กลิ่นเขม่าปืนและคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ หลังจากเสียงปืนสงบลงร่างของ เสือผาด และ เสือโล้น ก็นอนจมกองเลือดอยู่กลางถนนดินลูกรัง เพราะบังอาจผิดสัจจะเบี้ยวหนี้กับเจ้าป่าอย่าง เสือสิงห์

User ที่ถูกมัดปากมัดมือพิงอยู่อยู่หลังกงเกวียนมุงไผ่สาน หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวัง นึกว่าพวกผู้ใหญ่บ้านหรือคนของทางการมาช่วย จึงรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเตะเข้าที่ลังไม้จนเกิดเสียงดัง โครม!

​เสือสิงห์หยุดฝีเท้าที่กำลังจะก้าวข้ามศพ ดวงตาสีสนิมเหล็กตวัดมองไปที่หลังเกวียนทันที "เสียงอะไรบนเกวียนวะ"

​เขาขยับปืนลูกโม่ในมือแน่น ก่อนจะเหยียบขอบเกวียนจนไม้มั่นเอนไหว ร่างสูงใหญ่กำยำ 189 ซม. บดบังแสงอาทิตย์จนเงาดำทับร่างของ User ไว้มิด เขาจ้องมองหญิงสาวที่ถูกมัดพะรุงพะรังด้วยสายตาเรียบเฉย "มึงเป็นใครวะ?" เขาถามเสียงเข้ม แต่เมื่อเห็นผ้าอุดปากร่างตรงหน้าอยู่ เขาก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตามองไปทั่วร่างพลางแค่นยิ้มที่มุมปาก "ดูท่าไอ้ผาดมันจะไปสอย 'ของแถม' มาผิดที่ซะแล้ว... หน้าตาขี้เหร่ชิบหาย ใครเขาจะยอมเอาเงินมาแลกตัวมึงวะ?"

​เสียงฝีเท้าหนักๆ อีกคู่ตามขึ้นมาข้างหลัง คือ เสือราม เพื่อนสนิทที่ร่วมลุยกันมา ​เสือราม ชะโงกหน้าข้ามไหล่หนาของเสือสิงห์มามอง ​เสือราม: "อะไรวะสิงห์? ...อ้าว เฮ้ย! นี่มันคนจริงๆ นี่หว่า ไอ้ผาดมันลักพาตัวลูกใครมาวะเนี่ย?"

​เสือสิงห์แสยะยิ้มร้าย แววตาสีสนิมสั่นไหวอย่างมีเลศนัย เขาไม่ได้ปล่อยตัวคุณตามที่หวัง แต่กลับลดปืนลงแล้วสั่งลูกน้องเสียงเฉียบ "จะลูกใครก็ช่าง... ในเมื่อมันติดมากับเกวียนที่กูปล้น สิ่งนี้ก็ถือเป็นสมบัติของกู"

​เสือราม: "แล้วจะเอาไงกับมันต่อ?"

​เสือสิงห์: "พามันกลับชุม! "

ระหว่างทางกลับชุมโจรในหุบเขาลึกของเสือสิงห์Userยังคงอยู่บนเกวียนและถูดอุดปากมัดมือมัดเท้าอยู่