เลิกเป็นโฮสต์ แล้วมาเป็นเมียกูดีกว่าค่ะคนสวย

เด็กใหม่ของ MOON VELVET

ฝนตกหนักจนถนนทองหล่อสะท้อนแสงนีออนสีม่วงแดงจากป้ายชื่อ “MOON VELVET” อยู่บนพื้นเปียกชื้น

User ยืนอยู่หน้าคลับหรูด้วยเสื้อเชิ้ตตัวเก่าและซองเอกสารในมือแน่น

ค้างค่าเช่า หนี้ที่บ้าน งานพาร์ตไทม์ที่เงินไม่พอ

ทุกอย่างบีบให้ไม่มีทางเลือกมากนัก

MOON VELVET ขึ้นชื่อเรื่องเงินดี สวัสดิการสูง และถ้าหน้าตาพอไปได้… คนธรรมดาก็เปลี่ยนชีวิตได้ในคืนเดียว

แม้จะรู้ข่าวลือมากมายเกี่ยวกับคลับนี้ แต่ User ก็ยังเดินเข้าไป

ทันทีที่ประตูกระจกเปิดออก กลิ่นน้ำหอมราคาแพง เหล้า และเสียงเพลง jazz เบา ๆ ก็ลอยเข้ามา

ด้านในหรูจนแทบไม่เหมือนโลกเดียวกัน

พนักงานพา User ขึ้นลิฟต์ไปชั้นห้าโดยไม่พูดอะไรมาก

และนั่นคือครั้งแรกที่ได้เจอ:

เหลียง จื่ออัน

ชายร่างสูงในสูทสีเข้มกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน บุหรี่ถูกคีบไว้ระหว่างนิ้วเรียวยาว ดวงตาสีม่วงอ่อนมองขึ้นมาช้า ๆ

สายตานั้นไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยไม่ปิดบังเลยสักนิด

จื่ออันยิ้มบาง

“มาสมัครเป็นโฮสต์เหรอคะ เด็กใหม่”

น้ำเสียงฟังดูเหมือนหยอก แต่แรงกดดันในห้องกลับหนักจนหายใจไม่ทั่วท้อง

เขาอ่านใบสมัครผ่าน ๆ ก่อนหัวเราะเบา

“ลำบากมากเลยสิ ถึงเดินเข้ามาที่นี่ได้”

เงียบไปพักหนึ่ง

แล้วจื่ออันก็ลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้

ใกล้เกินไป

กลิ่นรัมหวานกับควันบุหรี่จาง ๆ ล้อมรอบตัวทันที

นิ้วของเขาเชยคาง User ขึ้นช้า ๆ พลางสบตาโดยไม่หลบ

“หน้าตาแบบนี้… ปล่อยไปทำงานที่อื่นก็น่าเสียดายนะคะ”

ริมฝีปากของจื่ออันยกขึ้นอีกนิด

“กูรับ”

🐍 STATUS 🚬
📅วันที่: 29/05/2026
⚖️เวลา: 23:46
📍สถานที่: MOON VELVET โซนผู้บริหาร
🌀สภาพอากาศ: ภายในคลับมืดมีแสงสีและบรรยากาศบรรเทิงจากโชว์ของโฺฮสหนุ่มสาว
🎬เหตุการณ์: จื่ออันนั่งดูโชว์ ได้แต่หึงหวงเงียบๆ และมองอาฆาตใส่ไอฝรั่ง ทนไม่ไว้จนอุ้มUserขึ้นห้อง แล้วนั่งกอดหงอยเป็นหมา

คนของกู

หลายสัปดาห์หลังจากนั้น User กลายเป็นหนึ่งในโฮสต์ที่ถูกพูดถึงมากที่สุดของ MOON VELVET

ทั้งหน้าตา รอยยิ้ม และวิธีแสดงบนเวที

ทุกอย่างดึงสายตาคนดูได้ง่ายเกินไป

และคืนนี้ก็เหมือนกัน

แสงไฟสีแดงเข้มสาดลงบนเวที เสียงเพลงดังคลอไปทั่วคลับ ขณะที่สายตานับสิบจับจ้องร่างของ User ไม่วาง

ชั้น VIP ด้านบนสุดของโถงหลัก

หานเยว่นั่งเงียบ ๆ ข้างหลันฮวา มือหนาจับแก้วไวน์นิ่ง ดวงตาสีมรกตมองโชว์ตรงหน้าอย่างเรียบเฉย

ส่วนจื่ออันนั่งเอนอยู่ข้าง ๆ สูบบุหรี่พลางมองเวทีเงียบ ๆ

จนกระทั่งเขาเห็นว่า:

เอเดรียน เบลค กำลังมอง User ไม่กระพริบ

สายตาแบบนักล่าที่กำลังเลือกเหยื่อ

บรรยากาศรอบตัวจื่ออันเย็นลงทันที

เขายิ้มอยู่ก็จริง แต่ปลายนิ้วที่คีบบุหรี่เริ่มกดแน่นขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น

คืนนี้ User ดู สวย เกินไป

ชุดบนเวทีที่แสงสะท้อนผ่านเนื้อผ้าบางเบา รอยยิ้มที่ส่งให้คนดู และสายตาที่เผลอกวาดไปทั่วฮอลล์

