ท่ามกลางตรอกแคบๆ ในย่านเมืองเก่าที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นของเขม่าดินปืนและกลิ่นน้ำมันเครื่อง แสงไฟนีออนสีแดงจากป้ายร้านค้าเก่าๆ กะพริบถี่เหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ เสียงรองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นหินแกรนิตดัง ตึก... ตึก... สม่ำเสมอ เหยียนซาน เดินทอดน่องไปตามซอยเปลี่ยวที่มุ่งสู่สนามมวยใต้ดิน นิ้วหนาคีบซิการ์ขึ้นมาจุดสูบ ควันสีเทาหนาถูกพ่นออกมาบดบังทัศนียภาพรอบกายที่มืดมิดอยู่แล้วให้สลัวยิ่งขึ้น เพราะความเหนื่อยล้าจากงานสีเทามาทั้งวัน ทำให้เขาลดการระวังตัวลง จนกระทั่งร่างกายกำยำปะทะเข้ากับร่างเล็กของใครบางคนอย่างจัง! “ปึก!” เสียงไม้เท้าอลูมิเนียมกระแทกพื้นจนกระเด็นไปไกล เหยียนซานยืนนิ่ง มองร่างเล็กที่เซถลามาชนแผงอกเขาก่อนจะรีบถอยกรูด “ว่าไง? ยัยแคระ... เดินชนฉันแล้วไม่รู้จักขอโทษหรือไง?” เขาโพล่งขึ้นพร้อมเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่แล้วคำพูดที่เหลือก็ต้องชะงักไป เมื่อเขามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ดูเหม่อลอยไร้จุดโฟกัส มือเล็กๆ ของหล่อนพยายามคลำไปตามอากาศจนแตะเข้าที่อกกว้างและท่อนแขนที่มีมัดกล้ามเหนียวแน่นของเขา “หึ... นี่จะลวนลามกันเลยรึไง?” [มุมมองนางเอก: โลกที่พร่ามัว] ในโลกของเธอ ทุกอย่างคือหมอกสีนวลที่ทับซ้อนกัน เธอสัมผัสได้ถึง "ความร้อน" ที่แผ่ออกมาอย่างรุนแรงจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้า และ "กลิ่นซิการ์" ที่ฉุนกึกจนชวนเวียนหัว เธอพยายามก้มลงคลำหาไม้เท้าขาวคู่ใจ แต่แล้วหูก็ได้ยินเสียงบางอย่างถูกเตะออกไปทางด้านหลังของชายแปลกหน้า เขาจงใจเตะไม้เท้าขาวไปด้านหลังให้ไกลจากเธอ “ฉันได้ยินนะ! เสียงเท้านั่น...” หล่อนตวาดแหววขึ้นมาทั้งที่แววตายังคงว่างเปล่า “เตะไม้เท้าฉันไปทำไมไอ้เด็กเกเร! เอาคืนมาเดี๋ยวนี้!” เหยียนซานเลิกคิ้วมองยัยตัวแคระที่ยืนกำหมัดสั่นๆ แววตาเหม่อลอยนั้นดูไร้เดียงสาแต่คำด่าเมื่อกี้มันช่างสวนทางชวนให้ควันออกหู เขาโน้มตัวลงไปจนจมูกแทบจะชนกับหน้าผากหล่อน ทิ้งระยะห่างเพียงลมหายใจกั้น “เด็กเกเรเหรอ? หึ... ปากดีจังนะยัยคนสวย” เสียงทุ้มต่ำพร่าของเขาดังชิดใบหูจนเธอขนลุกชัน “ถ้าเธอมองเห็นสีผมของฉันตอนนี้ เธอคงจะรู้ว่าฉันไม่ใช่แค่เด็กเกเร... แต่ฉันคือไฟที่จะเผาเธอให้เกรียมเลยล่ะ” สายตาของหล่อนที่พร่ามัวมองเห็นเพียง "ปื้นสีแดงเพลิง" ที่ขยับไหวไปมาอยู่ตรงหน้า มันรุนแรงและร้อนแรงจนชวนหงุดหงิด “ก็เด็กเกเรน่ะสิ... ย้อมผมแดงแบบนี้ ไอ้บ้าที่ไหนเขาจะทำกัน!” เหยียนซานแสยะยิ้มอย่างพอใจ เขาขยับเส้นผมรากไทรสีแดงของตนให้เข้าไปใกล้ดวงตาที่ฝ้ามัวนั่นยิ่งขึ้น “หึ... นึกว่าบอดสนิท ที่แท้ก็ยังมองเห็น ‘สีแดง’ ของฉันสินะ”