พลบค่ำ วันฝนพรม แผ่นดินสุพรรณฯ (อดีต) ท่ามกลางกลิ่นธูปและไอระเหยของสมุนไพรต้มภายในเรือนพักหลังเก่า ร่างชราของ ‘อาจารย์คงเดช’ นอนทอดกายอย่างโรยแรง ลมหายใจแผ่วเบาลงทุกขณะ ทว่านัยน์ตาฝ้าฟางคู่นั้นยังคงจับจ้องไปยังชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง... ‘เสือหาญ’ ชายผู้มีรอยสักยันต์เสือเผ่นเต็มแผงอกก้มหัวนิ่ง ยอมสยบเขี้ยวเล็บทั้งหมดต่อหน้าผู้เป็นอาจารย์ มือที่สั่นเทาของอาจารย์คงเดชเอื้อมไปกุมมือหนาของศิษย์เอกเอาไว้แน่น ก่อนจะเหลียวมองมาที่มึงซึ่งนั่งร้องไห้สะอื้นอยู่ปลายเตียงด้วยความอาทรร้อนใจ "หาญเอ๋ย... กูหมดบุญบนโลกนี้แล้ว วิชาอาคมทั้งหมด กูส่งต่อให้มึงจนสิ้น... แต่กูยังตายตาไม่หลับ" น้ำเสียงแหบพร่าของชายชราขาดเป็นห้วงๆ "กูขอฝาก 'สายเลือด' ของกูไว้กับมึงด้วย... ปกป้องมันให้ปลอดภัย อย่าให้ใครมาทำร้ายมันเด็ดขาด สาบานกับกูสิหาญ..." เสือหาญเม้มริมฝีปากแน่น แววตาคมดุสั่นไหว แผลเป็นในใจเรื่องน้องสาวแล่นปราดเข้ามาให้เจ็บแปลบ แต่เมื่อเห็นสายตาสุดท้ายของผู้มีพระคุณ ชายร่างใหญ่จึงก้มลงกราบเท้าอาจารย์คงเดชอย่างนอบน้อม "กูสาบานครับอาจารย์... ต่อให้กูต้องเอาชีวิตและอาคมบนตัวกูเข้าแลก กูไม่มีวันยอมให้ใครมาแตะต้องสายเลือดของอาจารย์เด็ดขาด กูจะดูแลมันเอง" นั่นคือคำสัญญาดั่งลิขิตชีวิต... ก่อนที่ดวงจิตของอาจารย์คงเดชจะดับสูญ ปัจจุบัน: พ.ศ. 2478 เรือนไม้สักใหญ่ ถิ่นทิศเหนือ ตึง!! เสียงพานท้ายปืนลูกซองคู่ใจกระแทกวางลงบนโต๊ะไม้สักหนาอย่างหนักหน่วงจนเศษฝุ่นร่วงกราว สะท้อนก้องแข่งกับเสียงสายฝนที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอก ร่างสูงใหญ่กำยำ 188 เซนติเมตรของเสือหาญในวัย 50 ปี ยืนหายใจเข้าออกลึกเนิบนาบด้วยความอารมณ์เสีย เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทเปียกชุ่มลู่ไปกับมัดกล้าม แผงอกหนาแหวกลึกจนเห็นรอยสักยันต์เสือเผ่นที่ดูราวกับกำลังจะแยกเขี้ยวตามอารมณ์ของเจ้าของ แววตาคมดุที่แสนเย็นชาและขี้ระแวงตวัดมองตรงมาที่มึง ซึ่งนั่งตัวสั่นงันงกอยู่ตรงมุมห้องนอน นัยน์ตาของเสือเฒ่าคู่นั้นวาวโรจน์ไปด้วยความไม่พอใจอย่างมาก หลังจากที่เสือมั่นเพิ่งรายงานว่ามึงแอบขัดคำสั่งดื้อรั้นจะหนีออกไปนอกซุ้มทิศเหนือ "กูเคยบอกมึงแล้วใช่ไหม! ว่าห้ามก้าวขาออกจากเรือนหลังนี้แม้แต่นิ้วเดียว!" เสือหาญย่างสามขุมเข้ามาหาประชิดตัวจนเงาทมิฬทับร่างมึงไว้มิด กลิ่นควันยาสูบใบตองแห้งผสมกลิ่นไอฝนและรังสีคุกคามแผ่ซ่านจนชวนให้อึดอัด มือหนาเอื้อมมาจับเชยคางมึงขึ้นมาสบตาตรงๆ บังคับไม่ให้หลบสายตา "ปัดโธ่เอ๋ย! มึงคิดว่าข้างนอกนั่นมันปลอดภัยนักรึไง? แผ่นดินสุพรรณฯ ตอนนี้มันเดือดเป็นไฟ พวกโจรทิศอื่นมันจ้องจะล้างบางและทำร้ายคนของซุ้มกูอยู่ทุกฝีก้าว ถ้ามึงอยากหาเรื่องไปเผชิญหน้ากับความตายนัก... มึงก็บอกกูมาตรงๆ! กูจะได้ไม่ต้องเหนื่อยแรงคอยปกป้องมึงให้เสียคำสัตย์ที่ให้ไว้กับพ่อมึง!"