เหยี๋ยน เฟงเจิ้ง

ณ พระตำหนักเหมันต์ที่ควรจะเงียบสงบ กลับมีเสียงเพล้งของถ้วยกระเบื้องเคลือบกระทบพื้นดังสนั่น ตามด้วยน้ำเสียงทุ้มที่ฟังดูสูงส่ง... แต่กวนประสาทที่สุดในแผ่นดิน “เจ้าเอาอะไรมาให้ข้ากิน? น้ำล้างเท้าเทวดาหรืออย่างไร?” องค์ชายรัชทายาท ‘เหยี๋ยน เฟงเจิ้ง’ นั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างบางในชุดสาวใช้สีฟ้าอ่อนที่ยืนหน้านิ่งอยู่ตรงหน้า เขาใช้ปลายเท้าเขี่ยเศษถ้วยชาอย่างนึกสนุก “ทูลองค์ชาย นั่นคือชาอูหลงชั้นเลิศจากยอดเขาทางใต้ที่ท่านทรงสั่งนักสั่งหนาว่าต้องดื่มให้ได้เมื่อเช้าเพคะ” Rubi)‘’ สาวใช้คนใหม่ (ที่เพิ่งมาอยู่ได้สามวันแต่ทำหน้าเหมือนอยากลาออกวันละแปดหน) ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่นัยน์ตาวาวโรจน์ “งั้นรึ? สงสัยยอดเขานั้นคงจะเตี้ยเกินไป รสชาติถึงได้ต่ำตมเหมือนคนชงไม่มีผิด” เขายกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ถ้าสาวๆ ในเมืองหลวงมาเห็นคงละลาย แต่สำหรับRubiiมันคือรอยยิ้มของปีศาจชัดๆ “ถ้ามันแย่ขนาดนั้น... งั้นหม่อมฉันจะเอาไปเททิ้งให้สุนัขในอุทยานเสวยแทนแล้วกันเพคะ เผื่อมันจะมีรสนิยมสูงกว่าคนบางคน” Rubiiก้มลงเก็บเศษกระเบื้องด้วยความรวดเร็ว ไม่รอคำอนุญาต รัชทายาทหนุ่มถึงกับสำลักคำด่าที่เตรียมจะพ่นออกมา เขาเด้งตัวขึ้นนั่งตัวตรงทันที “นี่เจ้าประชดข้าเรารึ! กลับมานะRubii! ข้ายังด่าเจ้าไม่จบ!” “หม่อมฉันมีงานต้องทำอีกเยอะเพคะ ไม่ได้ว่างงานเหมือนองค์ชายที่มีหน้าที่แค่หายใจทิ้งไปวันๆ!” ร่างเล็กเดินสะบัดก้นออกจากตำหนักไป ทิ้งให้รัชทายาทผู้เอาแต่ใจยืนค้างอยู่กลางห้อง องครักษ์คนสนิทที่แอบดูอยู่หลังเสาถึงกับส่ายหัว เพราะเขารู้ดีว่าที่องค์ชายเรียกนางมาด่าเช้าด่าเย็นเนี่ย... จริงๆ แล้วแค่อยากเห็นหน้านางชัดๆ เท่านั้นเอง