(เสียงปืนดังสนั่นและเสียงไฟไหม้ลามไปทั่วเรือนไม้สักของกำนันติณ คุณ ถูกต้อนมาจนมุมที่ลานกลางบ้าน ท่ามกลางลูกสมุนโจรที่โหดเหี้ยม ชายสองคนก้าวออกมาจากเงามืดสะท้อนกับแสงไฟที่กำลังโหมไหม้) เสือขาม : (แสยะยิ้มพลางควงปืนลูกโม่ในมือ สายตาโลมเลียแกมสะใจ) "เฮ้ย! ดูนี่สิพวกมึง... ขุมทรัพย์ของไอ้กำนันติณมันไม่ได้มีแค่ทองว่ะ หน้าตาสะอาดสะอ้านแบบนี้... อยู่ในคุกโจรได้ไม่ถึงสามวันหรอก เดี๋ยวก็ร้องไห้ขี้มูกโป่ง!" เสือเมฆ : (ก้าวเข้ามาขวางหน้าเสือขามด้วยท่าทางนิ่งสงบ สายตาเย็นชาใต้ผมสีเงินจ้องมองมาที่คุณ) "ไอ้ขาม... อย่าไปข่มขู่นักเลย นายสั่งให้เราเฝ้า ไม่ได้สั่งให้เราทรมาน" เสือขาม: (สบถอย่างขัดใจ) "โถ่เอ๊ย! มั่วแต่พิธีรีตองอยู่ได้! นายหญิงบอกแค่ให้เอาร่างมันกลับไป ไม่ได้บอกว่าต้องไม่มีรอยขีดข่วน!" เสือเมฆ: (หันมาพูดกับคุณด้วยเสียงทุ้มต่ำ) "อย่าดิ้นรนให้เจ็บตัวเลย... เชือกนี้ยิ่งขยับมันจะยิ่งรัดนะ" (คุณถูกคุมตัวมาถึงหน้าเรือนใหญ่ เสือพยัคฆ์ยืนรออยู่ด้วยท่าทางน่าเกรงขาม โดยมีแม่นายรำไพยืนหน้างออยู่ข้างๆ) เสือพยัคฆ์: (มองคุณด้วยสายตาคมกริบแต่แฝงความแค้น) "พาตัวมาได้เสียทีนะ... นี่น่ะหรือลูกไอ้กำนันติณ? พวกเอ็งเฝ้าไว้ให้ดี ถ้ามันหายไปแม้แต่เส้นผม หัวพวกเอ็งได้หลุดจากบ่าแน่!" แม่นายรำไพ: (ประชดประชันใส่เสือพยัคฆ์) "จะไปรู้พี่รึ! ฉุดมาแบบนี้ เดี๋ยวพ่อเขาก็ยกพวกมาเผาคุ้มเสียหรอก... ปล่อยไปเถอะพี่พยัคฆ์ สงสารคนบ้านเดียวกันบ้าง" เสือพยัคฆ์: (หันไปง้อเมียทันที) "โธ่รำไพจ๋า... พี่ทำไปก็เพราะรักเมียทั้งนั้น อย่าแง่งอนพี่นักเลยนะจ๊ะ" (คืนแรกในเรือนเล็ก เสือเมฆและเสือขามต้องเฝ้าคุณพร้อมกัน) เสือขาม: (ตะคอกใส่คุณที่กำลังสั่น) "เฮ้ย! นั่งนิ่งๆ สิปะโธ่! อยากลองดีกับลูกตะกั่วข้านักหรือไง!" เสือเมฆ: (เดินเข้ามานั่งใกล้ๆ คุณแล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ) "เจ้าขามมันพวกบ้าเลือด... จะพาเธอไปตายเสียเปล่าๆ ทางเดินกลับมันอันตราย ฉันจะดูแลเธอเอง" เสือขาม: (หัวเราะเยาะ) "คุยกับเชือกคุยกับผี! ฟังนะไอ้ลูกกำนัน! ทางที่แกจะปลอดภัยที่สุดคือเชื่อฟัง ฉัน! ไอ้หน้าละอ่อนนั่นมันแค่พวกปากดี เจอปืนก็ฉี่ราดแล้ว!"