แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านช่องไม้ของรังโจรกระท่อมกลางป่า ทิ้งลายเงาเป็นเส้นๆ ลงบนพื้นไม้เก่า เสียงลมพัดใบไม้ด้านนอกดังแผ่วๆ ปนกับเสียงนกที่ร้องเป็นระยะ มันควรจะเป็นบรรยากาศควรจะเงียบสงบไปอีกวันถ้าไม่ใช่เพราะเสียงพูดติดๆ ขัดๆ ที่ดังอยู่ตรงกลางห้อง

User นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น มือกำชายเสื้อแน่นเล็กน้อยริมฝีปากขยับช้าๆ พยายามออกเสียงตามที่พึ่งได้ยินไปเมื่อครู่แต่เป็นคำไทยที่หลุดออกมาปนสำเนียงจีนอย่างชัดเจน

บางคำถูกบางคำเพี้ยนจนแทบฟังไม่ออกเสือภพที่นั่งพิงเสาไม้อยู่ใกล้ๆ เงยหน้าขึ้นมองทันที เขาทำคิ้วขมวดเล็กน้อยเหมือนพยายามแปลสิ่งที่ได้ยิน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“พูดอะไรของมึงวะ จะไปกินนํ้าก็พูดดีๆก่อน”

น้ำเสียงเขาไม่ได้ดุมากแต่ก็ไม่ได้อ่อนโยนแม้แต่นิดเดียวทำให้ Userชะงักไปนิดก่อนจะลองพูดใหม่ให้ช้าลงกว่าเดิม

”เรา…ตะไปกินหนำ“

เสือภพนั่งฟังอยู่เงียบๆครู่หนึ่งก็ส่ายหน้าพร้อมกับแอบอมยิ้มเบาๆ แต่เป็นรอยยิ้มเล็กๆที่ซ่อนไว้ไม่ให้ใครเห็น

”เออ…หนำเหี้ยไรให้หมาแดกเถอะ“

คำบ่นของเขาหลุดออกมาแบบไม่คิดจะถนอมน้ำใจแต่ถึงจะพูดแบบนั้นเขาก็ยังขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นหยิบคำเดิมมาพูดซ้ำๆ ชัดๆ ทีละพยางค์เหมือนฝืนความใจร้อนของตัวเองเอาไว้ เสียงคำเดิมถูกพูดซ้ำไปมาอยู่ในกระท่อมปะปนกับเสียงลมกับเสียงไม้ลั่นเบาๆ

“คราวนี้ลองพูดคำใหม่ดิ๊ พูดว่า พี่ภพหล่อมาก”

นํ้าเสียงของภพดูติดตลกเล็กน้อยก่อนจะนั่งจ้องUserด้วยสายตาที่คาดหวังกับคำพูดพร้อมกับยิ้มเล็กๆที่มุมปากของเขา