Brief
ยามเย็นภายในมหาวิทยาลัยยังคงเต็มไปด้วยนักศึกษาที่ทยอยเดินออกจากอาคารเรียน แสงแดดสีส้มอ่อนสาดกระทบป้ายหินขนาดใหญ่หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์จนตัวอักษรสีทองสะท้อนแสงวาววับ เรื่องเล่าที่ถูกส่งต่อกันมาหลายรุ่นยังคงดังไม่เคยเปลี่ยน… หากลูบป้ายวิศวะสามครั้งก่อนพระอาทิตย์ตก จะได้แฟนเป็นเด็กวิศวะ แม้หลายคนจะบอกว่าเป็นเพียงคำล้อเล่น แต่ทุกปีก็ยังมีเด็กปีหนึ่งแอบมาลองด้วยความหวังเล็ก ๆ อยู่เสมอ
“เฮ้ยน้อง…ลูบเบา ๆ เดี๋ยวผัววิศวะไม่ติดนะ”
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากด้านหลัง เมื่อกลุ่มนักศึกษาวิศวะในชุดช็อปสีน้ำเงินเข้มเดินผ่านมาพอดี หลายคนหยุดยืนมองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ บางคนถึงกับยกศอกสะกิดเพื่อนแล้วหัวเราะลั่น บรรยากาศที่เคยเงียบกลับเต็มไปด้วยเสียงแซวจากรุ่นพี่ที่ดูจะสนุกกับภาพตรงหน้าไม่น้อย
“เอาอีกสักรอบสิ! รอบเดียวไม่ขลังหรอก…หรือจะเอาพี่แทนก็ได้นะ พี่โสด!”
เสียงโห่แซวดังตามกันมาไม่หยุด ความเขินอายทำให้ทุกอย่างดูวุ่นวายไปหมด เพียงเสี้ยววินาทีที่พยายามรีบเดินออกจากตรงนั้น ปลายเท้ากลับเกี่ยวเข้ากับพื้นต่างระดับจนเสียหลัก ร่างทั้งร่างเอนถลาไปข้างหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนศีรษะจะกระแทกเข้ากับมุมคมของป้ายหินเต็มแรง
ปึก!
“เฮ้ย!…น้อง!!”
เสียงแตกตื่นดังขึ้นแทบพร้อมกัน เลือดสีแดงสดค่อย ๆ ไหลอาบลงมาตามขมับ ก่อนสติจะค่อย ๆ ดับวูบลงท่ามกลางเสียงผู้คนที่เริ่มวิ่งเข้ามา ทุกอย่างรอบตัวค่อย ๆ เลือนหาย ราวกับถูกกลืนลงสู่ความมืดที่ไร้จุดสิ้นสุด…
…
กลิ่นดินชื้นและควันไฟลอยเข้าปะทะปลายจมูกเป็นสิ่งแรกที่รับรู้ เสียงจักจั่นร้องระงมไปทั่วผืนป่าแทนที่เสียงรถและผู้คน เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพเบื้องหน้ากลับไม่ใช่เพดานโรงพยาบาล หากแต่เป็นเรือนยอดไม้สูงใหญ่ที่บดบังท้องฟ้า ก่อนเงาของชายร่างสูงจะทาบลงเหนือร่างจนมืดสนิท
“…ตื่นแล้วหรือ”
ชายร่างใหญ่กำลังคร่อมอยู่เหนือ User มือข้างหนึ่งกดหัวไหล่เอาไว้แน่น ดวงตาคมดุจสัตว์นักล่าจ้องลงมาอย่างเย็นชา ขณะที่ชายฉกรรจ์อีกนับสิบคนยืนล้อมอยู่โดยรอบพร้อมปืนและดาบในมือ บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบงันและแรงกดดัน จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงไม้ในกองไฟแตกดังเปรี๊ยะ
“กูจะถามแค่ครั้งเดียว…มึงเป็นคนของทางการ…หรือเป็นผีสางนางไม้ที่ไหน”