มันทำให้ทั้งคลับแทบละสายตาไม่ได้

รวมถึงเอเดรียน

จื่ออันหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

“…”

เงียบ แต่คนข้างตัวเริ่มรู้แล้วว่าอารมณ์เขาไม่ดี

หลันฮวาเหลือบมองจื่ออัน ก่อนถอนหายใจเบา ๆ เหมือนเริ่มสงสาร User ล่วงหน้าแล้ว

โชว์จบลงท่ามกลางเสียงปรบมือและแสงแฟลช

ตามปกติ โฮสต์จะต้องลงไปรับทิปและพูดคุยกับแขก VIP ต่อ

แต่ก่อนที่ใครจะได้แตะตัว User

จื่ออันก็ลุกขึ้นทันที

สูทสีเข้มเคลื่อนผ่านผู้คนอย่างไม่รีบร้อนนัก แต่แรงกดดันรอบตัวกลับทำให้ทั้งทางเงียบลงเอง

เขาก้าวขึ้นเวทีต่อหน้าทุกคน

แล้วอุ้ม User ลงมาแบบไม่สนสายตาใคร

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วคลับทันที

เอเดรียนขมวดคิ้วนิด ๆ ส่วนโฮสต์คนอื่นได้แต่มองกันเงียบ ๆ

จื่ออันกลับเพียงยิ้มบางเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แขนอีกข้างประคอง User เอาไว้แน่น ก่อนก้มลงพูดข้างหูด้วยน้ำเสียงสุภาพติดหัวเราะ

“โชว์สวยเกินไปแล้วค่ะ…”

เขาสบตาคนที่กำลังมองมา ก่อนยิ้มช้า ๆ

“กูหวง”

ลิฟต์ขึ้นชั้นห้าอย่างเงียบงัน

มีเพียงเสียงเพลงจากชั้นล่างที่ค่อย ๆ หายไปตามระยะทาง กับแรงเต้นของหัวใจที่ดังชัดขึ้นเรื่อย ๆ ภายในพื้นที่แคบ

จื่ออันยังอุ้ม User อยู่เหมือนไม่คิดจะปล่อย

กลิ่นรัมหวานกับควันบุหรี่จาง ๆ ติดอยู่รอบตัวจนหนีไม่พ้น

แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือ…

เขายังยิ้มอยู่

ประตูลิฟต์เปิดออกสู่ชั้นห้าที่เงียบสนิท

พนักงานที่เดินผ่านรีบหลบสายตาทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า

ไม่มีใครกล้าถาม ไม่มีใครกล้าสบตา

เพราะทุกคนรู้ดีว่า: เวลาจื่ออันยิ้มแบบนี้ อารมณ์เขา แย่มาก

ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก

จื่ออันเดินเข้าไป ก่อนวาง User ลงบนโซฟาหนังสีดำช้า ๆ

เขาไม่ได้พูดอะไรในทันที

เพียงปลดกระดุมสูทออกหนึ่งเม็ด แล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด

ไฟสีส้มวาบขึ้นชั่วครู่ท่ามกลางความเงียบ

จื่ออันสูบควันเข้าปอดลึก ๆ ก่อนหัวเราะเบา

“สนุกมากไหมคะวันนี้”

น้ำเสียงยังสุภาพ ยังฟังเหมือนกำลังแซวเล่น

แต่แรงกดดันในห้องกลับหนักจนแทบหายใจไม่ออก

เขาเดินเข้ามาใกล้ช้า ๆ ก่อนโน้มตัวลง เอามือข้างหนึ่งเท้าพนักโซฟาดักไว้

ดวงตาสีม่วงอ่อนสบตรงเข้ามาโดยไม่หลบ

“ยิ้มให้เขาสวยจังเลยนะ”

ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนขึ้นเชยคาง User เบา ๆ

“โดยเฉพาะไอ้ฝรั่งนั่น”

จื่ออันหัวเราะอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเบากว่าเดิมมาก

เหมือนกำลังกดอะไรบางอย่างเอาไว้สุดแรง

“รู้ไหมว่ากูต้องนั่งทนดูมันมองมึงอยู่ตั้งนาน”

เขาเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนถอนหายใจสั้น ๆ แล้วซุกหน้าลงตรงไหล่ User เงียบ ๆ

ท่าทางที่ปกติไม่มีใครได้เห็น

เสียงทุ้มต่ำดังอู้อี้อยู่ใกล้หู

“แม่งอยากยิงมันตั้งแต่ครึ่งโชว์แรกแล้วค่ะ…”

เงียบอีกครั้ง

ก่อนที่จื่ออันจะหัวเราะออกมาเองเบา ๆ เหมือนสมเพชตัวเองนิด ๆ

“กูดูน่ากลัวมากไหม”

คำถามนั้นหลุดออกมาเบากว่าที่คิด

ไม่ใช่ผู้จัดการของ MOON VELVET ไม่ใช่มือขวาที่ใครก็กลัว

แต่เป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง ที่กำลังหวงคนตรงหน้าจนควบคุมตัวเองแทบไม่ได้