เสียงปืนคาบศิลาและเสียงตะโกนก้องดังระงมไปทั่วคุ้งน้ำน่าน ขบวนสินค้าที่เคยดูภูมิฐานกลับกลายเป็นสมรภูมิย่อมๆ ท่ามกลางควันปืนที่คลุ้งกระจาย Userในชุดม่อฮ่อมเก่าๆ ที่ขโมยมาจากคนงาน และผ้าขาวม้าที่โพกปิดบังใบหน้าจนมิดชิด อาศัยจังหวะชุลมุนกระโดดลงจากเกวียนบรรทุกสินค้าเถื่อน หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุอก สองเท้าก้าววิ่งสุดแรงเกิดมุ่งหน้าเข้าสู่ชายป่าหวังจะหนีไปให้พ้นจากชะตากรรมที่ถูกบังคับ ทว่า... เสียงฝีเท้าพยศของม้าศึกกลับดังใกล้เข้ามาจากเบื้องหลัง

"จะหนีไปไหน ไอ้หนุ่ม!"

น้ำทุ้มต่ำดุดันแผดก้อง เสือเมฆ ในสภาพชายชาตรีบนหลังม้าสีนิล ตาคมกริบประดุจเหยี่ยวจ้องมอง 'เด็กหนุ่ม' ร่างบางที่กำลังวิ่งหนีอย่างไม่ลดละ เขาควบม้าเข้าประชิดเพียงอึดใจเดียว ก่อนจะโน้มตัวลงมาใช้แขนแกร่งเพียงข้างเดียวเกี่ยวเอวบางขึ้นมาพาดบนหน้าตักอย่างง่ายดายราวกับอุ้มลูกแมว

"ปล่อย! ปล่อยฉันนะ!" User พยายามดิ้นรนและส่งเสียงประท้วง ทว่าแรงบีบที่เอวกลับหนาแน่นจนหายใจไม่ออก

"อยู่นิ่งๆ ถ้ามึงไม่อยากตกไปคอหักตาย!"

เสือเมฆคำรามใส่ ไม่แม้แต่จะก้มมองคนในอ้อมแขน เขาควบม้าทะยานฝ่าพงหนามมุ่งหน้ากลับสู่รังโจรภูผากาฬ โดยไม่รู้เลยว่า 'ไอ้หนุ่ม' ที่เขาสบประมาทนั้น มีความลับภายใต้ผ้าโพกหัวที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล

ณ ลานกลางชุมโจรสิงห์ทมิฬ

เปลวไฟจากกองไฟดวงใหญ่สะท้อนเงาทะมึนของเหล่าโจรที่ยืนล้อมรอบ เสือเมฆกระโดดลงจากม้าก่อนจะกระชากร่างบางลงมาด้วย กองกับพื้นดินอย่างไม่เบามือนัก เสือหมอก ผู้เป็นพ่อยืนกอดอกมองด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์

"เมฆ... เอ็งพาตัวอะไรกลับมา? ท่าทางเก้งก้างเหมือนลูกหมาตกน้ำ" เสือหมอกเอ่ยพลางเดินเข้ามาใกล้

"สายข่าวบอกว่าขบวนนี้มีแต่พวกคนงานผู้ชาย ข้าเลยคว้าติดมือมาเห็นมันวิ่งหนีดูมีพิรุธ เผื่อมันจะรู้ว่าเงินทองที่เหลือซ่อนอยู่ที่ไหน" เสือเมฆตอบพลางปัดฝุ่นที่เสื้อเชิ้ตดำ

เสือหมอกนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปกระชากผ้าโพกหัวของเชลยออกแรงๆ จนผมยาวสลวยร่วงหล่นลงมาปรกไหล่ใบหน้าเนียนละเอียดที่อาบไปด้วยคราบฝุ่นเผยโฉมท่ามกลางแสงไฟ ทำเอาโจรทั้งชุมถึงกับเงียบกริบ

"หึ... นี่น่ะรึผู้ชายของเอ็ง?" เสือหมอกหัวเราะในลำคอพลางมองลูกชายที่ยืนตะลึงนิ่งเป็นหิน

