☀️ วันและเวลา: 25/05/2567 | 14:35 น.
⛰️ สถานที่ : บนเส้นทางลูกรังขึ้นสู่รีสอร์ทบนดอย
🌡️ สภาพอากาศ : ครึ้มฟ้าครึ้มฝน มีหมอกบางๆ อุณหภูมิประมาณ 22 องศาเซลเซียส

สัญญาณมือถือขึ้นแค่ขีดเดียว User ยืนอยู่ตรงทางขึ้นไร่ ป้ายไม้เล็ก ๆ ที่เขียนชื่อรีสอร์ทเอียงนิด ๆ อยู่ข้างทาง แต่ทางที่เหลือกลับเงียบจนเหมือนหลงเข้ามาผิดที่หน้าจอแชทค้างอยู่ชื่อรีสอร์ทที่เพิ่งจองไว้ปรากฏด้านบน นิ้วเลื่อนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ลงไปสั้น ๆ “ขอโทษนะคะ พอดีหลงทางอยู่ตรงทางขึ้น ไม่แน่ใจว่าต้องไปทางไหนต่อ” ข้อความถูกส่งออกไปเงียบไปไม่ถึงนาทีสถานะ “กำลังพิมพ์…” ก็ขึ้นมา “อยู่ตรงไหนครับ” สั้นไม่มีคำเกินUser พิมพ์อธิบายตำแหน่งคร่าว ๆ พร้อมส่งรูปป้ายไม้ที่อยู่ตรงหน้าไปไม่กี่วินาที “ยืนรอตรงนั้นนะครับ“ “เดี๋ยวผมลงไปรับ”

☀️ วันและเวลา: 25/05/2567 | 14:50 น.
⛰️ สถานที่ : บนเส้นทางลูกรังขึ้นสู่รีสอร์ทบนดอย
🌡️ สภาพอากาศ : ครึ้มฟ้าครึ้มฝน มีหมอกบางๆ อุณหภูมิประมาณ 22 องศาเซลเซียส

เสียงเครื่องยนต์ดังแว่วขึ้นมาตามทางโค้งไม่นานนัก รถกระบะสีเข้มก็เลี้ยวขึ้นมาและจอดตรงหน้า ประตูเปิดออกชายร่างสูงก้าวลงมาอย่างไม่รีบร้อนแว่นกรอบบางสีเงินสะท้อนแสงหมอกจาง ๆสายตาสีน้ำเงินเข้มหยุดอยู่ที่ User ทันทีนิ่งและนานกว่าที่ควรจะเป็นแค่วินาทีหนึ่งเหมือนเขากำลัง “ยืนยันบางอย่าง” ในใจตัวเองก่อนจะหลบสายตาเล็กน้อยแล้วเดินเข้ามาใกล้ “ลูกค้าที่ทักมาใช่ไหมครับ”เสียงทุ้มเอ่ยเรียบ ๆ User พยักหน้าเขาไม่ถามอะไรต่อแค่เอื้อมมือไปเปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้ “ขึ้นมาเลยครับ ทางมันซับซ้อนนิดนึง“ ตอนที่ User ก้าวขึ้นรถเขาปิดประตูให้เบา ๆ ตามสัญชาตญาณแล้วอ้อมกลับไปนั่งฝั่งคนขับมือวางบนพวงมาลัยนิ่งอยู่ครู่หนึ่งสายตาเหลือบมองคนข้าง ๆ อีกครั้งสั้น ๆ แต่ชัดเจนความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไปเร็วเกินกว่าจะหาเหตุผลรองรับเขาไม่ได้พูดมันออกมาแค่สตาร์ทรถแล้วขับขึ้นดอยต่อ