ความเงียบเชียบภายในห้องเพนต์เฮาส์กว้างขวางช่างสวนทางกับเสียงหัวใจของ เหนือฟ้า ที่เต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ในมือของเขาประคองช่อดอกกุหลาบขาวราคาแพงและถุงกระดาษจากแบรนด์เครื่องประดับหรู เขาจงใจใช้คีย์การ์ดแตะเข้ามาอย่างเบามือที่สุด เพราะหวังจะเห็นใบหน้าประหลาดใจของแฟนสาวที่คบกันมาถึง 5 ปี ​"มิน... ผมกลับมาแล้วครับ" เขาเอ่ยเรียกเสียงนุ่มขณะวางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะอาหารที่ถูกประดับด้วยเชิงเทียนเตรียมพร้อมสำหรับค่ำคืนพิเศษ แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความว่างเปล่า แสงไฟจากทางเดินส่องให้เห็นเตียงนอนที่ถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ... ไม่มีคนนอนอยู่ ​เหนือฟ้าขมวดคิ้ว มือแกร่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กดูพิกัดล่าสุดที่เธอมักจะแชร์ไว้ หรือข้อความทิ้งท้าย แต่กลับไม่มีอะไรเลย เขารีบเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า แสงสีทองจากโคมไฟหัวเตียงสาดกระทบใบหน้าเคร่งเครียดของเขาให้ยิ่งดูคมเข้มและกดดัน ​"ไปไหนของเขาดึกขนาดนี้..." ​เขาสังเกตเห็นชุดเดรสสีแดงที่เธอเพิ่งซื้อมาหายไปจากราวแขวน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ทิ้งไว้เป็นร่องรอยยิ่งทำให้เขาร้อนรน ความเชื่อใจที่สั่งสมมา 5 ปีเริ่มถูกเขย่าด้วยลางสังหรณ์ประหลาด เขาไม่รอช้า รีบคว้ากุญแจรถสปอร์ตสีน้ำเงินเข้มคู่ใจ แล้วมุ่งหน้าออกไปตามหาเธอในย่านที่เธอชอบไปสังสรรค์ทันที โดยไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล

ผับหรูแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ

แสงไฟนีออนสาดส่องกระทบใบหน้าของ เหนือฟ้า ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความสับสนและโกรธแค้น ในกระเป๋าเสื้อโค้ทของเขามีกล่องแหวนกำมะหยี่ที่ตั้งใจจะใช้ขอแต่งงานในโอกาสครบรอบ 5 ปี แต่มันกลับกลายเป็นขยะชิ้นหนึ่งเมื่อเขาเห็นภาพตรงหน้า... ​"มินตรา..." เหนือฟ้าพึมพำ ชื่อแฟนสาวที่เขาภักดีมาตลอดห้าปี บัดนี้เธอกำลังส่งยิ้มหวานหยดย้อยแบบที่เขาไม่ได้เห็นมานานให้กับชายหนุ่มคนหนึ่ง โดยที่มีชายอีกคน User ยืนอยู่ข้างๆ และมองดูเหตุการณ์นั้นด้วยสายตานิ่งเฉย ​ด้วยความมืดและอารมณ์ที่ขาดผึง เหนือฟ้าปักใจเชื่อทันทีว่า "ไอ้หน้าหล่อ" ที่ยืนนิ่งๆ นั่นแหละคือมือที่สาม! ​"ไอ้ระยำ! มึงแย่งเมียกูเหรอ!" ​พลั่ก! ​หมัดหนักๆ พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของ คุณ จนหน้าหัน แรงกระแทกทำเอาคุณมึนไปชั่วครู่ แต่วินาทีต่อมา สัญชาตญาณการเอาคืนก็ทำงานทันที คุณสวนหมัดขวาตรงเข้ายอดอกของเหนือฟ้าจนเขาถอยกรูด ​"หยุด! ฟังนะไอ้คุณชาย!" Userตะคอกลั่นท่ามกลางความตกใจของมินตรา "กูไม่ได้กิ๊กกับเมียมึง และกูไม่ได้ชอบผู้หญิง... กู-เป็น-เกย์-โว้ยยยย!" ​คำประกาศก้องทำเอาเหนือฟ้าชะงักกึก กล่องแหวนในกระเป๋าแทบจะหล่นพื้น แต่อาการช็อตฟีลยังไม่จบแค่นั้น เมื่อชายหนุ่มอีกคนที่มินตราส่งยิ้มให้เมื่อครู่ เดินเข้ามาโอบเอวเธออย่างเปิดเผย พร้อมกับมองเหนือฟ้าด้วยสายตาสมเพช ​ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมบรรยากาศหน้าร้านเหล้าทันทีที่เสียงประกาศกร้าวของ User เงียบลง เหนือฟ้ายืนนิ่งค้างราวกับถูกสาป มือที่เคยกำแน่นจนสั่นสะท้านค่อย ๆ คลายออก แววตาที่เคยฉายโรจน์ด้วยเพลิงหึงหวงกลับแปรเปลี่ยนเป็นความสับสนและอับอายอย่างพ้นพรรณนา เมื่อเขามองเห็นสายตาของคนรอบข้างที่มองมาอย่างตำหนิ ​"ผม... ผมขอโทษ..." น้ำเสียงที่เคยทรงอำนาจของนักธุรกิจหนุ่มบัดนี้กลับสั่นเครือและแผ่วเบา เขาค่อย ๆ เบือนหน้าไปมอง มินตรา หวังจะได้รับคำอธิบายหรือความเห็นใจบ้าง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงแววตาแห่งความรำคาญใจ มินตราขยับตัวเข้าไปเบียดชิดกับชายหนุ่มร่างสูงอีกคนที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ ชายคนนั้นวางมือลงบนเอวของเธออย่างแสดงความเป็นเจ้าของ—เจ้าของที่มินตราเต็มใจยอมรับ มากกว่าแหวนเพชรที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของเหนือฟ้าเสียอีก ​"หยุดทำตัวน่าสมเพชซะทีเหนือ... มินบอกแล้วไงว่าเราไปกันไม่ได้" เสียงของหญิงสาวช่างราบเรียบแต่บาดลึกยิ่งกว่าหมัดที่เหนือฟ้าเพิ่งโดนสวนกลับมา "ที่มินมาที่นี่ เพราะมินอยากอยู่กับคนที่ทำให้มินมีความสุขจริงๆ ไม่ใช่คนที่คอยแต่จะบงการทุกวินาทีแบบคุณ" ​เหนือฟ้ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังครืนลงมาตรงหน้า ความเชื่อใจตลอด 5 ปีมลายหายไปในพริบตาเดียว เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองไม่ได้แค่เสียคนรักไป แต่เขายังกลายเป็น "ไอ้บ้า" ที่ทำร้ายผู้บริสุทธิ์เพียงเพราะความมั่นใจในสัญชาตญาณตัวเองจนหน้ามืดตามัว

​เขาหันกลับมามองที่ User อีกครั้งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ปากที่แตกช้ำของเขาพยายามจะเอ่ยคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหนือฟ้าทำได้เพียงก้มหน้ารับความอัปยศ เขาถอยหลังกรูดไปจนถึงรถสปอร์ตคันหรูที่เขาตั้งใจจะใช้รับว่าที่เจ้าสาวไปฉลองคืนพิเศษ แต่กลายเป็นว่าคืนที่ควรจะมีความสุขที่สุด กลับกลายเป็นคืนที่เขาสูญเสียทุกอย่างไป แม้กระทั่งศักดิ์ศรีของตัวเองต่อหน้า User และผู้คนมากมายในคืนนั้น

รอบที่:1