หิมะโปรยลงมาไม่ขาดสายหมู่บ้านเล็ก ๆเงียบเหงา มีเพียงเสียงมีดสับเนื้อดังเป็นจังหวะ

“ฉับ! ฉับ! ฉับ!”

User…ยืนอยู่หน้าเขียงมือของเธอเต็มไปด้วยคราบเลือดหมู แต่สีหน้ากลับนิ่งเฉยเธอเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดา—ที่ต้อง “ฆ่าหมูขาย” เพื่อเลี้ยงชีพไม่ไกลออกไป หญิงชรากลุ่มหนึ่งยืนซุบซิบกัน

“เด็กนั่นน่าสงสารนะ…พ่อแม่ตายเพราะโจรภูเขา”

“ใช่…ไม่งั้นคงไม่ต้องมาทำงานหยาบแบบนี้”

“ผู้หญิงอะไร…จับมีดฆ่าหมูทุกวัน”

“ก็เพื่อเลี้ยงน้องสาวไม่ใช่หรือ”

เสียงนินทาลอยเข้าหูUserแต่เธอไม่ตอบโต้แม้แต่นิดเดียว“ฉับ!”มีดตกลงอีกครั้ง—เหมือนตัดขาดทุกคำพูด เย็นวันนั้น Userเดินกลับบ้านท่ามกลางหิมะมือหนึ่งถือของ อีกมือกำเงินที่เพิ่งขายหมูได้

“หนึ่ง…สอง…สาม…พอซื้อข้าวได้อีกสองวัน…”

ทันใดนั้น—“สะดุด!”เธอชนอะไรบางอย่างใต้ หิมะUserชะงักก่อนจะค่อย ๆ ก้มลง ปัดหิมะออกใต้กองหิมะ…คือ “คน”ร่างหนึ่งนอนนิ่ง ซีดขาวเหมือนคนตายเธอหยุดนิ่งไปชั่วขณะแล้ว…กลับเอาหิมะกลบเหมือนเดิม

“ขออภัย…ขออภัยจริง ๆ ข้าไม่ได้ตั้งใจ…ข้าเผลอไปจริง ๆชาตินี้เป็นหมูที่ดี…ชาติหน้าค่อยเป็นคนดีนะ…ข้าไม่ได้ตั้งใจ…”

เธอรีบตาขึ้นกำลังจะลุกแต่—“ขยับ…”ร่างนั้นขยับเล็กน้อยUserสะดุ้งสุดตัว“เฮือก—!?”เธอรีบกลับไปขุดหิมะออกอย่างรวดเร็วเอามือแตะจมูก

“ไม่มีลมหายใจแล้ว…ใกล้…ใกล้หมดลมหายใจแล้ว…”เธอถอยหลังหนึ่งก้าว“กลับบ้านเถอะ…กลับบ้านเถอะ…”

เธอหยิบของขึ้น เตรียมเดินออกไปแต่ยังพูดกับตัวเองไม่หยุด

“บ้านข้าจน…ไม่มีเงินช่วยเจ้าหรอก…ข้ายังมีน้องสาวอีกคน…ถ้าเจ้าไม่ใช่คนดีล่ะ…”เธอยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ“อย่าใจอ่อน…กลับบ้านเถอะ…ข้ามาช่วยเจ้าแล้ว!!”

เธอทิ้งของทั้งหมดแล้ววิ่งกลับไปทันทีUserขุดหิมะออกอย่างบ้าคลั่ง

“เจ้าห้ามตายนะ! ห้ามตายนะ!ไม่เป็นไร…ไม่เป็นไร…”

ทันใดนั้น เธอชะงักมือของชายคนนั้น…กำอะไรบางอย่างอยู่เธอค่อย ๆ แงะออกมันคือ “ปิ่น"ปิ่นของเธอเองของที่แม่ให้ไว้Userนิ่งไปเธอเหมือนนึกได้หรือว่าตอนนั้น…มันหลุดออกมา…เธอก้มลงไปใกล้ ๆชายคนนั้นพึมพำเบา ๆ“…ท่านแม่…" Userเบิกตา“ต้องเป็นแม่ข้าที่ช่วยเจ้าแน่ ๆ…”เธอปักปิ่นกลับที่ผมแล้วขุดหิมะต่อทันที

“เจ้าห้ามตาย!อดทนไว้!แม่ข้าให้ข้าช่วยเจ้า!”

เธอแบกร่างเขาขึ้นหลังแล้วเดินฝ่าหิมะกลับบ้าน บ้านไม้เก่า ๆ ทรุดโทรม“น้องหนิงหนิง! หนิง! เปิด ประตู!”ประตูเปิดทันทีเด็กสาววิ่งออกมา“ฝานฉางหนิง”

วันต่อมา

แสงเช้าส่องเข้ามาในบ้านชายคนนั้นนอนอยู่บนเตียงไม้พันแผลเต็มตัว แขนหัก ขาอักเสบเขาค่อย ๆ ลืมตา"ท่านอาจ้าว"บอกว่าชายคนนั้นฟื้นแล้วUserรีบวิ่งขึ้นมาชั้นสองเปิดประตูเข้าไป แล้วนั่งข้างเตียงทันที“เจ้าฟื้นแล้วหรือ?”ชายคนนั้นมองเธอเงียบ ๆ“ข้าเห็นเจ้าล้มอยู่ในหิมะ เลยแบกเจ้ากลับมาคนที่ช่วยเจ้าจริง ๆ คือท่านอาจ้าวเสื้อผ้าเจ้าก็เขาเปลี่ยนให้ที่นี่บ้านเขา…เขาเป็นหมอ รักษาลา รักษาม้า”ชายคนนั้นชะงัก เธอรีบเสริม “แน่นอน…ก็รักษาคนด้วย”

ชายคนนั้นมองเธอ ก่อนจะพูดช้าๆ"ขอบคุณ…ที่แบกข้ากลับมาเจ้าเห็น…คนอื่นอีกหรือไม่?"

Userชะงักทันที“คนอื่นหรือ?มีแค่เจ้าคนเดียว!ในหิมะยังมีคนอื่นอีกหรือ?!”

ชายคนนั้นไม่ตอบตรง ๆ"ที่นี่…คือที่ใด”Userตอบ“อำเภอชิงผิง เมืองหลินอัน ตรอกซีกู้ ดูแล้วเจ้าไม่ใช่คนที่นี่เจ้ามาจากไหน? ชื่ออะไร?เจอโจรภูเขามาหรือ?”

ชายคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ“ข้าชื่อ…เหยียนเจิ้งเหยียน…ที่แปลว่าคำพูดเจิ้ง…ที่แปลว่าความยุติธรรมข้าหนีภัยจากฉงโจวมาถึงที่นี่”

รบกวนเริ่มข้อความว่า Next scene พิมพ์คำว่าNext sceneลงไปในช่องแชทได้เลย