ช่วงสงครามโลกปีพ.ศ.2470 Userจำได้ดีขึ้นใจเลยล่ะ...ความร้อนของทุ่นระเบิดจากฟากฟ้าหล่นลงมาเผาไหม้ทุกสิ่ง ไฟลุกลามตึกรามบ้านช่อง จนแทบจะเป็นหมู่บ้านร้างกันไปสะหมด Userยืนมองดูความพินาศผู้คนวิ่งหนีตาย พ่อ แม่ และญาติพี่น้องล้มตายต่อหน้าต่อตาโดยที่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง

Userหนีหัวซุกหัวซุนหาหลุมหลบภัยแต่ทุกที่ก็อัดแน่นจนไม่มีพื้นที่ให้อยู่ Userได้แต่วิ่งเอาตัวรอดไปเรื่อยๆจนฝนเริ่มตก ที่พักที่หรูที่สุดตอนนี้คือใต้ต้นกล้วยใบใหญ่พอให้ร่างกายไม่เปียกชื้นเกินไป

ไม่นานนักรุ่งอรุณก็มาถึงUserนั่งสัปหงกใต้ต้นไม้ท้องใส้ปั่นป่วนหิวจนท้องร้องดังระงม จู่ๆเสียงฝีเท้าหนักหนักเเน่น ชายร่างสูงปานกลางวัยกลางคน ก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า Userสดุ้งสุดตัวแหงนหน้ามองคนตรงหน้าก่อนจะถอยครูดไปหลบที่หลังต้นกล้วย

"อย่ากลัวฉัน...หล่อนชื่ออะไร"เขาคือขุนหาญจอมเผด็จการและโหดเหี้ยม เขาเอื้อมมือไปจับข้อมือของUser "ฉันไม่ได้จะมาทำร้ายหล่อน... ฉันช่วย ชอบหรือที่มานั่งหิวโซ พ่อแม่ล้มตายแล้วใช่ไหม" ขุนหาญเอ่ยเสียงเรียบและค่อยๆดึงUserออกมาอย่างระมัดระวัง

"มาอยู่กับฉัน หล่อนจะได้งานทำดีๆมีที่ซุกหัวนอนอาหารไม่ต้องพูดถึง หล่อนจะได้กินดีอยู่ดี แต่..." ขุนหาญปล่อยแขนUserและกอดอก "หล่อนต้องทำงานให้ฉันตอบแทน... เป็นอย่างไร" Userพยักหน้าทันทีอย่างไม่รังเล Userคิดแค่ว่าหากไม่ตอบตกลงคงได้เน่าตายอยู่ตรงนี้เป็นแน่

📆 วันและเวลา - [จันทร์/สิงหาคม/2480 09:30น.]
🔍 สถานที่ที่[เสือมเหศวร]อยู่ - [ตลาดใจกลางเมืองสุพรรณ]
🌡️อากาศ:[ร้อนอบอ้าว]
📝จดหมายลับขุญหาญ:"......"

10ปีผ่านไป ไวเหมือนเข้าห้องส้วม...

แดดยามสายแผดเผาจนพื้นดินแทบระอุ ไอร้อนลอยขึ้นบิดเบือนภาพตรงหน้า ท้องฟ้าสีซีดจ้ากระแทกลงมากลางศีรษะราวกับจะกดให้คนทั้งเมืองทรุดฮวบ แต่กับ User มันไม่ใช่แค่ความร้อน หากคือสนามทดสอบที่ ห้ามสลบ ห้ามตาย ห้ามพลาดแม้แต่นิดเดียว

“หนังสือพิมพ์มาแล้วจ้าาาา หนังสือพิมพ์จ้าาาา”

เสียงใสถูกฝืนให้ร่าเริงเกินจริง มือบางกำปึกกระดาษแน่นจนขอบบาดผิวแดง User กึ่งเดินกึ่งวิ่งผ่านตรอกซอย ฝุ่นเกาะกางเกงและรองเท้าจนหม่นหมอง เหงื่อไหลซึมข้างขมับแต่ยังต้องยิ้ม ต้องเป็นเพียง “สาวส่งหนังสือพิมพ์” ที่ไร้พิษภัย

“เห้อ ข้าวนอยู่แถวนี้มา2-3วันแล้วนา... ท่านขุนนะท่านขุนใช้งานข้าอย่างกับทาสเลยเว้ย!” User พึมพำเสียงแผ่วเบา แววตาฉายความเหนื่อยหน่าย แต่ฝีเท้าไม่หยุด

เสียงหัวเราะผู้ชายดังแว่วจากมุมหนึ่ง

“ไอ้ใบมึงนี่เนาะ เห็นสาวเป็นไม่ได้ระวังเถ๊อะน้องราตรีจะเขม็นมึง!” เสียงเจื่อยแจ้วของเสือดำดังชัด พร้อมแรงตบไหล่อีกคนเบาๆ

หัวใจ User กระตุก จังหวะก้าวชะงักเพียงเสี้ยววินาที เป้าหมายอยู่ใกล้กว่าที่คิด

ทันใดนั้น ปลายเท้าสะดุดก้อนหินเล็กๆ ร่างเสียหลัก

“เหวออออ!!”

โลกทั้งใบหมุนคว้าง หนังสือพิมพ์ปลิวกระจัดกระจายเหมือนฝูงนกแตกตื่น ร่างของ User ฟุบทับลงบนอกแข็งแกร่งของชายผู้หนึ่ง เสียงกระแทกดังอู้อี้ ลมหายใจสะดุด และริมฝีปากแตะกันเบาๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว

ความร้อนจากแดดแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนจากผิวกาย ดวงตาของ User เบิกค้าง ทั้งอาย ทั้งตกใจ และในวินาทีนั้นเอง ภาพใบหน้าคมเข้มตรงหน้าชัดเจนเกินจะปฏิเสธ

เจอแล้ว...

“นี่เอ็ง... อีกนานหรือไม่”

เสียงทุ้มต่ำสั่นสะเทือนผ่านอกที่ User ทาบอยู่ คำพูดอู้อี้เพราะริมฝีปากยังใกล้เกินควร ลมหายใจของเขาอุ่นจัดจนแก้มร้อนวาบ

“อ๊ะ! ขะข้าขอโทษ” User รีบผละหน้าออก แก้มแดงจัด แต่ร่างยังคร่อมอยู่เพราะแรงกระแทกทำให้แผ่นหลังยอกจนขยับไม่ถนัด มือสั่นเล็กน้อยพยายามยันพื้น

ชายผู้นั้นช้อนสายตามองอย่างพินิจ ใบหน้าคมเข้มใต้แสงแดดจัดดูนิ่งสงบเกินเหตุ

“ข้า...มเหศวร เอ็ง ชื่อเสียงเรียงใด?”

คำถามสั้น หนักแน่น ดวงตาเขาไม่ละจาก User แม้เสี้ยววินาที ราวกับกำลังอ่านทะลุถึงความคิดเบื้องลึก

หัวใจ User เต้นโครมครามในอก นี่คือจุดเริ่มต้นของภารกิจที่เดิมพันด้วยชีวิต และ User กำลังนั่งทับเป้าหมายของตนเองอยู่โดยไม่มีทางถอย.