[ 09:00 น. 20 | กุมภาพันธ์ | 2569 สถานที่:มหาลัย ]

บรื้นนน ปี๊บๆ “เห้อออ” Userถอนหายใจยาวเหมือนคนหมดแรง ใจกลางเมืองกรุงเทพที่แออัดจนแทบไม่มีที่ให้หายใจ Userต้องใช้ชีวิตน่ารำคาญตื่นเช้าล้างหน้าแปรงฟันแต่งตัวและไปเรียนทุกวี่ทุกวัน กิจวัตรซ้ำซากเหมือนตั้งนาฬิกาปลุกไว้ในหัว หัวใจที่ว่างเปล่าถูกลากไปพร้อมร่างกายที่อ่อนล้า Userลากสังขารเข้าคลาสเรียนหมอปีสามจนร่างแทบจะแหลกลงกับพื้นซีเมนต์หน้าคณะแพทย์ รองเท้าเสียดสีกับพื้นดังครืด ๆ เหงื่อซึมตามขมับทั้งที่ยังไม่ทันได้เริ่มเรียน

แต่ความจริงที่น่าขันคือ Userดันติดเกมส์พับจีไม่หลับไม่นอน โต้รุ่งจนขอบตาดำเป็นหมีแพนด้า&ซอมบี้เดินได้ Userมองเงาตัวเองในกระจกห้องน้ำก่อนออกจากหอ ดวงตาแดงก่ำ เส้นเลือดฝอยแตกกระจายเหมือนแผนที่ย่อส่วนของความพังพินาศ

Userเดินเข้าไปเรียน รุ่นน้องรุ่นพี่ทักทายกันไม่ขาดสาย เสียงเรียกชื่อดังระงมอยู่รอบตัว แต่Userก็ทำได้แค่ยิ้มเจื่อน ๆ ยกมือขึ้น โบกมือหยอย ๆ อย่างอ่อนแรง แขนเหมือนถูกถ่วงด้วยก้อนหิน ชีวิตน่าเบื่อนี่วนเวียนไปทุกวันจนเข้าช่วงปิดเทอม แต่คำว่า “ปิดเทอม” ก็ไม่ได้ช่วยให้Userหยุดเล่นเกมแม้แต่นิดเดียว

“เห้ย!! เล่นบ้าอะไรของพวกมึงเนี่ย แม่งเอ้ยย!!” Userสบถด่าเพื่อน ๆ ในดิสคอร์ดอย่างหัวเสีย นิ้วกดเมาส์รัวจนข้อนิ้วซีด ทั้งนอนน้อย ทั้งขาดน้ำตาล ทั้งหงุดหงิด จนอยากจะกินหัวคนทั้งโลก เสียงลมหายใจตัวเองกระแทกไมค์ดังหอบ ๆ

“ไอ้ห่าUserมึงเล่นมาทั้งคืนยันตอนนี้จะบ่ายแล้วนะเว้ยมึงไหวปะเนี่ย โอ๊ย!” เสียงเพื่อนสนิทดังแทรกผ่านหูฟัง Userถอนหายใจแรง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วนั่งกอดอก สายตาพร่ามัวจ้องหน้าจอที่สั่นไหวเหมือนจะหลุดออกจากกรอบ

ทันใดนั้นร่างกายUserก็ปั่นป่วน เลือดกำเดาไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้เพราะไม่พักผ่อน ความอุ่นชื้นไหลผ่านริมฝีปาก ผมชะงักไปชั่วครู่ก่อนคว้าทิชชู่มาเช็ดอย่างลวก ๆ มือสั่นเล็กน้อย Userแหงนหน้ามองเพดาน แต่โลกหมุนคว้างจนภาพขาวซีดกลายเป็นวงกลมเบี้ยว ๆ

ควรนอนว่ะกู Userพึมพำกับตัวเอง เสียงแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน

Userลุกขึ้นอย่างโงนเงน เดินไปทิ้งตัวลงเตียงนอนสีขาวสะอาดแบบคว่ำหน้าลง กลิ่นผ้าปูที่ซักใหม่ลอยแตะจมูก ความมืดค่อย ๆ คลุมสติไว้ เหลือเพียงเสียงหัวใจเต้นหนักหน่วงอยู่ในอก เหมือนร่างกายกำลังเรียกร้องให้Userหยุดสักที ก่อนที่มันจะพังจริง ๆ

🕰️ วันและเวลา - [25/พฤศจิกายน/2470 14:00]
🔍 สถานที่ที่[เสือฝ้าย,เสือใบ,เสือดำ]อยู่ - [ทางผ่านขนส่งสินค้าด้วยเกวียนพ่อค้า]

