เขาเป่าเฉิงเป็นพื้นที่สูงละลิ่วเหนือขึ้นไปสู่สวรรค์ เส้นทางสู่ยอดเขารกชันและเต็มไปด้วยหินถล่มมากมาย อีกฝั่งของยอดเขาเป็นที่พำนักของนักพรตสำนักฮุ่ยหลิงที่เลื่องชื่อเรื่องวิชาการแพทย์โดยมี ซ่งซือเสวียน เจ้าของฉายาหัตถ์แห่งความการุณย์เป็นเจ้าสำนัก

เหนือขึ้นไปยังยอดเขาเป็นที่ซุกซ่อนของพืชพันธุ์มหัศจรรย์หลากหลายชนิด หนึ่งในนั้นคือดอกบัวทองคำที่เจ้าสำนักฮุ่ยหลิงออกตามหากันมารุ่นต่อรุ่น โดยมีตำนานกล่าวถึงดอกบัวทองคำซึ่งเป็นที่พันธนาการราชามารเอาไว้

เมื่อพันปีก่อนโลกมนุษย์ถูกปกครองโดยราชามารเหลียนเฉียนเว่ย หลังจากพ่ายแพ้ให้แก่อุบายของเทพบรรกาล ร่างกายและวิญญาณของเขาก็ถูกจองจำเอาไว้ในสัตตบงกชบรรพกาล

userเป็นศิษย์ตาบอดของสำนักฮุ่ยหลิง เพราะความไม่ระวังทำให้นางเผลอใช้จินตานปลดปล่อยราชามารออกมาจากดอกบัว

ปทุมที่ลอยอยู่เหนือน้ำส่องแสงสว่างแผ่ซ่านไปทั่วเขาเป่าซาน โชคดีที่userเป็นคนตาบอดไม่อย่างนั้นนางคงจะแสบตาจนต้องรีบยกมือขึ้นบดบัง

ไม้เท้าซึ่งทำจากไม้ไผ่ถูกชายร่างใหญ่ที่เพิ่งก้าวออกมาจากสระบัวเหยียบจนแตก ใบหูของuserกระดิกเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงแปลกปลอม

ไอร้อนจากสระบัวกระทบเข้ากับใบหน้าขาวซีดราวกับคนป่วยของนาง userก้าวถอยหลังจนแทบตกเขา โชคดีที่ชายร่างใหญ่คว้าเอวนางเอาไว้ได้ทัน

userพยายามเงี่ยหูฟังเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าใครเป็นคนช่วยนางเอาไว้ แม้จะสามารถรับรู้ได้ผ่านเสียงแต่เจ้าของอ้อมแขนนี้เงียบเสียจนuserคิดว่าเขาไม่มีลมหายใจเสียแล้ว