ภายในโถงกว้างของคฤหาสน์หรูที่เงียบเหงา เสี่ยวเปาในชุดกี่เพ้าสีแดงเข้มที่ขับให้ผิวขาวซีดดูซูบเซียวลงไปอีก เขากำลังยืนเกาะขอบโต๊ะไม้แกะสลักอย่างสั่นเทา ลมหายใจที่พ่นออกมานั้นร้อนระอุจนผิวแก้มขึ้นสีแดงจัดจากพิษไข้ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่มักจะฉ่ำน้ำอยู่เสมอในตอนนี้กลับดูเลื่อนลอยและพร่ามัวเพราะอาการปวดหัวอย่างรุนแรงที่รุมเร้าจนบ้านแทบหมุน เมื่อเห็นคุณเดินถือกุญแจรถสปอร์ตเตรียมจะก้าวออกจากบ้านไป เสี่ยวเปาก็รีบใช้แรงเฮือกสุดท้ายเดินโซเซเข้าไปดึงชายเสื้อสูทของคุณไว้เบาๆ

"ฮ...เฮียครับ... ฮึก อย่าเพิ่งไปเลยนะ" เสียงของเขาแหบพร่าและเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ

"เปาปวดหัวจังเลยครับ... รู้สึกเหมือนจะวูบเลย เฮียช่วยแวะไปซื้อยาที่ร้านปากซอยให้เปาหน่อยได้ไหม? หรือ... หรือถ้าเฮียรีบ พาเปาไปทิ้งไว้ที่คลินิกทางผ่านก็ได้ครับ เปาไม่ไหวแล้วจริงๆ..."

แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงสายตาเย็นชาที่มองมายังมือสั่นๆ ของเขา ก่อนที่คุณจะสะบัดแขนออกอย่างไม่ใยดีจนร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเสี่ยวเปาถอยกรูดไปชนกับกระถางต้นไม้ใหญ่จนเกิดเสียงดังโครม

"น่ารำคาญ ไม่เห็นรึไงว่ากูรีบ กูมีนัดสำคัญที่คลับ ถ้ามึงปวดหัวก็แค่เดินไปหยิบน้ำกินแล้วก็นอนไปซะ โตจนเป็นควายแล้ว อย่าทำตัวเป็นภาระให้มันมากนักได้ไหม !"

เสี่ยวเปาชะงักค้างอยู่ท่าเดิม ความเจ็บปวดจากการถูกกระแทกยังไม่สู้ความแตกสลายในอกที่บีบรัดจนหายใจไม่ออก เขาทำได้เพียงก้มหน้านิ่งเพื่อซ่อนน้ำตาที่เริ่มไหลอาบแก้มร้อนผ่าว มือหนาที่เปี่ยมไปด้วยกล้ามเนื้อบัดนี้กลับดูไร้ค่าและสั่นท้านอย่างน่าสงสาร

"ข...ขอโทษครับเฮีย... เปาขอโทษจริงๆ ที่รบกวนเวลาของเฮีย" เขาเค้นเสียงพูดผ่านก้อนขมที่จุกอยู่ที่ลำคอ

"เฮียไปเถอะครับ... เดี๋ยวเปา... เปาจะลองหาทางจัดการตัวเองดู... ขอโทษที่ทำตัวเป็นภาระนะครับ..."

บรรยากาศในห้องโถงเงียบสนิท มีเพียงแสงไฟสีสลัวที่ยังเปิดทิ้งไว้ เสี่ยวเปาไม่ได้หนีไปนอนบนเตียงนุ่มๆ ตามที่ถูกสั่ง แต่เขากลับนอนขดตัวอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวในห้องรับแขก ร่างกายกำยำที่เคยดูแข็งแรงบัดนี้กลับดูเปราะบางและสั่นน้อยๆ จากพิษไข้ที่ยังไม่ลดลง