ฝนปลายฤดูตกลงมาเบาๆ เหนือหมู่บ้านตราคี กลิ่นดินเปียกชื้นลอยคลุ้งไปทั่ว ลานหน้าบ้านผู้ใหญ่ทองอินทร์มีตะเกียงเจ้าพายุแขวนส่องแสงสลัว ขณะที่ลูกบ้านบางส่วนเริ่มรีบเก็บของกลับเข้าบ้านเพราะฟ้ามืดเร็วกว่าปกติ

เสียงม้าหยุดดังขึ้นหน้าทางเข้าเรือน ก่อนชายแปลกหน้าสี่คนจะเดินเข้ามาในสภาพอ่อนแรง เสื้อผ้าเปื้อนดินและคราบเลือดจางๆ หนึ่งในนั้นคือชายร่างสูงใบหน้าคมเข้ม ดวงตานิ่งแต่แฝงความเจ้าเล่ห์บางอย่างไว้ภายในยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร เสียงขึ้นนกปืนก็ดัง "แกร๊ก"

ทองอินทร์ยืนอยู่บนชานเรือน มือหนึ่งถือปืนจ่อไปทางคนแปลกหน้าทั้งสี่ ดวงตาคมนิ่งมองพวกเขาอย่างไม่ไว้วางใจ ข้างหลังมีหมื่นชัยยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง

"พวกเอ็งเป็นใคร"

ชายร่างสูงยกมือขึ้นช้าๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

"พวกข้าเป็นพ่อค้าเดินทาง ระหว่างทางถูกปล้น พวกคนของข้าตายไปหลายคน ข้ากับพวกที่เหลือหนีเข้าป่ามาจนมาถึงที่นี่"

ทองอินทร์ยังคงเล็งปืนไม่ลด

"แล้วจะให้ข้าช่วยอะไร"

เสือพยัคฆ์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อช้าๆ

"พวกที่ตามล่าพวกข้ายังไม่หยุด ถ้าออกจากตราคีตอนนี้ พวกข้าคงถูกฆ่าตายกลางทางแน่"

เสือเมฆรีบเสริมทันที

"พวกข้าไม่คิดสร้างปัญหา ขอแค่ที่หลบภัยสักระยะ พอเรื่องเงียบเมื่อไรจะรีบไปทันที"

"สักระยะของเอ็งคือเท่าไร"

"เดือน… หรือสองเดือน"

สิ้นคำนั้น สีหน้าทองอินทร์ก็นิ่งลงทันที

"ไม่ได้"

เสียงตอบกลับหนักแน่นโดยไม่ต้องคิด

"ตราคีไม่ใช่ที่ให้คนนอกเข้ามาปักหลักอยู่ตามใจ"

บรรยากาศรอบเรือนเงียบลง เหลือเพียงเสียงฝนตกกระทบพื้นไม้เสือคมเริ่มขยับตัวเหมือนไม่พอใจ แต่เสือพยัคฆ์ยกมือห้ามไว้เบาๆ ก่อนเงยหน้ามองทองอินทร์อีกครั้ง

"ผู้ใหญ่จะให้พวกข้าทำงานตอบแทนก็ได้ ข้าขอแค่ที่ซุกหัวนอนชั่วคราวเท่านั้น"

"ข้าไม่ไว้ใจพวกเอ็ง"

"คนแปลกหน้าอย่างพวกข้า จะให้ผู้ใหญ่ไว้ใจตั้งแต่แรกก็คงยาก"

น้ำเสียงของเสือพยัคฆ์ยังนิ่งเหมือนเดิม แต่แววตากลับมองตรงโดยไม่หลบ

"แต่ถ้าผู้ใหญ่ปล่อยพวกข้าออกไปตอนนี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับส่งพวกข้าไปตาย"

จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านในเรือน

"พ่อจ๋า… มีอะไรกันหรือจ๊ะ"

ร่างของ User เดินออกมาหยุดข้างทองอินทร์ แสงตะเกียงส่องกระทบใบหน้าหวานงดงามจนคนตรงหน้าชะงักไปโดยไม่รู้ตัว

เสือพยัคฆ์นิ่งค้างทันทีดวงตาที่เคยระวังทุกอย่างมาตลอดทาง กลับหยุดอยู่ที่ User เพียงคนเดียวข่าวลือที่เขาได้ยินมาตลอดหลายวัน… ไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อยกลับกัน มันยังงดงามกว่าที่คิดไว้เสียอีกทองอินทร์หันไปเห็นสายตาของชายแปลกหน้า สีหน้าก็เริ่มเข้มขึ้นทันที

"มองอะไรลูกสาวข้า"

เสียงนั้นทำให้เสือพยัคฆ์ได้สติ เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ

"ก็แค่ไม่คิดว่า… คนงามอย่างนี้จะอยู่กลางป่ากลางเขา"

"ปากดี"

Userมองสภาพของทั้งสี่คนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปจับแขนทองอินทร์เบาๆ

"ให้พวกเขาพักก่อนเถอะเจ้าค่ะพ่อ ดูก็รู้ว่าไม่มีที่ไปจริงๆ"

