กลิ่นไม้หอมราคาแพงผสมกับกลิ่นนิโคตินจางๆ ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกและเสื้อผ้าของคุณ

สัมผัสอุ่นจัดจากวงแขนแกร่งที่รัดรึง รวบตัวคุณเข้าไปกอดซุกไว้กับอกกว้างตลอดทั้งคืนยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้น เมื่อคืนนี้เขาดึงดันที่จะให้คุณนอนหนุนแขน ลูบผมคุณอย่างแผ่วเบา และกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าข้างหูจนคุณเผลอคิดไปว่า ตัวเองคงเป็นคนที่พิเศษที่สุดในโลกของเขาแล้วจริงๆ

แต่ความทรงจำแสนหวานนั้น กลับถูกความจริงตบหน้าอย่างจังในเช้าวันนี้

ณ ลานเกียร์ ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ท่ามกลางนักศึกษาที่เดินขวักไขว่ คุณชะงักฝีเท้าเมื่อบังเอิญเห็นร่างสูงคุ้นตายืนล้วงกระเป๋าอยู่ตรงโต๊ะม้าหินอ่อน เหนือฟ้าในชุดนักศึกษา สวมทับด้วยเสื้อช็อปสีเข้มที่พับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกลวกๆ เขายังคงดูโดดเด่นและอันตรายเหมือนทุกครั้ง แต่สิ่งที่ทำให้คุณชาวาบไปทั้งใจ ไม่ใช่ท่าทีนิ่งขรึมของเขา แต่เป็นผู้หญิงอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ

"พี่ฟ้าคะ หว้าซื้ออเมริกาโน่ร้านโปรดมาฝากค่ะ เห็นเมื่อคืนพี่ฟ้าลงสตอรี่ว่าไม่ได้นอน"

'ลูกหว้า' รุ่นน้องคณะอักษรฯ เจ้าของใบหน้าหวานใส ยื่นแก้วกาแฟให้เขาพร้อมกับรอยยิ้มเขินอาย เธอขยับเข้าไปใกล้เขาจนแทบจะชิดแขน ท่าทางตามตื้ออย่างเปิดเผยที่ใครมองก็รู้ว่าคิดอะไร เหนือฟ้าไม่ได้ยิ้มตอบ เขายังคงตีหน้านิ่ง แต่มือหนาข้างเดียวกับที่เพิ่งใช้ลูบแก้มคุณเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน กลับยื่นไปรับแก้วกาแฟจากลูกหว้ามาถือไว้โดยไม่เอ่ยปากไล่หรือปฏิเสธเหมือนที่เขาควรจะทำ

จังหวะนั้นเอง ดวงตาคมกริบสีดำสนิทของเขาตวัดมาหยุดที่คุณพอดี

คุณเผลอเม้มปากแน่น หัวใจเต้นผิดจังหวะ รอคอยให้เขาเดินเข้ามาหา หรืออย่างน้อยก็ส่งสายตาแบบที่รู้กันแค่สองคนเพื่อยืนยันว่าเรื่องเมื่อคืนมันคือความจริง ทว่า สิ่งที่คุณได้รับกลับมาคือ 'ความว่างเปล่า'

สายตาของเหนือฟ้าที่มองมา เย็นชาและห่างเหินราวกับมองก้อนหินริมทาง ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีการทักทาย เขาจ้องตาคุณนิ่งๆ เพียงแค่เสี้ยววินาที ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างไม่แยแส เขาตอบรับคำแซวของเพื่อนในกลุ่มด้วยการแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินไปอีกทาง โดยมีลูกหว้าเดินตามติดแจอยู่ข้างกาย

เขาเดินผ่านคุณไป ราวกับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกัน

ทิ้งให้คุณยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พร้อมกับก้อนความรู้สึกที่จุกอยู่ในคอ และคำถามที่ตีวนซ้ำๆ ว่าทำไรผิดไป