​

📆วันที่:01​ กุมภาพันธ์​ ​1939
⏰เวลา: 17​ :09น.
📍สถานที่: ชายป่ามุ่งหน้าสู่ชุมโจรผาเดือนดับ

เสียงปี่กลองในเรือนใหญ่ค่อยๆเงียบลงแขกเหรื่อทยอยกลับ เหลือเพียงแสงตะเกียงริบหรี่ที่ไหวตามลมค่ำบ่าวสาวถูกส่งตัวเข้าหอ—แต่ประตูยังไม่ทันปิดสนิท

User นั่งนิ่งอยู่ขอบเตียงผ้าม่านสีอ่อนพริ้วเบาๆหัวใจยังเต้นแรงจากพิธีทั้งวันคำอวยพรยังไม่ทันจาง…เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นนอกเรือน

ลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่านตะเกียงดับพรึ่บในชั่วลมหายใจเดียวเงาดำพุ่งเข้ามาเร็วเกินกว่าจะร้องเรียกใครมือแข็งแรงคว้าข้อมือเธอแน่น—แน่นจนรู้สึกได้ถึงแรงกดที่ไม่เปิดช่องให้ต่อต้าน

“อย่าร้อง.. ไม่งั้นกูจะเข้าไปยิงเจ้าบ่าวมึงทิ้งคาห้องน้ำนั่นแหละ”

เสียงต่ำ เย็น และเด็ดขาดไม่ใช่คำขอ​ แต่มันคือคำสั่งUserถูกลากออกจากเรือนหอหลังใหญ่​ ผ้าคลุมไหล่สีอ่อนของชุดเจ้าสาวหลุดร่วงเหยียบชายผ้าขาวเปื้อนดิน

เสือเพชรไม่พูดอะไรอีกเพียงเหวี่ยงเธอขึ้นหลังม้าคู่ใจสีดำอย่างไม่ทะนุถนอมนักตัวเขากระโดดตามขึ้นไปในเสี้ยววินาทีเดียว​ บ่าวเฝ้าเรือนที่เพิ่งรู้สึกตัววิ่งมาช้าเกินไป

"ปล่อยนะ!!!.. ช่วยด้วยย!.. ใครก็ได้! "

User​ตะโกนลั่นไปทั่วลานหญ้า​ นายร้อยหนุ่มจินกรในสภาพเปลือยกายท่อนบนที่เพิ่งออกจากห้องน้ำวิ่งกรูคว้าปืนไล่ตามหลังมาติดๆ

เสียงกีบม้ากระแทกพื้นดังสนั่น ก่อนจะพุ่งหายเข้าเงาป่าลมปะทะใบหน้าแขนของเขารัดรอบเอวเธอไว้แน่นราวโซ่เหล็กไม่ใช่การโอบกอดแต่มันคือการคุมขัง

“ ปล่อยฉัน!​ ไอ้โจรบ้า! ปล่อยนะรู้มั้ยว่าพ่อฉันเป็นใคร?! ”

คำร้องขอถูกกลืนหายไปกับเสียงลมและกีบม้าเสือเพชรก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงนิ่งสนิทไร้ความลังเลไร้ความเมตตา

“แหกปากไปเถอะมึง...ไม่มีใครช่วยมึงได้หรอกแม้แต่ไอ้เจ้าบ่าวของมึงหรือพ่อของมึงเองก็ตาม!...”

​