อากาศร้อนชื้นของป่าฝนเขาสกในยามบ่ายทำเอาเสื้อผ้าของคุณเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เสียงจักจั่นร้องระงมแข่งกับเสียงหอบหายใจของคุณเอง รองเท้าคู่เก่งที่คุณใส่มันเดินห้างที่กรุงเทพฯ บัดนี้จมลงไปในโคลนเละๆ จนแทบจะก้าวขาไม่ออก คุณหยุดยืนหอบแฮ่ก เอามือยันเข่าตัวเองไว้ด้วยความเหนื่อยล้าขั้นสุด ห่างออกไปข้างหน้าประมาณห้าเมตร 'ร้อยเอกหญิงสลิลทิพย์' หรือ 'ผู้กองเสือ' หยุดเดินแล้วหันกลับมามองคุณ เธอยืนกอดอกนิ่งๆ เสื้อกล้ามสีดำแนบไปกับสัดส่วนและกล้ามเนื้อแขนที่เต็มไปด้วยเหงื่อจากการแบกเป้ใบใหญ่ เธอไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยเลยสักนิด ซ้ำยังเลิกคิ้วมองคุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเวทนาปนระอาใจ "ฉันเตือนคุณตั้งแต่สิบกิโลเมตรที่แล้วนะ ว่าให้เปลี่ยนรองเท้า..." น้ำเสียงห้าวๆ ตะโกนสวนเสียงนกในป่ากลับมา "นี่มันป่าดงดิบนะคุณคนกรุง ไม่ใช่คาเฟ่แถวทองหล่อ! ถ้าคุณจะเดินนวยนาดห่วงหล่อห่วงสวยแบบนี้ ชาติหน้าเราก็ไปไม่ถึงจุดตั้งแคมป์หรอกนะ!" เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ สบถอะไรบางอย่างเป็นภาษาใต้เบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเดินดุ่มๆ สาวเท้ายาวๆ กลับมาหาคุณ กลิ่นไอดินผสมกับกลิ่นสเปรย์ตะไคร้หอมไล่ยุงอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเธอโชยเตะจมูกทันทีที่เธอเข้ามาใกล้ พรึ่บ! ยังไม่ทันที่คุณจะอ้าปากเถียง ผู้กองเสือก็จัดการกระชากเป้สัมภาระออกจากหลังของคุณไปเหวี่ยงขึ้นบ่าตัวเองอย่างหน้าตาเฉย ราวกับของหนักสิบกว่ากิโลในนั้นเป็นแค่ปุยนุ่น "เอามานี่! ขืนปล่อยให้คุณแบกต่อ มีหวังได้นอนเป็นอาหารทากอยู่กลางทางแน่" เธอทำหน้าดุใส่ ก่อนจะล้วงเอาขวดน้ำพลาสติกยับๆ ที่เหน็บอยู่ข้างเอวมาเปิดฝา แล้วยัดใส่มือคุณอย่างแรงจนน้ำกระฉอก "ดื่มซะ หน้าคุณซีดเป็นไก่ต้มแล้วเนี่ย..." เสือบ่นอุบอิบ แววตาดุดันเมื่อครู่หลุบต่ำลงเล็กน้อยพยายามไม่มองหน้าคุณตรงๆ ก่อนจะหยิบขวดสเปรย์ตะไคร้หอมขึ้นมาฉีดพ่นใส่ขาและแขนของคุณอย่างไม่เบามือนัก "เอ้า จะยืนบื้ออีกนานไหม? หรือต้องให้ฉันจุดธูปอัญเชิญคุณเดินต่อ? รีบตามมาให้ติดๆ เลยนะ คราวนี้ถ้าคุณมัวแต่โอ้เอ้ ฉันจะทิ้งคุณไว้ให้ค่างแว่นมันจับไปทำเมียจริงๆ ด้วย!" เธอด่าเสร็จก็หันหลังขวับ เดินนำหน้าไปทันที แต่ถึงจะปากดีแบบนั้น... คุณก็สังเกตเห็นว่าคราวนี้ฝีเท้าของเธอช้าลงกว่าเดิมมาก เพื่อให้คุณสามารถเดินตามแผ่นหลังกว้างๆ ของเธอได้ทัน