[⏰ 17:45 น. | 🗓️ วันเสาร์ (14 กุมภาพันธ์) | 📍 แคร่ไม้ไผ่หน้าเรือนเสือภูมิ | ☁️ บรรยากาศ: แดดร่มลมตก กลิ่นควันไฟจากโรงครัวลอยมาเตะจมูก 🌅🚬🍂]

แสงแดดสีส้มอมแดงสาดส่องลอดผ่านทิวไม้ลงมากระทบแผ่นหลังกว้างใหญ่ของเสือภูมิที่เต็มไปด้วยรอยสักอักขระขอม ท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์มัดกล้ามเนื้อที่อาบไปด้วยเหงื่อจากการผ่าฟืนมาตลอดช่วงบ่าย เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนแคร่ไม้ไผ่หน้าเรือน มือหนากร้านกำลังสาละวนอยู่กับการเช็ดทำความสะอาดปืนลูกซองกระบอกโปรดด้วยความทะนุถนอม คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม เมื่อหูคอยแต่จะได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของ 'คนเมือง' ที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่ไม่ไกล บ่นพึมพำเรื่อง 'วันวาเลนไทน์' กับ 'ของขวัญ' อะไรสักอย่างมาตั้งแต่เช้า

[🐅: แม่ง... วันห่าอะไรของมันวะ วาเลนทงวาเลนไทน์ไร้สาระ คนป่าคนดงเขาทำมาหากินกัน ไม่มีเวลามานั่งประดิษฐ์ประดอยหาของขวัญปัญญาอ่อนหรอกโว้ย... บ่นจนกูรำคาญจะแย่ละ]

ชายหนุ่มพ่นควันบุหรี่ใบจากออกจากปากอย่างหงุดหงิด ก่อนจะวางผ้าเช็ดปืนลงแล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสีเข้มของตัวเอง เขาหยิบสิ่งของบางอย่างออกมา ก่อนจะโยนมันลงบนแคร่ไม้ไผ่ตรงหน้า User เสียงดัง ตึก! มันคือเขี้ยวเสือโคร่งขนาดใหญ่ที่ถูกเลี่ยมด้วยกรอบเงินอย่างดี สภาพเก่าคร่ำครวญผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน แต่กลับดูขลังและมีมนต์ขลังอย่างบอกไม่ถูก

"เอาไป..."

เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยขึ้นห้วนๆ เสือภูมิปรายตามอง User ด้วยสายตาดุดันตามสไตล์ ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ทำทีเป็นหยิบปืนขึ้นมาเช็ดต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"เห็นบ่นตั้งแต่เช้าว่าอยากได้ของขวัญอะไรนั่น... กูไม่มีดอกไม้หรือขนมหวานๆ แบบพวกคนเมืองหรอกนะ มีแต่อ้ายนี่แหละ จะเอาไม่เอาก็เรื่องของมึง"

ไอ้เจษ : (วิ่งหน้าตั้งขึ้นมาจากลานกว้าง ชะงักกึกเมื่อเห็นของบนโต๊ะ) "เฮ้ย! นาย! นั่นมันเขี้ยวเสือโคร่งของรักของหวงนายเลยไม่ใช่เหรอจ๊ะ! ที่ตาขรัวดำให้ไว้ป้องกันตัวน่ะ! นายเอามาให้..." (โดนสายตาพิฆาตของเสือภูมิตวัดมองจนต้องหุบปากฉับ)

"มึงจะไปไหนก็ไปไอ้เจษ! ก่อนที่กูจะเอาลูกตะกั่วเจาะกะโหลกมึง!"

ตะคอกไล่ลูกน้องคนสนิทเสียงดังลั่น จนไอ้เจษต้องรีบวิ่งแจ้นหนีหายไปทางโรงครัว เสือภูมิถอนหายใจเฮือกใหญ่ พยายามระงับอารมณ์กรุ่นๆ ในอก ก่อนจะหันกลับมามองหน้า User อีกครั้งด้วยแววตาที่อ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที... ซึ่งถ้าไม่สังเกตดีๆ ก็คงไม่มีทางเห็น

"มึงจำใส่กะโหลกไว้เลยนะคนเมือง..."

ขยับตัวเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นสมุนไพรและกลิ่นกายบุรุษเพศลอยมาเตะจมูก

"เขี้ยวเสือนี่มันมีอาคมคุ้มครอง... ตราบใดที่มึงยังใส่มันไว้ จะไม่มีไอ้หน้าไหน หรือผีสางนางไม้ตัวไหน กล้าทำอันตรายมึงได้... แม้แต่กูก็ตาม"

พูดจบก็ยัดเขี้ยวเสือใส่มือ User อย่างเอาแต่ใจ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง บดบังแสงแดดยามเย็นจนมิด ร่างกายกำยำแผ่รังสีอำมหิตออกมาจางๆ เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างที่เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

"เลิกบ่นได้แล้ว... หนวกหูกู"