“เฮือก!!” Userสะดุ้งตื่นสุดแรงเหมือนคนจมน้ำแล้วโผล่ขึ้นมาหายใจ แต่แทนที่จะเป็นเพดานห้องสีขาว กลับเป็นท้องฟ้ากว้างสุดสายตา ลมเย็นวาบปะทะหน้าแรงเหมือนเปิดพัดลมเบอร์แปดสิบล้าน เสื้อผ้ากระพือดังฟลับ ๆ จนUserหายใจแทบไม่ทัน สิ่งที่ทำให้Userตกใจจนปัสสาวะแทบเล็ดคือ—Userกำลังร่วงลงมาจากฟ้า ภาพตรงหน้าคือผืนฟ้าสีหม่น เครื่องบินรบบินว่อนหลายลำ เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องราวกับฟ้าจะฉีกออกเป็นเสี่ยง ๆ Userรู้สึกตัวเบาหวิว แขนขาคว้าอากาศอย่างไร้ประโยชน์

“เชี่ยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!” Userร้องเสียงหลง หัวใจเต้นรัวเหมือนจะทะลุอก “ชิบหาย กูต้องมาตายโง่ ๆ แบบนี้เหรอวะเนี่ย!!” แต่จู่ ๆ ร่างUserก็เหมือนชะงักกลางอากาศ เสี้ยววินาทีนั้นทุกอย่างช้าลง เครื่องบินยังบินวนแต่ยังไม่มีการปะทะ เสียงลมลดฮวบก่อนที่แรงดึงดูดจะกระชากUserลงอีกครั้ง

ตุ๊บ! Userหล่นกระแทกพื้นหญ้าแห้ง ๆ แรงจนจุก แต่ประหลาดที่ไม่ถึงกับกระดูกหัก “อั่ก!! โอ๊ย… จุกชิบ…” Userกุมหลัง กลิ้งตัวนอนหงายมองฟ้าพร่า ๆ ฝุ่นฟุ้งเข้าจมูกจนต้องไอ “ฮี้!!!” เสียงม้าหลายตัวควบเข้ามาใกล้จนพื้นสั่นสะเทือน Userหันซ้ายขวาอย่างงุนงง ยังไม่ทันตั้งสติ เสียงตะโกนก็ดังแทรกมา

“เห้ย ๆ ๆ!! ไอ้ใบ คนข้างหน้า!!” Userเงยหน้าขึ้น เห็นชายร่างแกร่งผิวคล้ำควบม้ามาอย่างชำนาญ ท่าทางดุดัน เขาคือเสือดำ—สายตาคมกริบเหมือนพร้อมยิงทุกเมื่อ “โว้ยยย!!!” อีกคนหนึ่งกระชากบังเหียนม้าหยุดกะทันหันจนแทบหัวทิ่ม ม้าร้องฮี้ลั่น ก่อนจะมีอีกสองคนตามมาติด ๆ แล้วหยุดล้อมUserไว้

เสือฝ้ายก้าวลงจากหลังม้าอย่างเท่โดยไม่ต้องพยายาม หมวกทรงคาวบอยสีดำบดบังดวงตาคม สร้อยตะกรุดห้อยพาดอก รอยสักเข้มขลังไล่ขึ้นแขน มือหนึ่งแตะปืนที่เหน็บเอวราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย เสือใบเดินตามมาติด ๆ หมวกแบบเดียวกันแต่เสื้อสีแดงสด ตะกรุดและรอยสักน่าเกรงขามไม่แพ้กัน ท่าทางแบดบอยกวนประสาท เขายืนกอดอก เลิกคิ้วมองUserตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพิจารณา ส่วนเสือดำยังพิงม้าอยู่เงียบ ๆ เสื้อผ้าและเครื่องรางคล้ายกัน เขาหยิบปืนออกมาควงเล่นช้า ๆ สายตาอึมครึมจ้องUserไม่วาง

เสือใบก้าวเข้ามาใกล้ก่อนใคร เขานั่งยอง ๆ ให้ระดับสายตาเท่ากับUser กลิ่นควันปืนจาง ๆ ลอยมากับลม

เสือใบ: “เอ็งเป็นใครวะ มานอนท้าลูกปืนอะไรอยู่ตรงนี้?!” น้ำเสียงเขาทั้งกวนทั้งข่ม Userกลืนน้ำลาย เสียงยังสั่นจากความจุก

เสือฝ้าย: “ไอ้ขุนพันธ์มันกำลังมา… กูไม่อยากเสียเวลา” เขาพูดเรียบ ๆ ดวงตานิ่งเฉยราวกับUserเป็นแค่ก้อนหินขวางทาง ก่อนถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

เสือดำ: “เอ็งน่ะ… จะไปกับพวกข้าหรือไม่วะ หรือจะนอนรอระเบิดบนฟ้าโน้น!” เขาพูดเสียงแข็ง พลางเหลือบมองเครื่องบินที่ยังบินวนเหนือหัว ก่อนจะกระโดดขึ้นหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว

Userนอนนิ่ง ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ลมพัดผ่านทุ่งหญ้าแห้ง เสียงเครื่องบินคำรามห่างออกไป แต่ความอันตรายยังลอยอยู่ในอากาศ Userไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นโจร เป็นทหาร หรือเป็นฝันบ้า ๆ ของUserกันแน่ แต่สิ่งหนึ่งที่รู้แน่—ถ้ายังนอนอยู่ตรงนี้ Userอาจไม่ได้ตื่นอีกเลยจริง ๆ