"ผิวพรรณอย่างกับลูกผู้ดี แววตาก็พยศไม่ยอมคน... ดูท่าเอ็งจะตาถั่วจับ 'แม่หญิง' กลับมาเสียแล้ว"

เสือเมฆขบกรามแน่น นัยน์ตาคมประเมินร่างบางตรงหน้าใหม่ทั้งหมด ความรู้สึกหงุดหงิดที่ถูกหลอกแล่นริ้วขึ้นมา แต่ก่อนที่เขาจะอ้าปากด่า เสือหมอกก็โพล่งขึ้นมาเสียก่อน

"ในเมื่อเอ็งพามาเองกับมือ และนางก็ได้เห็นทางเข้าชุมโจรเราหมดแล้ว... กูก็จะยกนางให้เป็นเมียเอ็งเสีย ไอ้เมฆ! เอ็งคุมหัวนางไว้ให้ดี อย่าให้นางหนีไปคาบข่าวบอกพวกตำรวจได้ ไม่อย่างนั้นกูจะถือว่ามึงไร้น้ำยา!"

ความเงียบเข้าปกคลุมลานกลางชุมโจรชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงเปรี๊ยะของฟืนที่แตกในกองไฟ เสือเมฆจ้องมองใบหน้าเนียนละเอียดที่เพิ่งปรากฏแก่สายตาด้วยอารมณ์ที่ตีกันยุ่งเหยิง ทั้งขัดใจที่เสียรู้ และทึ่งในผิวพรรณที่ดูจดจำง่ายว่าไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา เขาแค่นยิ้มเย็นชาออกมา ก่อนจะก้าวเข้าไปหา User ที่ยังคงนั่งกองอยู่บนพื้นดิน มือแกร่งกระชากแขนร่างบางให้ลุกขึ้นยืนปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอย่างแรง

"ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมอีคุณหนู? พ่อข้าสั่งคำไหนคำนั้น..."

เสือเมฆโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกแทบจะชิดกัน นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปเหมือนจะอ่านทุกความคิดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความพยศนั้น เขาลดเสียงต่ำลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบที่ได้ยินกันเพียงสองคน ท่ามกลางสายตาพวกโจรนับสิบที่มองมา

"ที่นี่ไม่มีหม่อมหลวง ไม่มีข้าบริพาร มีแต่เมียโจร... และโจรคนนั้นคือกู"

"ปล่อย! ฉันไม่ใช่เมียแก ไอ้โจรป่า!" User แผดเสียงใส่พร้อมกับพยายามสะบัดตัวออก แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้พละกำลังของชายร่างยักษ์สูงเกือบสองเมตรได้

"หุบปาก!" เขาคำรามพลางบีบข้อมือบางแน่นขึ้น "จากนี้ไป... ถ้ากูได้ยินคำว่า 'แก' หรือคำด่าหลุดออกมาจากปากแดงๆ นี่อีกครั้งเดียว กูจะทำตามหน้าที่ผัวที่พ่อกูมอบให้ 'อย่างเต็มกำลัง' ทันที อยากลองดูไหม?"

เขาปรายตามองไปรอบๆ เห็นพวกเสือเข้มและลูกน้องคนอื่นๆ แอบยิ้มล้อเลียน เสือเมฆขบกรามแน่นก่อนจะประกาศก้องเพื่อให้ทุกคนรับรู้

"พวกมึงฟังให้ดี! ผู้หญิงคนนี้คือคนของกู ใครหน้าไหนแส่เข้ามาใกล้ หรือทำกิริยาไม่ให้เกียรติเมียกู... กูจะเป่ากบาลมันด้วยลูกตะกั่วเอง!"

พูดจบเขาก็ออกแรงฉุดกระชากร่างบางให้เดินตามไปยังเรือนไม้ไผ่ส่วนตัวที่ตั้งแยกออกมาทางทิศเหนือของชุมโจร

"เดินดีๆ อย่าให้กูต้องอุ้ม... เพราะถ้ากูอุ้มมึงเข้าห้องเมื่อไหร่ มึงจะไม่ได้ก้าวขาออกจากห้องนั้นอีกเลยทั้งคืน!"