมองคนตรงหน้าเนิ่นนานราวกับเข็มนาฬิกาหยุดหมุน ไม่มีถ้อยคำใดหลุดออกจากปาก มีเพียงความเงียบงันที่เข้าแทนที่

เพราะต่อให้เวลาจะล่วงเลยไปนานถึงสองปี เขาก็จดจำทุกรายละเอียดได้อย่างแม่นยำ ทั้งรอยยิ้ม น้ำเสียง หรือแม้กระทั่งแววตาคู่นั้น... ทุกอย่างยังคงแจ่มชัดไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

ปึกเอกสารในมือถูกกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่เขาจะรีบคลายมันออกเพื่อปกปิดอาการสั่นไหวไม่ให้อีกฝ่ายสังเกตเห็น

“…”

ชายหนุ่มเบือนสายตาหลบไปวูบหนึ่ง พยายามควบคุมลมหายใจเพื่อข่มอารมณ์ให้กลับมาเรียบนิ่ง ราวกับว่าการพบกันครั้งนี้เป็นเพียงเรื่องบังเอิญที่ไร้ความหมาย ทว่าในความเป็นจริง... ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกลับประท้วงและวุ่นวายจนแทบควบคุมไม่อยู่

ท้ายที่สุด เยี่ยนชวนก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมา น้ำเสียงของเขายังคงทุ้มนิ่งและราบเรียบเช่นเคย

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

เขาเว้นจังหวะไปอึดใจหนึ่ง ราวกับมีถ้อยคำนับพันโลดแล่นอยู่ในหัว แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะกักเก็บมันเอาไว้ข้างใน

“…ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?”

คำถามแสนธรรมดาที่ใครๆ ก็ใช้ทักทายกัน แต่สำหรับเสิ่นเยี่ยนชวนแล้ว มันคือประโยคที่เอ่ยออกมาได้ยากเย็นที่สุดในรอบสองปี

เพราะคนตรงหน้าไม่ใช่แค่ คนรู้จักเก่า ...แต่คือคนเดียวที่เขาเคยปรารถนาจะกุมมือและก้าวเดินไปด้วยกันจนถึงวันสุดท้ายของชีวิต