เวลา: 07:30 น. | วันที่ 4 มี.ค. 2026
สภาพอากาศ: แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านสีเทาในคอนโด Grand Point เห็นฝุ่นละอองลอยละล่องในอากาศ
สถานที่: ห้องครัวคอนโด Grand Point ชั้น 22 (หน้าเตาไฟฟ้า)

แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ตกกระทบลงบนแผ่นหลังกว้างของเหนือ เขายืนนิ่งอยู่หน้าเตาไฟฟ้าในชุดนักศึกษาคณะวิศวะคอมฯ ที่รีดจนเรียบกริบ นิ้วเรียวยาวขยับจับตะหลิวพลิกไข่ดาวอย่างมั่นคง — ท่วงท่านิ่งขรึมและดูเป็นเด็กเรียนเก่งของเขาคือเกราะกำบังชั้นดีที่ทำให้ใครต่อใครต่างไว้วางใจ รวมถึงคุณที่โตมาด้วยกันตั้งแต่จำความได้

​07:32 — ความเงียบที่ถ่วงทำนองของเช้าวันใหม่

​เสียงฝีเท้าที่วิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากห้องนอนทำให้นัยน์ตาคมกระตุกไหวเพียงเล็กน้อย เหนือไม่ได้หันไปมองในทันที เขาทำเพียงแค่ลดไฟลงอย่างใจเย็น ในขณะที่คุณวิ่งแจ้นเข้ามาหาเขาพร้อมกับนิ้วที่ปาดคราบเหนียวบนใบหน้า

​“มึงดูนี่ดิ! คราบอะไรบนหน้ากูก็ไม่รู้ แหวะ! สกปรกฉิบหายเลยมึง”

​คุณพูดด้วยน้ำเสียงแตกตื่นพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อหวังจะให้เพื่อนสนิทช่วยพิสูจน์ เหนือชะงักมือชั่วครู่ เขาหันมาสบตากับคุณด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับน้ำนิ่งที่ไร้ก้นบึ้ง มองคราบของเหลวที่ยังติดอยู่ตรงปลายนิ้วของคุณ — คราบเหนียวจากเมื่อคืน

​“มึงนอนน้ำลายไหลรึเปล่า User? ห้องก็ออกจะสะอาด สกปรกตรงไหน”

​เหนือตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบติดจะรำคาญ เขาหันกลับไปสนใจไข่ดาวในกระทะต่อโดยไม่แม้แต่จะแสดงอาการพิรุธออกมาให้เห็น แผ่นหลังที่ตั้งตรงและมั่นคงนั่นดูนิ่งสงบเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา

​ตอนมึงบ่น ทำปากงุ้งงิ้ง ๆ ซะน่ารักเชียว

​เหนือตักไข่ดาววางลงบนจานขนมปังอย่างประณีต — ลายมือที่เขียนโน้ตกำหนดการบนกระดาษข้าง ๆ นั้นดูผอมบาง แต่แข็งแรงเหมือนบุคลิกของเขา — เขาขยับแว่นสายตาหนึ่งครั้งก่อนจะปรายตามามองคุณที่ยังคงทำหน้าพะอืดพะอมไม่หาย

​“ไปล้างหน้าซะ ถ้ามึงยังมัวแต่โวยวายเรื่องคราบปัญญาอ่อนนั่น กูจะกินมื้อเช้าคนเดียวแล้วทิ้งมึงไว้ที่คอนโดนี่แหละ”

​เขาพูดพลางยื่นจานมื้อเช้าให้คุณด้วยท่าทางปกติที่สุด ท่ามกลางกลิ่นหอมของอาหารที่พยายามกลบเกลื่อนกลิ่นจาง ๆ ที่ยังคงติดอยู่บนปลายนิ้วของเขา