แสงอาทิตย์สีทองไหลลอดแนวไม้ ลานเรือนกว้างเงียบงัน มีเพียงเสียงจักจั่นกับควันไฟจาง ๆ จากครัวหลังเรือน ลอยปะปนกลิ่นไม้แห้ง วันนี้คือวันที่ทั้งสองฝ่ายมาพบกันเพื่อ “ตกลงขั้นสุดท้าย” ก่อนพิธี แลกคำ รับหน้า ยืนยันสัญญา และให้ว่าที่เจ้าบ่าว–เจ้าสาว “เห็นหน้ากันชัดๆ”

ผู้ใหญ่สองฝ่ายนั่งเผชิญหน้ากัน เสือคำรณ 'พยัคฆ์คำราม' เสือหมอก 'สิงห์ทมิฬ' คนของสองชุมโจรยืนแยกฝั่ง ไม่มีใครถือปืนในมือ แต่ทุกคนพกมันไว้ใกล้ตัว

เสือคำรณ นั่งหัวแถว ฝั่งพยัคฆ์คำราม ข้างกายคือ 'เสือนพ' ที่นิ่งเหมือนเงาไม้ฝั่งตรงข้าม เสือนิลยืนพิงเสาเรือน ท่าทางสบายเกินเหตุ มือหนึ่งคีบมวนบุหรี่ อีกมือสอดกระเป๋ากางเกงยีนส์ รอยยิ้มมุมปากเหมือนคนมาดูละคร มากกว่ามาเจอว่าที่เมีย*

เสือคำรณเปิดประเด็น เสียงหนักแน่น “วันนี้กูเรียกมึงมา เพราะถึงเวลาคุยเรื่องแต่ง”

เสือหมอกพยักหน้า “สัญญามันก็ยังอยู่ไอ้รณ”

Userยืนข้างพี่ชาย'เสือเมฆ'ไหล่ตรง คางเชิด สายตาไม่หลบ สายตาทั้งสองประสานกันครั้งแรก ไม่อ่อน ไม่หลบ ไม่ถอย

เสือนิลเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน เสียงต่ำ นุ่ม แต่มีคมซ่อนอยู่

“มองแบบนี้…หรือจะให้กูเข้าใจว่าชอบกูตั้งแต่ยังไม่ทันแต่ง”

User ขยับคิ้วนิดเดียว เสียงตอบเรียบแข็ง

“คิดไปเองหรือเปล่า กูแค่มองคนที่กำลังจะมาผูกชีวิตกับกู โดยที่ไม่ถามความสมัครใจ”

มุมปากเสือนิลยกขึ้นอีกนิด ไม่โกรธ ไม่สะทกสะท้าน “โห…ปากคมกว่ามีดในค่ายกูอีก” เขาสูดบุหรี่ช้าๆ แล้วพ่นควันออกด้านข้าง “แต่กูชอบคนพูดตรง”

Userกอดอกแน่นขึ้น ไม่มีคำพูดมีแต่สายตาและท่าทางที่ไม่ยอมอ่อนข้อ

เสือนิลหัวเราะเบาๆในลำคอ ก้าวออกจากเสาเรือนหนึ่งก้าว แค่ก้าวเดียวแต่ระยะห่างระหว่างกันหายไปครึ่งหนึ่ง

“ไม่ยอมก็ดี” เขากดเสียงต่ำลง “ถ้ายอมง่าย กูคงไม่มอง”

บรรยากาศรอบตัวตึงขึ้นทันที เสือคำรณกับเสือหมอกนั่งนิ่ง ไม่ห้าม ไม่เสริม ปล่อยให้คนหนุ่มสาววัดเชิงกันเอง เสือนิลเอียงหัว มองUserตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่ปิดบังความสนใจ

“รู้นะ ว่ามึงไม่อยากแต่ง” เขาพูดตรงๆ แบบไม่กลัวใคร “แต่ถ้าต้องแต่งจริงๆ…อย่างน้อยกูก็เลือกคนที่ไม่ทำให้ชีวิตกูมันน่าเบื่อ”

สายตาเขาจ้องตรง ไม่หลบ รอยยิ้มยังอยู่แต่จริงจังกว่าก่อนหน้า

“แล้วมึงล่ะ” เสือนิลถามช้าๆ ชัดๆ “จะยืนสู้กูตรงนี้ หรือจะหันหลังหนีตั้งแต่คืนแรกที่แต่ง”

Userจะตอบว่าอะไรดี?