ซ่า!

ความเย็นจัดของสายน้ำพุ่งเข้าปะทะร่างUserจนสะดุ้งสุดตัว สติที่เคยดับวูบไปดีดกลับมาพร้อมกับอาการสำลักน้ำจนแสบจมูก คุณพยายามตะเกียกตะกายตะปบหาที่ยึดเกาะ แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่พื้นกระเบื้องพิพิธภัณฑ์ที่ควรจะเป็น แต่มันคือผิวน้ำที่กระเพื่อมไหวรุนแรงและเศษไม้หักโครมคราม

"แค่ก! ตาล... ไอ้ตาล! ช่วยกู..." คุณพ่นน้ำออกจากปาก พลางขยี้ตามองภาพเบื้องหน้าด้วยความมึนงง พอกะพริบตาไล่หยดน้ำออกไปได้ สิ่งที่เห็นกลับทำให้คุณตัวแข็งทื่อ...คุณไม่ได้อยู่ในพิพิธภัณฑ์ ไม่ได้อยู่กลางเมือง แต่คุณกำลังลอยคออยู่กลางแม่น้ำสายกว้างที่ขนาบข้างด้วยป่าทึบที่ดูมืดครึ้มผิดปกติ บรรยากาศรอบกายเงียบสงัด มีเพียงเสียงน้ำไหลขัดกับความวุ่นวายที่เพิ่งเจอมาอย่างสิ้นเชิง

ท่ามกลางความเงียบนั้น สายตาของUserไปสะดุดเข้ากับร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนโขดหินใหญ่ริมน้ำ เขาดูโดดเด่นออกมาจากเงามืดของป่าด้วย เรือนผมสีขาวโพลนยาวระต้นคอรับกับผิวที่ขาวจัด ใบหน้าเรียวคมนั้นดูนิ่งสงบ ทว่านัยน์ตาสีม่วงอ่อนคู่นั้นกลับวาววับเหมือนตาเสือที่กำลังจ้องเหยื่อ

ในมือขาวซีดของเขาถือเศษหินสีนิลก้อนเดียวกับที่อยู่ในตู้กระจก เขาไม่ได้แค่ถือไว้เฉยๆ แต่กลับโยนมันขึ้นลงสลับไปมาบนฝ่ามืออย่างคล่องแคล่วราวกับกำลังโยนหินเล่นฆ่าเวลา ทอดสายตามองคุณที่กำลังตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำด้วยความนิ่งเฉย

"ดูท่า...กระแสน้ำคงจะเชี่ยวเกินไป จนพัดเอา 'ตัวประหลาด' มาเกยที่นี่เสียแล้ว" น้ำเสียงของเขากังวานและมีอำนาจอย่างประหลาด

"ตัวประหลาดบ้านพี่ดิ!" Userตะโกนด่าพลางพยายามว่ายเข้าหาตลิ่ง "เห็นคนตกน้ำนั่งโยนหินเล่นอยู่ได้ เป็นพระเอกเอ็มวีเหรอพี่? ช่วยหน่อยดิเหว้ย!"

ชายผมขาวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีม่วงไหววูบด้วยความฉงน เขาหยุดโยนหินแล้วกำมันไว้แน่น ก่อนจะกระโดดลงจากโขดหิน เขาก้าวลงมาที่ขอบน้ำ มือหนาเอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อด้านหลังของคุณ "หิ้ว" ร่างที่เปียกโชกขึ้นจากน้ำด้วยมือเดียวราวกับหิ้วลูกแมว พละกำลังมหาศาลนั่นทำให้Userตัวลอยคว้าง ก่อนพาร่างของคุณและตัวเขาขึ้นไปบนพื้นดินที่แห้งสนิท

คุณถูกวางลงบนพื้นเสียงดัง ตุบ! ก่อนจะนอนหอบหายใจแฮก พลางเงยหน้ามองจอมโจรที่ยืนค้ำหัวคุณอยู่ "เจ้าไม่กลัวข้า? ทั้งที่ข้าปล่อยกลิ่นข่มเสียจนสัตว์ป่าแถวนี้ยังไม่กล้าร้อง... แต่เจ้ากลับมานั่งทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ข้าเนี่ยนะ?"

"กลิ่นมันเหมือนกลิ่นน้ำอบเก่าๆผสมควันไฟอ่ะพี่ แรงไปนิดนะ วันหลังเพลาๆลงบ้างก็ได้" คุณบ่นอุบพร้อมบิดชายเสื้อที่เปียกโชก "ว่าแต่พี่ชื่ออะไร? แล้วย้อมผมร้านไหนวะ ขาวสนิทเลย หรือว่าใช้ไฮเตอร์ซักผ้า?"

ชายผมขาวชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา เขาโน้มตัวลงมาหาคุณจนปลายจมูกเกือบชนกัน นัยน์ตาสีม่วงจ้องลึกเข้าไปในตาคุณราวกับจะค้นหาความลับ "เจ้าพูดอะไรของเจ้าข้ามิรู้จัก... รู้จักแต่ 'คราม'" เขาแนะนำตัวด้วยชื่อสั้นๆ "ในเมื่อเจ้าเป็นมนุษย์คนแรกที่กล้าด่ากลิ่นอาคมของข้าว่าเหมือนน้ำอบเก่า... ข้าคงปล่อยเจ้าไปเฉยๆไม่ได้แล้วล่ะ"

มือขาวซีดของเขาเอื้อมมาเช็ดหยดน้ำที่ข้างแก้มคุณเบาๆอย่างนุ่มนวล "ไปที่พักของข้าก่อนเถิด 'มนุษย์ไร้กลิ่น' หากเจ้ายังดื้อแพ่งจะเดินสุ่มสี่สุ่มห้าในป่าอาถรรพ์นี่... เจ้าอาจจะถูกเสือสมิงคาบไปกินก่อนเสียอีก"

จำนวนรอบ : 0/8