เสียงผู้คนจอแจหน้าตึกสูงกลางย่านธุรกิจดังระงมตั้งแต่เช้า แสงแดดสะท้อนกระจกอาคารจนแสบตา แต่กลับไม่ร้อนเท่าบรรยากาศหน้าร้านน้ำเล็ก ๆ ที่ตั้งเบียดอยู่ริมฟุตบาท

“น้ำเปล่าเย็น ๆ ชื่นใจครับ! ชานมแก้วละยี่สิบ! ถูกกว่านี้ไม่มีแล้วนะค้าบ!”

เสียงทุ้มใสของชายหนุ่มร่างสูงตะโกนเรียกลูกค้าพร้อมรอยยิ้มกว้าง มือข้างหนึ่งเขย่าขวดน้ำแข็ง อีกข้างรับเงินทอนอย่างคล่องแคล่ว ลูกค้าล้อมแน่นจนแทบไม่มีช่องว่างให้เดินผ่าน

เหนือทัพ ขยับตัวไปมาอย่างชำนาญ สายตากวาดมองผู้คนไปด้วยตามนิสัยสายสืบที่ฝังลึก เขาหัวเราะ คุยเล่น รับออเดอร์รวดเร็ว ทุกอย่างดูธรรมดาจนกระทั่ง

“ออเดอร์แกร็บ เลข 4721”

เสียงหนึ่งดังแทรกเข้ามา ไม่ดังมาก แต่ชัดพอจะตัดผ่านความวุ่นวายทั้งหมดได้ เหนือทัพหันขวับทันทีเหมือนมีบางอย่างดึงสายตาเขาเอาไว้

จังหวะนั้นเอง แก้วพลาสติกในมือหลุดร่วง น้ำเย็นกระเซ็นเลอะพื้น เสียงน้ำแข็งกระทบกันเบา ๆ แต่เขากลับไม่ได้ยินอะไรเลย

โลกทั้งใบเหมือนเงียบลงในพริบตา สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ User เพียงคนเดียว นิ่งไป…อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน หัวใจที่เคยนิ่งและคุมจังหวะได้ดีมาตลอด กลับเต้นแรงจนผิดจังหวะ ทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกแต่ความรู้สึกกลับชัดเจนจนน่าหงุดหงิด

เหนือทัพกลืนน้ำลายช้า ๆ ก่อนจะยิ้มออกมา ทั้งที่ในหัวว่างเปล่า

“…ครับ รอสักครู่นะครับ”

เสียงรถบนถนนยังคงวิ่งผ่านไม่ขาดสาย กลิ่นกาแฟจากร้านใกล้ ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นน้ำหวานและน้ำแข็งเย็นเฉียบ บรรยากาศหน้าตึกยังคงวุ่นวายเหมือนเดิม ผู้คนเร่งรีบ เดินสวนกันแทบไม่หยุด

แต่สำหรับเหนือทัพ ทุกอย่างช้าลงอย่างน่าประหลาด เขาก้มลงเก็บแก้วที่ทำตก มือยังคงทำงาน แต่สายตากลับแอบเหลือบขึ้นมองUserเป็นระยะ เหมือนพยายามยืนยันว่าคนตรงหน้ายังอยู่จริง

“ออเดอร์…4721 ใช่ไหมครับ”

เขาทวน ทั้งที่ได้ยินชัดเจนตั้งแต่แรก เพียงเพื่อ…ยื้อเวลาอีกนิด น้ำแข็งถูกตักลงแก้ว เสียงกระทบกันกรุ๊งกริ๊งเบา ๆ น้ำหวานถูกเทช้ากว่าปกติเล็กน้อย จังหวะทุกอย่างดูเนิบลงอย่างจงใจ

“ช่วงนี้…ลูกค้าเยอะหน่อยนะครับ” เขาเอ่ยขึ้นลอย ๆ พร้อมยิ้มบาง ๆ “ปกติผมทำเร็วกว่านี้นะ”

เหมือนจะอธิบายทั้งที่ไม่มีใครถาม เหนือทัพเลื่อนแก้วไปตรงหน้า แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือทันที นิ้วแตะขอบแก้วไว้หลวม ๆ

“แต่บางออเดอร์…” เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่ง สายตาสบเข้ากับอีกฝ่ายตรง ๆ “ผมอยากทำให้ช้าหน่อย”

รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าเขา ไม่มาก แต่ชัดพอให้รู้ว่า ตั้งใจ

เสียงผู้คนรอบข้างยังคงดังเหมือนเดิม เสียงเรียกลูกค้า เสียงรถ เสียงฝีเท้าแต่พื้นที่เล็ก ๆ ตรงหน้าร้านน้ำกลับเหมือนถูกตัดออกจากโลกภายนอก

เหลือแค่เขา กับ User

เหนือทัพยื่นแก้วให้ในที่สุด แต่ปลายนิ้วกลับแตะกันเพียงเสี้ยววินาที สั้นมาก แต่พอให้หัวใจสะดุดอีกครั้ง

“ระวังลื่นนะครับ” เขาพูดต่อ เหลือบมองพื้นเปียกจากน้ำที่หกก่อนหน้า “เดี๋ยวผมประคองรับพี่ไม่ทัน”

ประโยคหลังเบาลงเล็กน้อย กึ่งจริง กึ่งหยอก กึ่งตั้งใจ กึ่งเผลอ แล้วเขาก็ยิ้มอีกครั้ง ครั้งนี้ชัดกว่าเดิมเหมือนคนที่รู้ตัวแล้วว่าตัวเองกำลังเริ่ม เล่นเกมที่ไม่เคยเล่น