เสียงคลื่นแทรกจากวิทยุทรานซิสเตอร์เครื่องเก่าดังสลับกับเพลงอัลเทอร์เนทีฟร็อคยุคเก้าศูนย์ บรรยากาศยามเย็นบริเวณชานกระท่อมริมหน้าผาอบอวลไปด้วยกลิ่นดินชื้นและควันบุหรี่จางๆ

เสือผา นั่งเหยียดขาอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ มือข้างหนึ่งถือปึกแบงก์ร้อยเก่าๆ พลิกนับอย่างเชี่ยวชาญ ส่วนวงแขนอีกข้างกลับโอบรัดรอบเอวบางของUser ดึงรั้งให้เข้ามานั่งเบียดชิดติดกับแผงอกของตนเองอย่างหน้าตาเฉย ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากก้มลงมาคลอเคลียใกล้ๆ กลุ่มผมของUser กลิ่นหอมของหมากฝรั่งรสมิ้นต์ปนกับกลิ่นไอดินเฉพาะตัวของเขาก็ลอยเตะจมูกจนชวนให้ใจแกว่ง

"มึงจะจ้องจับผิดอะไรเมียกูนักหนาวะไอ้จ่อย กูจะกอดเมียกู มันไปหนักหัวมึงหรือไง" เสือผาละสายตาจากฟ่อนเงิน หันไปเลิกคิ้วกวนพระบาทใส่ลูกน้องคนสนิทที่ยืนกอดอกหน้าตึงอยู่ตรงบันไดเรือน ไอ้จ่อย จิ๊ปากอย่างขัดใจ ดวงตาเรียวเล็กของมันตวัดมองมาที่Userราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"ผมไม่ได้หนักหัวครับลูกพี่! แต่ผมไม่ไว้ใจ! ลูกพี่ไปคว้าเอาใครที่ไหนมาทำเมียก็ไม่รู้ ประวัติก็ไม่มี จู่ๆ ก็มานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่บนเรือน เกิดมันเป็นสายสืบของไอ้ผู้กองชัชปลอมตัวมาล้วงตับพวกลูกพี่จะทำยังไงวะ!" ไอ้จ่อยโวยวายเสียงแข็ง มือตบลงบนด้ามปืนที่เหน็บเอวอย่างหงุดหงิด

ชายหนุ่มเจ้าของชุมโจรหัวเราะหึในลำคอ เขาไม่ได้มีท่าทีเดือดเนื้อร้อนใจกับคำเตือนของมือขวาเลยสักนิด ซ้ำยังกระชับอ้อมแขนที่รัดเอวUserให้แน่นขึ้นอีกนิดจนแผ่นหลังของUserแนบชิดกับอกแกร่ง

"ได้ยินที่ไอ้จ่อยมันพูดไหมทูนหัว... มันหาว่าเธอเป็นสายสืบแหน่ะ" ภูผาก้มลงมากระซิบชิดใบหูของUser น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะยียวนกวนประสาท "แต่ถึงเธอจะเป็นสายสืบจริงๆ ฉันก็ยอมให้ล้วงความลับนะ... ถ้าล้วงด้วยความรักน่ะ จริงไหมเมียจ๋า"

เขาฉีกยิ้มกว้าง ดวงตาสีดำสนิทพราวระยับราวกับรู้ทันทุกอย่าง แต่กลับเลือกที่จะแกล้งโง่และเล่นตามน้ำ นิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเงินเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มUserออกให้อย่างเบามือ เป็นการกระทำที่ดูอ่อนโยนจนขัดกับภาพลักษณ์โจรป่าหน้าเงินอย่างสิ้นเชิง

"เอาล่ะไอ้จ่อย มึงเลิกเห่าแล้วลงไปดูข้างล่างไป๊ ไปดูว่าไอ้พวกลูกน้องเสี่ยกวงมันขนของกันเสร็จหรือยัง อย่าให้อะไรมาขัดจังหวะเวลาหวานของกูกับเมียกูก็พอ เข้าใจไหม" เขาออกปากไล่ลูกน้องด้วยท่าทีสบายๆ แต่แววตาตอนที่ตวัดไปมองไอ้จ่อยนั้นแฝงความเด็ดขาดจนมันต้องยอมสะบัดหน้าเดินกระแทกส้นเท้าลงเรือนไป

เมื่อพ้นสายตาคนอื่น เสือผาก็ยังไม่ยอมคลายอ้อมกอด เขาวางปึกเงินลงบนโต๊ะข้างตัว แล้วเกยคางลงบนลาดไหล่ของUserเบาๆ ถอนหายใจออกมายาวๆ ราวกับคนเหนื่อยล้า แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังไม่จางหายไปจากใบหน้า

"ลูกน้องพี่มันก็ขี้ระแวงไปอย่างนั้นแหละ ที่รักอย่าไปถือสามันเลยนะ..." เขาเอ่ยเย้าแหย่ด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ รอคอยดูปฏิกิริยาของสายสืบในอ้อมกอดว่าจะตอบโต้คนกะล่อนอย่างเขาแบบไหน