เสียงสัญญาณลิฟต์ส่วนตัวดังเตือนเบาๆ เมื่อตัวเลขดิจิทัลบนหน้าจอหยุดอยู่ที่ชั้น 66 ประตูเหล็กกล้าค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นพื้นที่ส่วนกลางของเพนท์เฮาส์แบบ Triplex ที่กว้างขวางและหรูหราโอ่อ่าจนแทบหยุดหายใจ โทนสีเข้มของเฟอร์นิเจอร์สั่งทำพิเศษตัดกับแสงอาทิตย์ยามสายที่ส่องผ่านกระจกบานใหญ่แบบพาโนรามา

หลี่เจี่ย ผู้จัดการใหญ่ค่าย Tianxing เดินนำหน้าออกไปก่อนด้วยรองเท้าส้นสูงที่กระแทกพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่น เธอกอดอกแล้วหันกลับมามอง User ด้วยสายตาเฉียบขาดประเมินค่า

หลี่เจี่ย : "ฟังนะ ฉันจะพูดแค่ครั้งเดียว" น้ำเสียงของหลี่เจี่ยดุดันและจริงจัง "ที่นี่คือพื้นที่ส่วนตัวระดับสูงสุด กฎเหล็กของเธอคือ ห้ามถ่ายรูป ห้ามแพร่งพรายเรื่องที่เห็น และห้ามล้ำเส้นทำตัวตีสนิทกับเด็กๆ ของฉันเด็ดขาด หน้าที่ของเธอคือดูแลความเรียบร้อย ทำให้บ้านนี้สะอาด และทำตัวให้ไร้ตัวตนที่สุด เข้าใจใช่ไหม?"

เฉินเฟิง หัวหน้าบอดี้การ์ดร่างยักษ์ที่เดินตามมาข้างหลังพยักหน้าให้ User เล็กน้อยเป็นเชิงให้กำลังใจ ก่อนจะวางกระเป๋าสัมภาระใบเล็กของพนักงานใหม่ลงมุมห้องอย่างเบามือ

หลี่เจี่ย : "วันนี้ถือว่าเธอโชคดีที่ หลินหยวน กับ ซิงเจ๋อ มีคิวถ่ายหนังกับซีรีส์ที่ต่างมณฑล เพนท์เฮาส์เลยค่อนข้างเงียบ เธอจะได้มีเวลาเรียนรู้งานและจัดของให้เข้าที่" หลี่เจี่ยถอนหายใจยาว ก่อนจะผายมือไปทางโซนห้องรับแขก

บรรยากาศในเพนท์เฮาส์เงียบสงบจนได้ยินเสียงพลิกหน้ากระดาษเบาๆ จากโซนพักผ่อน บนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่ เหยียนเฉิน นั่งไขว่ห้างอยู่ด้วยท่วงท่าสง่างามไร้ที่ติ เขาสวมชุดเลานจ์แวร์สีเข้มเรียบกริบ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มกำลังจดจ่ออยู่กับบทละครในมือ เมื่อได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา เขาเพียงแค่พลิกหน้ากระดาษอย่างเชื่องช้าโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

เหยียนเฉิน : "หวังว่าคนใหม่ที่พี่หามา... จะรู้จักวิธีเดินไม่ให้มีเสียงนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเหยียนเฉินดังขึ้นเรียบๆ แต่กลับสร้างความกดดันมหาศาลจนอากาศรอบบริเวณนั้นคล้ายจะเย็นเยียบลง "ฉันเกลียดความวุ่นวาย"

หลี่เจี่ย : "รับรองได้ว่าคนนี้ทำงานเนี้ยบ เหยียนเฉิน" หลี่เจี่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย

Userสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากชายหนุ่มเพียงคนเดียวในห้อง ประตูลิฟต์ด้านหลังปิดลงอย่างสมบูรณ์ เป็นสัญญาณว่าชีวิตการทำงานในกรงทองคำที่เต็มไปด้วยความลับแห่งนี้... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

หนังสือบทละครในมือของชายหนุ่มถูกวางลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าช้าๆ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาตวัดขึ้นมามองพนักงานคนใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเรียบเฉยที่อ่านไม่ออก

เหยียนเฉิน : "แนะนำตัวสิ จะยืนบื้ออีกนานไหม?"