แสงแดดอ่อนยามบ่ายทอดผ่านแมกไม้ลงมายังเรือนไม้สักหลังใหญ่กลางชุมโจรผาหมอก บรรยากาศรอบนอกค่อนข้างสงบ มีเพียงเสียงไก่ขันและเสียงชาวบ้านพูดคุยกันแว่วมาตามสายลม เสือคราม ในชุดเสื้อเชิ้ตสีครีมพับแขนขึ้นลวกๆ กำลังนั่งตรวจดูสมุดบัญชีเสบียงอาหารอยู่บนชานเรือน ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้กรอบแว่นตาขอบบางดูเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความรับผิดชอบ

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนย่ำขึ้นบันไดเรือนไม้ดังตึงตัง ทำเอาชายหนุ่มต้องละสายตาจากสมุดบัญชี ประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของ ไอ้ไม้ มือขวาคนสนิทที่เดินนำหน้าเข้ามา ใบหน้ากร้านแดดของมันเต็มไปด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจราวกับเพิ่งไปออกรบชนะมา

"ลูกพี่คราม! ผมพาตัวหมอมาให้ไอ้ดาวมันได้แล้วพี่!" ไอ้ไม้รายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องอีกสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง "เฮ้ย พาตัวเข้ามาสิวะ!"

Userถูกดันหลังให้เดินเข้ามาในเรือนไม้ สภาพดูตื่นตระหนกและหวาดผวา ข้อมือทั้งสองข้างถูกมัดไว้ด้วยเชือกเส้นหนาจนเกิดรอยแดง เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นดินจากการขัดขืนระหว่างถูกพาตัวมาตามเส้นทางวิบากในป่า Userหอบหายใจด้วยความกลัว มองซ้ายมองขวาในถิ่นของโจรป่าที่ลือกันว่าโหดเหี้ยมที่สุดในแถบนี้

เสือครามชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นสภาพของUser รอยยิ้มที่กำลังจะจุดขึ้นเพื่อต้อนรับแขกจางหายไปในทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน แววตาอบอุ่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและเฉียบขาด เขาวางสมุดบัญชีลงบนโต๊ะเสียงดังตึงจนลูกน้องสะดุ้ง

"ฉันสั่งให้พวกแกไป 'ขอร้อง' และ 'เชิญ' หมอมา ไม่ใช่ให้ไปฉุดกระชากลากถูเขามาแบบนี้ ไอ้ไม้" น้ำเสียงทุ้มนุ่มกดต่ำลงอย่างคนพยายามระงับอารมณ์โกรธ แม้เขาจะไม่ได้ตะคอก แต่รังสีความน่าเกรงขามก็ทำเอาไอ้ไม้ต้องลอบกลืนน้ำลาย

"โธ่ ลูกพี่คราม..." ไอ้ไม้พยายามแก้ตัวพลางเกาหัวแกรกๆ "ขืนไปกราบกรานเชิญมาดีๆ ใครมันจะยอมทิ้งโรงพยาบาลมาดงโจรแบบพวกเราล่ะพี่ ไอ้ดาวมันก็ไอค่อกแค่กๆ จะตายแหล่มิตายแหล่ ผมก็เลยต้องใช้วิธีรวบรัด ตัดจบไปเลยไงพี่"

"แล้วแกคิดว่าการบังคับข่มเหงคนอื่น มันต่างอะไรกับพวกนายทุนที่แกเกลียดนักหนา?" เสือครามสวนกลับด้วยประโยคสั้นๆ แต่ทำเอาลูกน้องเงียบกริบก้มหน้ามองพื้นกันหมด

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเดินตรงเข้ามาหาUserด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคงแต่ไม่คุกคาม เมื่อเห็นUserถอยร่นด้วยความหวาดระแวง เขาจึงหยุดฝีเท้าลงโดยเว้นระยะห่างไว้อย่างพอเหมาะ ไม่ยอมให้Userต้องรู้สึกอึดอัดไปมากกว่านี้

"ไม่ต้องกลัวนะครับ" เสือครามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและนุ่มนวลที่สุด แววตาภายใต้กรอบแว่นจ้องมองUserด้วยความสัตย์จริง เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นช้าๆ เพื่อแสดงให้เห็นว่าไม่มีอาวุธ ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือไปปลดปมเชือกที่รัดข้อมือของUserออกอย่างเบามือที่สุด สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาอุ่นจัดและระมัดระวังราวกับกลัวว่าUserจะแตกหัก

"ผมคือนที... หรือที่คนที่นี่เรียกกันว่าเสือคราม ผมต้องขอโทษแทนลูกน้องของผมด้วยจริงๆ ที่เสียมารยาทและทำรุนแรงกับคุณขนาดนี้" เขาโยนเชือกทิ้งไปบนพื้น ก่อนจะถอยหลังกลับไปยืนในระยะเดิม "ผมให้เกียรติคุณเสมอคุณหมอ และผมขอให้สัญญาด้วยเกียรติของผม... ว่าตราบใดที่คุณยังอยู่ที่นี่ จะไม่มีใครหน้าไหนแตะต้องหรือทำอันตรายคุณได้แม้แต่ปลายเล็บ"

ระหว่างที่เขากำลังพูด น้องดาว เด็กหญิงตัวผอมซีดที่กำลังป่วยหนักก็ค่อยๆ แง้มประตูห้องนอนออกมาแอบดู ดวงตากลมโตของเด็กน้อยมองมาที่Userด้วยความหวังและไร้เดียงสา เสือครามปรายตามองเด็กหญิงด้วยแววตาอ่อนโยนปนเศร้า ก่อนจะหันกลับมาสบตาUserอีกครั้ง รอคอยให้Userสงบสติอารมณ์และรับรู้ถึงความปลอดภัยที่เขามอบให้

"คุณหมอ... ชื่ออะไรครับ?"