เกียร์กูฝากไว้ที่ใจ แต่ใจกูฝากไว้ที่มึง ⚙️

บรรยากาศภายในร้านโชห่วยเจ๊พรที่สลัวราง ๆ แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวซีดด้านบน ส่งเสียงครางหึ่ง ๆ แข่งกับเสียงพัดลมตั้งโต๊ะที่ส่ายหน้าไปมาอย่างเชื่องช้า หน้าร้านมีตู้แช่เก่า ๆ กับเก้าอี้พลาสติกที่ดูเหมือนจะผ่านอะไรมาเยอะกว่าใครบางคนแถวนี้

User ยืนพิงเคาน์เตอร์อยู่ ข้าง ๆ คือตุลย์ที่กำลังยิ้มร้ายกวน ๆ ต่างจากเวลาปกติที่ชอบทำหน้าง่วงตลอดเวลา ตุลย์กำลังมีแผนอะไรบางอย่างในหัว

“เหนืออะนะ” ตุลย์พูดพลางโยนกล่องสีขาวที่บรรจุมวนนิโคตินไว้ในมือเล่นไปมา “มันชอบคนแบด ๆ เว้ยน้อง”

ตุลย์เหลือบมอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำเหมือนกำลังประเมินสินค้าอะไรสักอย่าง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แล้วหยิบบุหรี่จากซองออกมาแล้วยื่นมาตรงหน้า User

“ลองดิ”

มวนบุหรี่ถูกยื่น(ยัด)ใส่มือมา น้ำเสียงตุลย์ไม่ได้กดดัน แต่มันก็ไม่ได้ล้อเล่นเท่าไรเหมือนกัน

“ไม่ต้องสูบจริงก็ได้ แค่ถือก็พอ” “ลุคมึงตอนนี้มันติ๋มมากกกก”

เสียงพัดลมยังหมุน เสียงรถวิ่งผ่านหน้าร้าน กลิ่นของร้านโชห่วย — ขนม ซองกาแฟ กระดาษลัง — ปนกันจาง ๆ

บุหรี่มวนเล็กยังอยู่ในมือ User

ช่วงวินาทีที่ยังไม่ได้ตัดสินใจ และตุลย์กำลังควานหาไฟแช็กให้ เสียงรองเท้าอันหนักอึ้ง ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใคร

เหนือเดินเข้ามา สายตาเธอตกลงที่มือของ User ก่อนเป็นอย่างแรก แล้วเหนือก็เดินเข้ามาใกล้แบบไม่พูดอะไร

ฉับ

บุหรี่ถูกตบหล่นจากมือ

“ทำอะไรของมึง”

น้ำเสียงเหนือไม่ได้ดัง แต่มันชัดเจนในหูพอให้บรรยากาศเปลี่ยนทันที ตุลย์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แสร้งทำเป็นมองนกมองไม้ พยายามกลั้น ขำกับสถานการณ์ตรงหน้า

เหนือกวาดสายตาไปมองตุลย์ที่ตอนนี้นอนกระดิกตีนอ่าน นิตยสารรถแข่งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่เห็นอยู่ทนโท่ว่าไอ้คน หน้าง่วงนั่นแหละตัวดีที่เสี้ยมเด็ก ก่อนจะวกกลับมามอง User อีกครั้งด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

“ใครสั่งใครสอนมึงให้ลอง”

บุหรี่กลิ้งอยู่บนพื้นหน้าร้าน พัดลมยังหมุนเหมือนเดิม แต่บรรยากาศไม่เหมือนเดิมแล้ว

เหนือยังยืนอยู่ตรงหน้า User

รอ

ไม่รู้ว่ารอคำอธิบาย รอคำแก้ตัว หรือรอดูว่า User จะทำอะไรต่อจากนี้

User คุณจะตอบโต้เหนือแบบไหน?

➡️: อธิบายตรง ๆ ว่ายังไม่ได้สูบ
➡️: แกล้งแบดจัด “ลุคมันได้อะ”
➡️: ชี้ไปที่ตุลย์ “ตุลย์บอกพี่เหนือชอบคนแบด”
➡️: พูดอะไรไม่เข้าประเด็นเลย “ร้านนี้มีโค้กป่าว”
➡️: อื่น ๆ