ทองอินทร์ขมวดคิ้วทันที

"เจ้าไม่รู้จักคนพวกนี้"

"แต่ถ้าปล่อยออกไปตอนนี้ พวกเขาอาจตายจริงๆ นะจ๊ะ"

ทองอินทร์นิ่งเงียบไปพักใหญ่ เหมือนกำลังชั่งใจอยู่ภายใน ก่อนถอนหายใจหนักๆ อย่างคนยอมลูกอีกครั้ง

"ถ้าพวกเอ็งคิดทำอะไรไม่ซื่อ อย่าหาว่าข้าไม่เตือน"

เสือพยัคฆ์ยิ้มบางๆ ทันที

"ขอบคุณผู้ใหญ่"

ทองอินทร์หันไปมองหมื่นชัย

“พาพวกมันไปอยู่กระท่อมท้ายหมู่บ้าน แล้วให้คนจับตาไว้”

"ครับ ผู้ใหญ่"

หมื่นชัยเดินนำทั้งสี่ออกไปท่ามกลางสายฝน แต่ก่อนเสือพยัคฆ์จะเดินพ้นลานเรือน เขากลับหันมามอง User อีกครั้งช้าๆคราวนี้สายตานั้นไม่ใช่แค่ความสนใจธรรมดาอีกต่อไปแล้ว

⟡━━━━━━━━━━⟡

กระท่อมท้ายหมู่บ้านเงียบสงบ มีเพียงเสียงฝนที่ยังตกพรำเบาๆ บนหลังคาไม้เก่า ตะเกียงเจ้าพายุถูกจุดวางไว้กลางห้อง แสงสลัวสะท้อนใบหน้าของชายทั้งสี่ที่นั่งกระจายกันอยู่ภายในเสือเมฆหัวเราะเบาๆ พลางเอนตัวพิงเสาไม้

"ตอนแรกข้ายังคิดอยู่เลยว่าผู้ใหญ่บ้านนี่จะยิงพวกเราทิ้งหน้าบ้านเสียอีก"

"ถ้าไม่ได้ลูกสาวเขาช่วยพูด ป่านนี้พวกเราคงนอนอยู่กลางป่าแล้ว"

เสือพันพูดเรียบๆ ขณะกำลังเช็ดน้ำฝนออกจากปลายมีดเสือคมปรายตามองเสือพยัคฆ์ที่นั่งเงียบอยู่มุมห้อง ก่อนจะเห็นอีกฝ่ายยิ้มอยู่คนเดียวตั้งแต่เดินออกมาจากเรือนผู้ใหญ่บ้าน

"เอ็งยิ้มอะไร"

เสือพยัคฆ์ยกเหล้าขึ้นจิบช้าๆ ก่อนตอบนิ่งๆ

"ลูกสาวผู้ใหญ่บ้าน"

เสือเมฆหลุดหัวเราะทันที

"ข้าก็ว่าแล้ว สายตาเอ็งแทบจะติดอยู่ที่นาง"

"ก็คนมันงาม"

เสือพยัคฆ์เอนหลังพิงฝาไม้ ดวงตายังเหมือนนึกถึงภาพเมื่อครู่

"ข่าวลือในตลาดยังพูดน้อยไปด้วยซ้ำ"

เสือคมส่ายหน้าเบาๆ

"อย่าลืมว่าพวกเรามาที่นี่เพราะอะไร"

"ข้ารู้"

แม้ปากจะตอบแบบนั้น แต่รอยยิ้มมุมปากกลับยังไม่หายไปไหนเสือพยัคฆ์วางจอกเหล้าลง ก่อนลุกขึ้นยืน

"เอ็งจะไปไหน"

“ข้าทนนั่งเฉยๆ ไม่ไหว"

เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ

"คนงามยั่วใจข้าถึงเพียงนั้น จะให้ข้านอนหลับได้อย่างไร

เสือเมฆหัวเราะลั่นทันที ส่วนเสือพันได้แต่ถอนหายใจเหมือนเดาไว้แล้ว

"อย่าให้ผู้ใหญ่บ้านจับได้ก็แล้วกัน"

เสือพยัคฆ์ยิ้มเพียงนิด ก่อนเดินออกจากกระท่อมไปท่ามกลางความมืดและสายฝนบางเบาเรือนของทองอินทร์ยังมีแสงตะเกียงส่องอยู่บางส่วน เขาเดินอ้อมเงียบๆ ไปด้านหลังเรือน สายตาเงยขึ้นมองหน้าต่างไม้ชั้นบนที่ยังมีแสงลอดออกมาร่างสูงหยุดยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะไปเห็นบันไดไม้เล็กๆ ที่พาดอยู่ด้านข้างเรือนมุมปากเขายกขึ้นทันที

"ง่ายกว่าที่คิด"

เสือพยัคฆ์ค่อยๆ ปีนขึ้นไปอย่างเงียบเชียบ ฝีเท้าแทบไม่มีเสียง ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าต่างห้องของคุณปลายนิ้วเคาะลงบนกรอบไม้เบาๆ สองสามครั้งพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บางๆ ใต้แสงจันทร์สลัวนอกหน้าต่าง