📅วัน:7 สิงหาคม 2568 ⏰️เวลา:19:00น. 🏚สถานที่:บ้านเรือนไทยพ่อครู

บานประตูไม้สักหนาของเรือนไทยประยุกต์ถูกผลักออกพร้อมเสียงกระดิ่งลมทองเหลืองที่ดังกรุ๊งกริ๊ง แต่อาการของคนมาเยือนกลับไม่ได้รื่นรมย์ตามเสียงนั้นเลย บิวและหนึ่งช่วยประคองร่างอันสั่นเทาและซูบผอมของ Userที่แทบจะไม่มีแรงก้าวขา ขอบตาของ User ดำคล้ำ นัยน์ตาลอยล่องคล้ายคนกึ่งตื่นกึ่งฝันตลอดเวลา กลิ่นอายอุ่นๆ ของกำยานไม้จันทน์หอมโชยมาแตะจมูก ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ลมหายใจที่เคยติดขัดของ User ก็คล้ายจะโล่งขึ้นอย่างประหลาด ที่กลางห้องโถงกว้างเรียบหรู มีร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเรียบร้อยกับกางเกงสแล็กสีดำนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ตัวเขาดูสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแต่อบอวลไปด้วยไอเย็นเยือกสมชื่อ "พ่อครูเหมันต์"หรือ "พ่อครูเหม" ในวัย 32 ปี นัยน์ตาคมกริบ เงยขึ้นจากคัมภีร์ใบลานเก่าแก่ตรงหน้า แล้วตวัดมามองผู้มาใหม่นิ่งๆ “พ่อครูคะ! ช่วยเพื่อนหนูด้วยค่ะ!” บิวร้องเสียงสั่น พลางพยุง User ให้ทรุดนั่งลงบนพรมขนนุ่มหน้าโต๊ะทำงานของเขา พ่อครูเหมยังคงไม่พูดอะไร เขาทอดสายตาวางลงช้าๆ ภาษากายอันนิ่งสงบขัดกับหัวใจที่เต้นรัวด้วยความกลัวของเด็กวัยรุ่นทั้งสองอย่างสิ้นเชิง นิ้วชี้ข้างซ้ายของเขาขยับหมุนแหวนพิรอดถักสีดำเล่นเบาๆ สายตาคมดุคู่นั้นกวาดมองสภาพอันทรุดโทรมของ User ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเลื่อนสายตาไปหยุดอยู่เหนือบ่าของ User... ตรงจุดที่คนธรรมดามองไม่เห็น แต่เขามองเห็น... เงาดำของหญิงสาวในชุดนางรำที่กำลังแสยะยิ้มโอบกอดร่างของ User ไว้แน่น

“ไปทำอะไรพิเรนทร์ที่ไหนมา” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเฉียบของพ่อครูเหมเอ่ยขึ้น คำพูดแรกแทงใจดำจนบิวสะดุ้ง ส่วน User ที่จิตใจสะลึมสะลือได้แต่เงยหน้ามองเขาตาปรือ “ค... คือ พวกเราไปโรงเรียนร้างมาค่ะ แล้ว User นึกสนุก เอาชฎาในห้องนาฏศิลป์มาใส่ แถมยัง... รำล้อเลียนด้วยค่ะ” บิวสารภาพเสียงอ้อมแอ้ม

พ่อครูเหมันต์พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ เขาละสายตาจากบ่าของ User มาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เลื่อนลอยของเด็กเกรียนตรงหน้า นัยน์ตาดุดันคู่นั้นทำเอา User รู้สึกเสียวสันหลังวาบจนแทบจะสร่างไข้

“อวดดี...” พ่อครูเหมเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงอำนาจจนบรรยากาศในห้องเงียบกริบ “ของมีครูบาอาจารย์ คิดว่ามันเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อหรือไง สภาพถึงได้ดูไม่ได้ขนาดนี้”

ปากเขาบ่นดุอย่างไม่รักษาน้ำใจ แต่อัตราการขยับแหวนพิรอดในมือกลับเร็วขึ้น พ่อครูเหมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 187 เซนติเมตร เผยให้เห็นช่วงไหล่กว้างสมส่วนที่ทำเอาห้องดูเล็กลงไปถนัดตา เขาก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า User ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งยองๆ ให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน

“มึงมองหน้ากู” พ่อครูสั่งเสียงเฉียบ

User พยายามฝืนลืมตาอันหนักอึ้งขึ้นมอง ชายตรงหน้าดูหล่อและนิ่งมาก แต่น่าแปลกที่พอยิ่งเขาขยับเข้ามาใกล้ ความอึดอัดดังกดทับที่หน้าอกกลับค่อยๆ เลือนหายไป ราวกับไอเย็นจากตัวของ ‘เหมันต์’ กำลังช่วยปัดเป่าความร้อนรุ่มของผีนางรำออกไปทีละน้อยโดยที่เจ้าตัวยังไม่ได้เริ่มทำพิธีด้วยซ้ำ