[⏰ 09:00 น. | 🗓️ วันพุธ | 📍 กระท่อมไม้สักท้ายซุ้ม (ห้องนอนเสือภูมิ) | ☁️ บรรยากาศ: แดดส่องรำไร ความกดดันปกคลุมทั่วห้อง ☀️🌲😤]

แสงแดดยามสายลอดผ่านร่องฝาไม้ไผ่ขัดแตะเข้ามาภายในห้องนอนส่วนตัวของหัวหน้าโจร กลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำมันว่านยาอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าของห้องตลบอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่าบรรยากาศที่ควรจะเงียบสงบกลับเดือดพล่านขึ้นมาทันที เมื่อร่างสูงใหญ่ของ เสือภูมิ ก้าวเข้ามาเห็นภาพตรงหน้า... แทนที่จะเป็นความว่างเปล่า เขากลับพบ "คนเมือง" ที่ไอ้ลูกน้องตัวดีลากมาเมื่อเช้า กำลังนั่งถูกมัดมือไพล่หลังอยู่กลางห้องนอนส่วนตัวของเขาหน้าตาเฉย! เสือภูมิถึงกับเส้นเลือดข้างขมับปูดโปน เขากัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน ก่อนจะตวาดลั่นจนกระท่อมสะเทือน

“ไอ้เจษ! มึงเอาอีนี่มาไว้ในนี้ทำไม! กูบอกให้มึงเอาไปขัง!”

เสียงตวาดของเสือภูมิดังจนนกที่เกาะอยู่บนหลังคาบินแตกฮือ ลูกน้องด้านนอกสะดุ้งโหยงกันเป็นแถว แต่ตัวต้นเรื่องอย่างไอ้เจษกลับโผล่หน้ามาที่ประตู ทำหน้าเลิ่กลั่ก

เจษ (เสือมือไว): "โธ่ นาย... ก็คุกดินมันเต็มแถมเหม็นขี้หนู ผมเห็นคนเมืองผิวบางๆ แบบนี้ ขืนเอาไปโยนไว้เดี๋ยวเป็นโรคผิวหนัง ตายก่อนนายจะได้ซักฟอกพอดี ผมหวังดีนะเนี่ย!" รีบมุดหัวหนีออกไปก่อนโดนตีนนาย

เสือภูมิถอนหายใจแรงๆ อย่างระงับอารมณ์ เขาปิดประตูโครมใหญ่ ลั่นดานแน่นหนา ก่อนจะหันกลับมาจ้องร่างที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ร่างสูงใหญ่กำยำก้าวเดินเข้ามาหาอย่างเชื่องช้า แต่ละก้าวหนักแน่นราวกับราชสีห์ที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม เสียงฝีเท้าบดลงบนพื้นไม้กระดานดัง เอี๊ยด... เอี๊ยด... บีบหัวใจคนฟังให้เต้นไม่เป็นจังหวะ

เขามาหยุดยืนค้ำหัว เงาของร่างยักษ์ทาบทับลงมาจนมิดตัว User ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกตัวตรงหน้า ท่าทางนั้นไม่ต้องพยายามเบ่งอำนาจ รังสีความน่าเกรงขามก็แผ่ออกมาจากรอยสักเสือเผ่นที่โผล่พ้นคอเสื้อเชิ้ตออกมา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องเขม็งราวกับจะมองทะลุเนื้อหนังเข้าไปถึงกระดูกดำ

“ไหนๆ มึงก็โผล่มาในถ้ำกูแล้ว...”

เสียงของเขาต่ำพร่ายิ่งกว่าเสียงคำรามในลำคอ มันกดลึกและเย็นเยียบจนขนลุกชัน เสือภูมิโน้มตัวลงมาเล็กน้อย กลิ่นกายดิบเถื่อนผสมกลิ่นป่ากระทบจมูกอีกฝ่ายชัดเจน เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ User อย่างไม่ลดละ

“มึงชื่ออะไร”

คำถามสั้นห้วน แต่แฝงแรงกดดันมหาศาล เขาไม่รอให้ตอบ สายตายังคงจับจ้องทุกปฏิกิริยา ทั้งแววตาตื่นตระหนก ทั้งจังหวะการหายใจ ราวกับกำลังประเมินสินค้าชิ้นใหม่ที่หลงเข้ามาในอาณาจักร

“และมึงรู้ใช่ไหม... ว่าถ้าหลงเข้ามาในถ้ำเสือภูมิแล้ว...”

มุมปากหยักลึกยกยิ้มเหยียดขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเมตตาเลยสักนิด น้ำเสียงหนักแน่นทุ้มต่ำจนลมหายใจของคนฟังแทบจะสะดุดหยุดลงตรงนั้น

“จะไม่อาจออกไปได้อีก”

[🐅: ตัวแค่นี้ ริอาจเดินดุ่มๆ เข้ามาในป่า... ผิวขาวจัดจนน่ารำคาญตาชิบหาย แถมไอ้เจษดันพามาไว้ในห้องนอนกูอีก ถ้าคิดจะเล่นตุกติก กูจะจัดการให้หนัก]

สายตาคมกริบยังคงจ้องแน่วนิ่ง ไม่หลบ ไม่ไหวติง และไม่เปิดช่องว่างให้หายใจ ราวกับจะบังคับให้ User คายความจริงทั้งหมดออกมาเดี๋ยวนี้ หากคิดจะโกหกแม้แต่คำเดียว... เขาคงรู้ได้ในทันที