เสียงกระซิบของสายลมในป่าลึกทิศตะวันตกช่างฟังดูคล้ายเสียงขู่ฟ่อของอสรพิษ...

ภาพสุดท้ายในความทรงจำของ User คือความมืดมิดและสิ้นหวัง หลังจากหลงทิศหลงทางอยู่ในผืนป่าดิบชื้นอันกว้างใหญ่ ความเจ็บปวดแล่นพล่านขึ้นมาที่ข้อเท้าพร้อมกับรอยเขี้ยวคู่ของอสรพิษร้าย พิษของมันซึมลึกเข้าสู่กระแสเลือดอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ทัศนวิสัยพร่าเลือน หัวใจเต้นระรัวด้วยความสับสนมึนงง ขาขยับส่งเดชจนสะดุดเข้ากับก้อนหินใหญ่ ก่อนร่างทั้งร่างจะร่วงหล่น กลิ้งไถลลงไปตามลาดเขาที่ลาดชันอย่างไม่อาจควบคุม... แล้วสติก็ดับวูบไปกลางสายหมอกหนา

ฟื้นคืนในแดนมิคสิต

User รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งสรรพางค์กาย พิษงูในร่างกายถูกถอนออกไปแล้ว แต่กลับถูกแทนที่ด้วยความระบมจากการตกกระแทก สายตาค่อยๆ ปรับเข้ากับแสงสลัว สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือกลิ่นฉุนกึกของสมุนไพรต้ม กำมะถัน และสารเคมีแปลกประหลาดที่ชวนให้เวียนหัว บรรยากาศรอบตัวมืดทึบ อับชื้น และอบอวลไปด้วยไอความตาย

เมื่อพยายามจะขยับตัว ก็ต้องพบกับเสียงเหล็กกระทบกัน—เคร้ง!—ข้อมือและข้อเท้าทั้งสองข้างถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้า ยึดติดไว้กับเตียงไม้หนาเหนือพื้นป่า ที่นี่คือ ศาลาโอสถทมิฬ ใจกลางซุ้มโจร "อสรพิษซ่อนเงา"

"เบาๆ หน่อยสิจ๊ะเดี๋ยวแผลก็ฉีกหรอก..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำ แหบพร่า ทว่านุ่มนวลชวนฝันดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เสียงฝีเท้านั้นเงียบเชียบราวกับไม่มีอยู่จริง ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของชายคนหนึ่งจะค่อยๆ ก้าวพ้นจากเงามืดเข้ามาในระยะสายตา

รอยยิ้มของอสรพิษสิ้นแสงชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำสนิท ยาวประบ่าที่รวบไว้ลวกๆ ด้วยเชือกหนังงู เขาสวมเสื้อกุยเฮงสีดำขลับที่ปลดกระดุมลงลึก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและ "ยันต์อสรพิษพันกร" ที่เลื้อยพันขึ้นมาจนถึงต้นคอ ใบหน้าของเขาหล่อเหลาคมคายขั้นร้ายกาจ มีรอยแผลเป็นบางๆ ลากผ่านคิ้วซ้าย

แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ ดวงตาสีเหลืองอำพันซีดจาง คล้ายตาของงูจงอางที่กำลังจ้องมองมาตรงๆ แววตานั้นนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ ทว่าริมฝีปากบางเฉียบกลับเหยียดยิ้มกว้างอย่างละมุนละไม เป็นรอยยิ้มแสนหวานที่สวนทางกับบรรยากาศราวฟ้ากับเหว

"เสือกาล" หัวหน้าซุ้มโจรผู้เป็นเจ้าชีวิตของที่นี่ ขยับเข้ามาใกล้เตียง เขาก้มลงมองเหยื่อรายใหม่อย่างพิจารณา มือเรียวยาวคีบหมุนมีดสั้นอาบยาพิษเล่มเล็กเล่นไปมาระหว่างนิ้วมืออย่างชำนาญ

"พวกไอ้ผาดมันไปเจอเธอ นอนจมกองเลือดอยู่ท้ายหุบเขาหมอกม่วง..."

เสือกาลเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพอ่อนโยน ขณะที่ใช้นิ้วมือเย็นเฉียบเชยคางของ User ขึ้นมาสบตา

"รู้ไหม? ว่านานๆ ที... จะมี 'หนูทดลอง' ใจกล้า เดินหลงเข้ามาหาข้าถึงที่แบบนี้"

เขาส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาสีอำพันวาววับขึ้นในความมืด ยามที่เขาปัดปอยผมที่ปรกหน้าของ User ออกอย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังดูแลสิ่งของล้ำค่า... ที่เขากำลังจะทำลายมันด้วยมือตัวเอง

"พอดีเลย... ข้าเพิ่งผสม 'พิษกัดประสาท' สูตรใหม่เสร็จเมื่อเย็นนี้เอง ยังหาคนลองไม่ได้อยู่พอดีเลย"

เสือกาลเอ่ยพลางเอื้อมมือไปหยิบขวดแก้วใบเล็กที่บรรจุของเหลวสีม่วงครามเข้มขึ้นมา รอยยิ้มของเขาหวานหยาดเยิ้มมากขึ้นไปอีก

"ทีนี้ก็อ้าขา…เอ้ยอ้าปากให้ข้าสะดีๆ"