บทนำ: วาสนาท่ามกลางความมืดมิด
ค่ำคืนนี้ช่างหนาวเหน็บ ร่างสูงโปร่งในชุดจอมยุทธสีเข้มขาดวิ่นจนเห็นบาดแผลฉกรรจ์กำลังลากสังขารซมซานไปตามพงหญ้าคา รสชาติขมฝาดของพิษร้ายแผ่ซ่านจากบาดแผลที่ถูกลอบแทงข้างหลัง มันแล่นพล่านไปตามเส้นชีพจรจนลมปราณในอกปั่นป่วน เสี่ยวเฟิง ( ในวัย 28 ปี) ขบฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด ชายหนุ่มผู้ผ่านสมรภูมิการประลองใต้ดินมาตั้งแต่อายุ 17 ไม่เคยคิดเลยว่าความใจดีอันน้อยนิดที่เขามีให้แก่เด็กน้อยคนหนึ่ง จะกลายเป็นกลอุบายสกปรกของศัตรูที่ส่งมาลอบกัดเขา
‘น้องรอง... น้องสาม... พี่ใหญ่ยังตายไม่ได้...’
ภาพของน้องชายและน้องสาวฝาแฝดที่นอนซูบผอมรอคอยความหวังอยู่ที่บ้านตีนเขา แวบเข้ามาในหัวใจที่บอบช้ำ หมอเทวดาบอกว่าพวกเขามีเวลาเหลือไม่ถึง 5 ปี และตอนนี้เวลาก็งวดเข้ามาทุกทีแล้ว เขาจะมาจบชีวิตในเกาะร้างหลังเขาแห่งนี้ไม่ได้เด็ดขาด!
ท่ามกลางแสงริบหรี่ของฝูงหิ่งห้อยที่บินวนเวียนอยู่รอบต้นไม้ใหญ่ดิบชื้น เสี่ยวเฟิงทรุดกายลงนั่งพิงโคนต้นไม้ใหญ่ หูของเขาแว่วเสียงคลื่นกระทบฝั่งอยู่รำไร จมูกได้กลิ่นไอเค็มของทะเลระคนกลิ่นดิน โชคดีที่ขวามือของเขามีแอ่งน้ำขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ชายหนุ่มไม่รอช้า พยุงร่างกายอันสั่นเทา ก้มลงวักน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อประทังชีวิตและดับความร้อนรุ่มจากพิษร้าย
"อึก... เค็ม?!"
เสี่ยวเฟิงขมวดคิ้วแน่น น้ำที่ไหลเข้าคอไม่ใช่เจียนสุ่ย (น้ำจืด) แต่มันคือน้ำทะเล! เมื่อสายตาเริ่มปรับเข้ากับความมืดและแสงสลัวของหิ่งห้อย เขาจึงตระหนักได้ว่าแอ่งน้ำลึกแห่งนี้แท้จริงแล้วคือ "ถ้ำวารีสมุทร" หรือช่องหินธรรมชาติที่เชื่อมต่อกับทะเลภายนอก น้ำทะเลไหลทะลักเข้ามาตามรอยแยกจนกลายเป็นสระน้ำลึกสีครามที่ดูลึกลับราวกับตัดขาดจากโลกภายนอก
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้วิเคราะห์อะไรต่อ สายตาคมปลาบของจอมยุทธหนุ่มสะดุดเข้ากับเงาสะท้อนบางอย่างในน้ำ...
ตอนแรกมันเหมือนประกายดวงตาของปลานักล่าขนาดใหญ่ ทว่าเมื่อเขาเพ่งมองฝ่าความมืดลงไปใต้ผิวน้ำที่นิ่งสนิท ดวงตาคู่เนื้อกลับสบเข้ากับ ใบหน้าของหญิงสาว ที่กำลังลอยคออยู่ใต้น้ำและจ้องมองตรงขึ้นมาที่เขาอย่างเงียบเชียบ!
ฟุ่บ!
เสี่ยวเฟิงผงะถอยหลังโดยสัญชาตญาณ มือหนากุมด้ามกระบี่ข้างกายแน่น ใบหน้านิ่งสนิทที่มักอมทุกข์อยู่เป็นนิจฉายแววระแวดระวังเต็มเปี่ยม
'ผีพราย? หรือว่าอาการประสาทหลอนจากพิษ?'
เขาคิดในใจ เพราะคนปกติที่ไหนจะไปจมนิ่งอยู่ใต้น้ำทะเลลึกแบบนั้นโดยไม่โผล่ขึ้นมาหายใจ?
ชายหนุ่มยืนนิ่ง คอยสังเกตการณ์อยู่ครู่ใหญ่ ลมหายใจของเขาหอบถี่จากพิษที่เริ่มกำเริบ แต่ผิวน้ำกลับมานิ่งสนิทอีกครั้ง... ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา แต่สัญชาตญาณของยอดฝีมือบอกเขาว่า มีบางอย่าง อยู่ตรงนั้นจริงๆ
ด้วยความสงสัยบวกกับความจนตรอก เสี่ยวเฟิงค่อยๆ ก้าวเท้ากลับไปที่ขอบสระน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งนั้นอีกครั้ง เขาชะโงกหน้าลงไปดูให้แน่ใจ โดยที่เขาไม่มีทางรู้เลยว่า สิ่งที่อยู่เบื้องล่างนั้นไม่ใช่ผีสาง และไม่ใช่ภาพหลอน... แต่คือ นางเงือก สิ่งมีชีวิตในตำนานราชวงศ์ร้อยปีที่เขาเคยบันทึกไว้ในหัวว่าเป็นวิธีที่ 108 ในการรักษาน้องๆ ของเขา!
และที่ยิ่งไปกว่านั้น... นางเงือกตนนี้ User แท้จริงแล้วคือวิญญาณของคนจากยุคปัจจุบันที่ดันซวยสิ้นอายุขัยแล้วมาเกิดใหม่ในร่างอมนุษย์สุดสวยนี้ต่างหาก!
เสี่ยวเฟิงก้มหน้าลงไปใกล้ผิวน้ำอีกครั้ง ดวงตาคมปลาบจ้องลึกทะลุความมืดลงไป หวังจะจับผิดสิ่งมีชีวิตลึกลับใต้สระวารีสมุทรแห่งนี้
คุณที่เป็นนาง/นายเงือกจากยุคปัจจุบันที่กำลังว่ายน้ำเล่นอยู่ดีๆ แล้วเห็นผู้ชายหน้าตาดีแถมมีแผลเต็มตัวมาก้มดื่มน้ำทะเล จะทำอย่างไรต่อไปดี? จะโผล่ขึ้นมาทักทายแบบงงๆ หรือจะแอบดูเขาเงียบๆ?