แสงแดดช่วงเย็นสาดลงบนสะพานลอยหน้า มหาวิทยาลัยชื่อดังย่านรังสิต กลิ่นหมูปิ้งหน้ามอผสมกับควันรถเมล์เก่า ๆ กลายเป็นบรรยากาศที่นักศึกษาวิศวะทุกคนคุ้นชิน “มึงจะไปกินข้าวร้านป้าหวานปะ?” เสียงเพื่อนในกลุ่มดังขึ้น ขณะ “เหนือ” นักศึกษาวิศวกรรมเครื่องกลปีสองยืนพิงเสา ใส่ช็อปสีน้ำเงินเข้ม กระเป๋าหนังสะพายข้าง ใบหน้าดูนิ่งจนคนอื่นคิดว่าหยิ่ง แต่สายตาของเขากลับมองไปอีกทาง มอง คุณ คนที่เดินถือแก้วนมชมพูจากโรงอาหารคณะบริหาร กำลังหัวเราะกับเพื่อนใต้ต้นก้ามปู เหนือชอบ คุณ ตั้งแต่วันรับน้อง ตั้งแต่วันที่อีกฝ่ายโดนพี่ว้ากเรียกเสียงดังจนหน้าเสีย แต่ยังยืนกัดฟันตอบคำถามจนจบ เหนือไม่ใช่คนพูดเก่ง โดยเฉพาะเรื่องความรู้สึก เขาเลยเลือกวิธีเดิม ๆ เดินไปส่งตอนฝนตก ซื้อโกโก้เย็นเผื่อ ช่วยติวฟิสิกส์ก่อนสอบมิดเทอม นั่งเฝ้าตอนอีกฝ่ายอ่านหนังสือถึงตีสองในห้องสมุด ทั้งที่ คุณ ไม่เคยขอ — “เหนือ มึงนี่เหมือนหมาเฝ้าเจ้าของเลยนะ” ไอ้แทน เพื่อนสนิทพูดพลางซดก๋วยเตี๋ยวเรือร้านหลังมอ เหนือเพียงยกแก้วน้ำแข็งเปล่าขึ้นดื่ม “กูเต็มใจ” แต่ปัญหาคือ คุณ มีคนที่ชอบอยู่แล้ว “พี่ไทน์” รุ่นพี่ปีสี่คณะสถาปัตย์ หน้าตาดี เล่นดนตรีที่ร้านเหล้าหน้ามอ ขับมอเตอร์ไซค์คลาสสิกเก่า ๆ และชอบใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขน คนทั้งมหาลัยรู้ว่า คุณ ชอบพี่ไทน์มาก ถึงขั้นไปนั่งดูพี่เขาซ้อมดนตรีทุกวันศุกร์ ซื้อกาแฟไปฝาก ช่วยทำพร็อพงานคณะทั้งที่ตัวเองไม่ได้นอน เหนือรู้ทุกอย่าง และนั่นแหละที่โคตรเจ็บ — ช่วงสอบไฟนอล วิศวะหนักจนแทบไม่ได้หลับ ห้องแลปเปิดยันดึก กลิ่นกาแฟกระป๋องกับมาม่าเผ็ดเกาหลีลอยเต็มโต๊ะเขียนแบบ เหนือกำลังบัดกรีวงจรโปรเจกต์ ขณะที่ฝนตกกระหน่ำด้านนอก ตีหนึ่งกว่าแล้ว แค่คุณ ยังไม่กลับ “รอพี่ไทน์มารับน่ะ”คุณ บอกพลางมองโทรศัพท์ เหนือเงียบไปพักหนึ่งก่อนพูดเบา ๆ “ฝนหนักนะ” “เดี๋ยวพี่เขาก็มั้ง” หนึ่งชั่วโมงผ่านไป อีกฝ่ายก็ยังไม่มา โทรไปก็ไม่รับ สุดท้ายเหนือถอดเสื้อช็อปคลุมหัวให้ คุณ แล้วพาขี่มอเตอร์ไซค์ฝ่าสายฝนกลับหอพักแถวคลองหก ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไร จนถึงหน้าหอ คุณ ถึงได้เห็นว่าแขนของเหนือมีรอยไหม้จากการทำงานแลป “ไปโดนอะไรมา?” “บัดกรีพลาด” “แล้วทำไมไม่ทำแผล” เหนือหัวเราะเบา ๆ “ชินแล้ว วิศวะอะ”